Hallo weer, het is een tijdje geleden dat we van ons hebben laten horen. Het leven is mooi, alles gaat goed, geen bijzonderheden... dus wat te melden?
Het weer, altijd een goede start. Het is inmiddels 'dry season' in Broome. En voor het eerst sinds wij hier wonen een behoorlijk koud seizoen. We hebben de afgelopen dagen zelfs overdag met onze pantoffels aan doorgebracht en gaan met drie lagen kleren op de fiets naar school en werk. Het is koud! 's Ochtends en 's avonds kan het rond de 10-15 graden zijn en zelfs overdag is het koel, zo rond de 25 graden. Het is voor jullie waarschijnlijk onvoorstelbaar dat wij dan klappertandend uit de douche komen en ik nu met een dekentje om mijn schouders dit stukje zit te schrijven, maar het is waar en niet perse fijn :( Ik heb even overwogen om een kacheltje te kopen maar het weerbericht zegt dat dat niet nodig is. Nu maar hopen dat ze het een keertje goed hebben.
Joy gaat heel goed op school en daarbuiten. Met lezen gaat ze met sprongen vooruit, zowel Engels als Nederlands. Ze begint de smaak van spellen en schrijven te pakken te krijgen en ze heeft altijd veel plezier met haar klasgenootjes. Vrijdag was ik een paar uurtjes in de klas om te helpen en zag ik tussen alle door de kinderen gemaakte posters een heel opvallende, mooi geschreven en met allemaal hartjes gedecoreerde poster. Ik kijk naar de naam en de poster was ondertekend met Joy :) Vandaag had ze vriendje Pancho te spelen en dat is altijd goed voor een hele dag veel lachen en streken uithalen. Ik hoorde ze op gegeven over dokter spelen en dacht, toch even om het hoekje gluren. Het leek een scene helemaal van deze tijd: volgens mij kreeg Joy een nose job. Ze lag op het bed en Pancho had iets roods over haar neus gesmeerd. Het bleek een onschuldige allergie en hij heeft haar goed genezen. Joy heeft nog steeds de lach die toen ze heel klein was al heel aanstekelijk was en het is genieten om dat veel te horen.
We sporten veel dit jaar en fietsen tegenwoordig zoveel als we kunnen. Joy gaat naar acrobatiek, taekwondo (binnenkort allebei weer examen) en ze doet soms een beetje mee met zumba. Als je ooit aan je leeftijd twijfelt, misschien te oud wordt om je verjaardag te onthouden, dan is een keer zumba doen een goede graadmeter. Ik wordt dus echt 41, geen twijfel over mogelijk. Maar, ik heb plezier met zumba al ziet het er niet uit. En achterin de zaal is het toch donker, dus niemand heeft er last van als ik blijf proberen die Shakira moves te leren. Gelukkig zijn er geen spiegels anders had ik het ws al opgegeven. Joy doet een seizoen mee met atletiek op school en gaat ook nog naar schaken. Dan nog watersport: Joy zwemt als een zeemeermin rondom ons zwoegende aquaerobics vrouwen die pogen de zwaartekracht ongelijk te bewijzen. Een van de slogans van een trainer is, geloof het of niet, op de maat van muziek natuurlijk: 'I must, I must, I must pick up my bust'. Ik kan het nog steeds niet aanhoren zonder half te verzuipen, soms van schaamte soms van plezier. Ook gaat Joy zondagochtend naar het strand en is deel van de 'nippers' - een waterwijs clubje van de surf life safers. De ouders die willen en durven kunnen met de life savers mee trainen. Ik heb besloten mij voor de laatste keer aan het overkomen van mijn haaienangst te wagen en doe mee. 200 meter rennen - 200 meter zwemmen, achter de boeien langs! - 200 meter rennen, en dat moet allemaal binnen 8 minuten. Zwemmen in de zee is toch echt andere koek dan in het zwembad, de geluiden zijn anders, de beweging van het water helpt niet en dan is het water wat zo helder en mooi lijkt in het ondiepe toch echt niet helder genoeg om veel om je heen te zien. Met de wetenschap dat er tijgerhaaien en zoutwaterkrokodillen in onze zeeën wonen, wordt zo een lefmomentje niet echt een ontspannend recreatief momentje. Enfin, tot nu toe heb ik twee keer meegedaan en zonder te bezwijken van angst. De eerste keer was ik er helemaal klaar voor om mijn angsten, door een groep andere zwemmers omringt, onder de ogen te zien, bleek de tijd niet de kloppen en ben ik alleen gegaan. Achter die boeien langs, zonder ander potentieel voer om mij heen als afleidingsmanoeuvre voor hongerige haaien. Dat was eng en niet de bedoeling maar het liep wel goed af. De tweede keer was wel met een groep. Geen paniek en mijn tijd was niet slecht, dus morgen weer een poging. Tenzij ik bevries zodra ik het water raak natuurlijk. Eten haaien mensenijsjes? Misschien moet ik morgen juist wel...
Vanochtend was het weer mijn beurt om Nederlandse les te geven. Hoewel ik mij altijd verheug op de zaterdagochtenden een paar uurtjes vrij voor mijzelf, vind ik de ochtenden dat ik les geef eigenlijk altijd leuker. Bram, Nicky, Aletta, Sophie en Joy hebben zoveel plezier samen en het leren gaat best goed. We gebruiken het Wereldschool materiaal als basis maar modderen maar wat aan en bedenken zelf ook dingen om het leuker te maken. Meestal lukt dat en is het 'oerhollands gezellig'. We speelden Schipper mag ik overvaren? en dat viel in goede aarde. Als iemand nog andere leuke spelletjes weet dan hoor ik het graag.
Wat gebeurt er om ons heen?
Krieshen trouwt over een paar weken. Het doet nog steeds zeer dat we er niet bij kunnen zijn. De lotto kiest steeds andere winnaars en met aswolken uit Chili die het vliegverkeer hier stilleggen, is mijn reistrauma van vorig jaar weer lekker opgefrist. Maar goed, kleine jongens worden groot en wij zijn heel blij dat Krieshen zo gelukkig is. Aangezien ik niet zo een feestbeest ben, is het overslaan van vier dagen huwelijksrituelen misschien niet zo heel erg, maar ik had toch graag bij hem geweest. Hopelijk krijgen we veel mooie foto's en videomateriaal te zien en in ons hart zijn we gewoon bij hem.
Ines gaat ook trouwen komende week, nog zo een geluksvogel xxx
Leuk was dat ik contact heb kunnen maken met mijn jeugdvriend Onno. 25 jaar geleden hadden wij goede tijden samen en vanavond had ik hem aan de telefoon. Het was heel leuk om zijn stem te horen en fijn om te weten dat het goed met hem gaat en dat hij gelukkig is. We hebben recente foto's van elkaar gezien en het was bijzonder om een herinnering van een 15-jarige bij te schaven naar het beeld van een volwassen mens. Hopelijk gaan we elkaar zien als wij weer een keer naar NL afreizen.
Rondom de dreigende LNG-raffinaderij is er ook nieuws. (Een grotere LNG refinery dan in Qatar wordt hier gepland, 60km ten noorden van Broome en dat willen wij natuurlijk niet.) Hoewel de minister van Milieu het project nog moet af- of goedkeuren wil de olie/gasgigant alvast het gebied ontbossen en mogen zij dat van de regering. De afgelopen 12 dagen hebben activisten de werkers kunnen tegenhouden middels wegblokkades, geweldig. Ik vind het jammer dat wij niet ter plaatse kunnen steunen, maar behalve dat werk en school dat niet toelaten lopen wij risico onze verblijfsstatus te verliezen als ze gaan arresteren. Geen goede keuze dus voor ons, dus wij blijven op de achtergrond actief.
Het Alternative To Violence Project loopt als een trein; we zouden het wat rustiger aan gaan doen dit jaar maar draaien op verzoek eind juli een workshop in de locale gevangenis en een in de detoxkliniek.
Organic Food for Broome loopt ook nog altijd goed; ik pak nog steeds wekelijks de kratten van 30 gezinnen met biologische 'goodies' en geniet van het boerinnetje spelen. Een beetje net als moestuintje spelen maar dan zonder modder, sla-vretende naaktslakken en slecht weer.
Komende weken wordt het voor mij een beetje druk. Ik moet het laatste module van mijn post graduate doen en dat betekent een week full time aan de bak (en huiswerk). Half juli gelukkig lekker twee weken (school)vakantie. De tijd rondom de training en vakantie loopt nu al helemaal vol met afspraken en dat is minder leuk, ik houd niet zo van die druk. Vind het nu eenmaal niet zo heel fijn om nu al te weten wie ik op 3 augustus moet gaan zien. Ik hou soms van routine en voorspelbaarheid maar dit gaat een beetje ver. Enfin, ook die tijden gaan weer voorbij en over het algemeen is het werk gewoon leuk. Misschien gaan we deze vakantie weer een korte week naar Two Moons, nog even zien.
En jullie? Wij zouden het leuk vinden om weer eens wat van jullie te horen; hoe het gaat, hoe het weer is ;) en over eventuele vakantieperikelen.
Goh, voor iemand die niet zoveel te vertellen heeft is dit toch wel een lang stuk geworden...
Easter Break
Twee weken paasvakantie en zoveel wensen: luieren, samen zijn, leuke dingen doen, grote schoonmaak, het land in. Uiteindelijk een beetje van alles gehad. Hoogtepunt was onze kleine week bij Two Moons, het walvisonderzoeksstation waar we vorig jaar ook een weekend geweest waren. Manager Andrew en zijn zoontje Pancho (4,5) en wij tweeën waren de enige aanwezigen omdat het onderzoekseizoen met vrijwilligers nog niet is begonnen. Behalve dan nog hond Lola en haar vier pups, ook erg leuk natuurlijk.
Joy en Pancho waren twee handen op een buik, wat hebben die een plezier gehad.
Ik zag ze soms urenlang niet totdat ze volledig in een deuk een clou gaven over wat ze uitspookten, letterlijk in een geval toen ze eruit zagen als geesten, totaal bedekt in talkpoeder. Over de kamer waar zij zich hadden getransformeerd zal ik het maar niet hebben. Behalve relaxen en spelen hebben wij deze keer ook aardig wat van de omgeving gezien. Een dag wezen vissen bij 'de kreek', een zeer uitgestrekt gebied uitmondend in zee. We hebben wat vissen gevangen en ook van zeer dichtbij een (sawfish) zaagvis zien voederen, daarna een (shuffle nose shark) gitaarvis en toen, gelukkig vanuit de auto, een saltwater crocodile. We waren al gewaarschuwd: hier zwemmen we niet en vooral de kinderen blijven weg bij de waterrand. Niet zonder reden dus. Hoewel deze krokodil misschien maar twee meter lang was, zijn die groot genoeg om een kind te lusten voor een late lunch. 
Met Andrew als backup met een lange speer in de hand, ben ik uitgestapt om de foto van de sporen te maken, terwijl meneer Kroko ongeveer 25 m verderop in het water naar ons lag te kijken. Een beweging en ik had een superwoman sprong in de auto gemaakt. Ik heb ooit vanuit een helicopter gezien hoe ontzettend snel deze log lijkende dieren zijn en ik neem geen risico.
Wij zijn ook een keer 's avonds het strand op geweest om naar 'ghost crabs' te kijken: witten krabbetjes die wegschieten als je te dichtbij komt, maar in allerlei maten en soms in groepjes heel grappige capriolen uithalen.
In Pender Bay zelf hebben we maar een keer gezwommen omdat er nogal wat kwallen waren deze week maar daar wel erg van genoten. Alle pups zijn die dag ook voor het eerst het water in geweest en na een paar schattige herstelmomenten en nieuwe pogingen waagden ze zich toch allemaal de golven in voor een rondje alleen. Niet lang daarna lagen ze allemaal uitgeteld met zand op de neuzen babyslaapjes te doen in een grot, waar wij twee vleermuizen aan het bestuderen waren. Een van Joy's vermaarde gillen heeft ze verder de grot in en uit ons zicht gejaagd.
Een van de pups hebben wij aan het eind van de week naar Broome teruggereden en bij zijn nieuwe baasje afgeleverd, dat maakte de terugrit voor Joy natuurlijk erg leuk.
Kortom, wij hebben een heerlijke paasvakantie gehad en hopen dat dat voor jullie ook zo was. We horen graag jullie verhalen.
Joy en Pancho waren twee handen op een buik, wat hebben die een plezier gehad.
Ik zag ze soms urenlang niet totdat ze volledig in een deuk een clou gaven over wat ze uitspookten, letterlijk in een geval toen ze eruit zagen als geesten, totaal bedekt in talkpoeder. Over de kamer waar zij zich hadden getransformeerd zal ik het maar niet hebben. Behalve relaxen en spelen hebben wij deze keer ook aardig wat van de omgeving gezien. Een dag wezen vissen bij 'de kreek', een zeer uitgestrekt gebied uitmondend in zee. We hebben wat vissen gevangen en ook van zeer dichtbij een (sawfish) zaagvis zien voederen, daarna een (shuffle nose shark) gitaarvis en toen, gelukkig vanuit de auto, een saltwater crocodile. We waren al gewaarschuwd: hier zwemmen we niet en vooral de kinderen blijven weg bij de waterrand. Niet zonder reden dus. Hoewel deze krokodil misschien maar twee meter lang was, zijn die groot genoeg om een kind te lusten voor een late lunch. 
Met Andrew als backup met een lange speer in de hand, ben ik uitgestapt om de foto van de sporen te maken, terwijl meneer Kroko ongeveer 25 m verderop in het water naar ons lag te kijken. Een beweging en ik had een superwoman sprong in de auto gemaakt. Ik heb ooit vanuit een helicopter gezien hoe ontzettend snel deze log lijkende dieren zijn en ik neem geen risico. Wij zijn ook een keer 's avonds het strand op geweest om naar 'ghost crabs' te kijken: witten krabbetjes die wegschieten als je te dichtbij komt, maar in allerlei maten en soms in groepjes heel grappige capriolen uithalen.
In Pender Bay zelf hebben we maar een keer gezwommen omdat er nogal wat kwallen waren deze week maar daar wel erg van genoten. Alle pups zijn die dag ook voor het eerst het water in geweest en na een paar schattige herstelmomenten en nieuwe pogingen waagden ze zich toch allemaal de golven in voor een rondje alleen. Niet lang daarna lagen ze allemaal uitgeteld met zand op de neuzen babyslaapjes te doen in een grot, waar wij twee vleermuizen aan het bestuderen waren. Een van Joy's vermaarde gillen heeft ze verder de grot in en uit ons zicht gejaagd. Een van de pups hebben wij aan het eind van de week naar Broome teruggereden en bij zijn nieuwe baasje afgeleverd, dat maakte de terugrit voor Joy natuurlijk erg leuk.
Kortom, wij hebben een heerlijke paasvakantie gehad en hopen dat dat voor jullie ook zo was. We horen graag jullie verhalen.
Hotshots Shot Into Hot Spots
Nou nou nou, zo maak je nog eens wat mee. Mira en ik begaven ons zaterdagavond naar de Divers Tavern. Dit blijkt een hot spot voor mensen die uitgaan in Broome. En er is een buitentje met een bescheiden podium waar 'de show' om half negen zou beginnen. Na ruim een half uur wachten met nog een handjevol andere vrouwen waren er toen de lichten gedimd werden zo een 75 dames en twee man publiek. Voordat ik verder ga met dit verslagje moet ik echt zeggen dat ik mede dankzij velerlei advies via reacties op mijn eerste berichtje een redelijk open houding had. En nee, een paar borreltjes vooraf ging niet want ik reed en we moesten veilig terug naar huis na afloop. Enfin.
Het begon met vijf knappe welgebouwde mannen die een dansje deden ter introductie. De langste kon het armwerk niet echt goed uitvoeren in verband met de fans boven het podium, maar het zag er aardig uit. Vervolgens kwamen ze het publiek in. Of wij de mannen op de tafels wilden zien dansen? vroeg de MC. De meerderheid won dus sprongen ze op de tafels. Drie van de vijf kletterden er gelijk weer af want de plastic tafels in het Divers' buitentje waren niet gebouwd op volwassen mannen. Toegegeven: de man die voor ons neus door zwaartekracht werd getroffen gaf er nog een elegante draai aan en droop af na een extra pasje op de grond en een buiging. Terug op het podium werd een soort act uitgevoerd waar stoelen de 'props' waren. Alle stoelen hadden gekund, maar opnieuw moest plastic tuinameublement dienst doen en dat gaf toch een beetje een snackbargevoel. Evengoed lieten de mannen zich er zeker niet door uit het veld slaan en zij deden indrukwekkend professioneel hun showtjes. Een voor een lieten zij hun specialiteiten zien en elk van ze betrok dames uit het publiek in hun acts. Ik kon wel waarderen dat de opgedofte bloedmooie ongekozen twintigers het regelmatig moesten afleggen tegen een kleurrijk aanbod van echte vrouwen die zich de aandacht lieten welgevallen. Het werd wat ongemakkelijk als ze onze richting opkwamen voor wat 1:1 aandacht maar ik had als snel door dat als je dan net wat uit je handtas moet pakken die momenten snel voorbij gaan, want 'the show must go on' en er werd niet gedraald. Onsmakelijk werd het, vond ik - duidelijk de minderheid - toen de heren zich stuk voor stuk aanboden aan dames. Dan wel door op schoot te klimmen of zich pontificaal op de bar te leggen. Er moest aangeraakt worden want anders 'deed het publiek niet genoeg mee'. Ik schrok er nogal van bij hoeveel vrouwen het op de (blote) mannenbillen slaan favoriet was. En hoe geweldig ze het vonden om een vreemde man hier daar en overal vast te grijpen. En dat dat deel van de show is! Mira's gezichtsuitdrukking was onbetaalbaar gedurende de show, daar had ik graag een foto van genomen. Misschien had ik het met die paar borrels anders bezien, maar ik vond het treurig en sorry want het is vast saai om te lezen maar ik vond het dus ook redelijk onsmakelijk. Na ongeveer drie kwartier had ik het echt wel gezien en zat net met Mira te overleggen om te vertrekken toen de lange, het moet gezegd worden: zeer welgebouwde en atletische man, tijdens zijn showtje van de grond op de bar sprong en met zijn gezicht recht in een voluit draaiende fan terecht kwam. Zijn goede reflexen brachten hem binnen twee seconden back stage voor zorg en hechtingen maar voor ons wat het hiermee echt klaar, wij gingen naar huis. Terugkijkend was dit een beetje mijn gevoel over de show: het leek een beetje op een concert voor vier man publiek. Je kunt zien dat die mannen hard werken aan hun lijf, goed kunnen dansen en de show echt professioneel uitvoeren. Om zich dan met behulp van plastic tuinmeubelen over te geven aan 75 vrouwen en een onvergefelijke fan. Hotshot of Poor Sods?
Het begon met vijf knappe welgebouwde mannen die een dansje deden ter introductie. De langste kon het armwerk niet echt goed uitvoeren in verband met de fans boven het podium, maar het zag er aardig uit. Vervolgens kwamen ze het publiek in. Of wij de mannen op de tafels wilden zien dansen? vroeg de MC. De meerderheid won dus sprongen ze op de tafels. Drie van de vijf kletterden er gelijk weer af want de plastic tafels in het Divers' buitentje waren niet gebouwd op volwassen mannen. Toegegeven: de man die voor ons neus door zwaartekracht werd getroffen gaf er nog een elegante draai aan en droop af na een extra pasje op de grond en een buiging. Terug op het podium werd een soort act uitgevoerd waar stoelen de 'props' waren. Alle stoelen hadden gekund, maar opnieuw moest plastic tuinameublement dienst doen en dat gaf toch een beetje een snackbargevoel. Evengoed lieten de mannen zich er zeker niet door uit het veld slaan en zij deden indrukwekkend professioneel hun showtjes. Een voor een lieten zij hun specialiteiten zien en elk van ze betrok dames uit het publiek in hun acts. Ik kon wel waarderen dat de opgedofte bloedmooie ongekozen twintigers het regelmatig moesten afleggen tegen een kleurrijk aanbod van echte vrouwen die zich de aandacht lieten welgevallen. Het werd wat ongemakkelijk als ze onze richting opkwamen voor wat 1:1 aandacht maar ik had als snel door dat als je dan net wat uit je handtas moet pakken die momenten snel voorbij gaan, want 'the show must go on' en er werd niet gedraald. Onsmakelijk werd het, vond ik - duidelijk de minderheid - toen de heren zich stuk voor stuk aanboden aan dames. Dan wel door op schoot te klimmen of zich pontificaal op de bar te leggen. Er moest aangeraakt worden want anders 'deed het publiek niet genoeg mee'. Ik schrok er nogal van bij hoeveel vrouwen het op de (blote) mannenbillen slaan favoriet was. En hoe geweldig ze het vonden om een vreemde man hier daar en overal vast te grijpen. En dat dat deel van de show is! Mira's gezichtsuitdrukking was onbetaalbaar gedurende de show, daar had ik graag een foto van genomen. Misschien had ik het met die paar borrels anders bezien, maar ik vond het treurig en sorry want het is vast saai om te lezen maar ik vond het dus ook redelijk onsmakelijk. Na ongeveer drie kwartier had ik het echt wel gezien en zat net met Mira te overleggen om te vertrekken toen de lange, het moet gezegd worden: zeer welgebouwde en atletische man, tijdens zijn showtje van de grond op de bar sprong en met zijn gezicht recht in een voluit draaiende fan terecht kwam. Zijn goede reflexen brachten hem binnen twee seconden back stage voor zorg en hechtingen maar voor ons wat het hiermee echt klaar, wij gingen naar huis. Terugkijkend was dit een beetje mijn gevoel over de show: het leek een beetje op een concert voor vier man publiek. Je kunt zien dat die mannen hard werken aan hun lijf, goed kunnen dansen en de show echt professioneel uitvoeren. Om zich dan met behulp van plastic tuinmeubelen over te geven aan 75 vrouwen en een onvergefelijke fan. Hotshot of Poor Sods?
A Dream Job
Wat heb ik een geluk gehad. Ik was al blij met mijn nieuwe baan en het wordt iedere dag beter. Mocht ik 24 uur werken terwijl ze een fulltimer zochten. Krijg ik een post graduate opleiding aangeboden terwijl ik al de wens had weer te studeren. Mag ik Alternative to Violence Project (AVP) activiteiten in werktijd uitvoeren, want mijn manager steunt het belang van onze groep. Kan ik nu ook nog 1-2-3 Magic Parenting courses aanbieden eens per kwartaal. En ik mag Sandplay Therapy gebruiken als deel van mijn aanbod. Dan hebben we nu net ook nog eens vrije teugel gehad om met kinderen te kunnen werken (van gescheiden ouders, in conflict situaties), ik welke modaliteit wij maar geschikt achten. En AVP workshops mogen we nu ook nog in scholen aanbieden, als een weektraining (middelbare school) of naschoolse activiteit (lagere school). Een feest van een positie dus, want ik vind alles superleuk. En ik heb nog steeds veel ruimte om vooral moeder te zijn. Enige wat nu nog op het wensenlijstje van ons team staat, is nagaan of we ook Family Group Conferences willen faciliteren.
Een paar maanden geleden hadden we strategische planning en gaven teamleden weer wat hun doelen waren voor dit jaar. Ik had eigenlijk alleen het goed in de vingers krijgen van Family Dispute Resolution (mediation) gezegd maar werd gevraagd nog een ding te noemen. Okee dan, ik vond dat er te weinig aanbod is voor kinderen, individueel of groepen. Daar wilde ik in de toekomst wel wat mee. Die toekomst was dus niet zo ver weg. Ik ben er allemaal heel erg blij mee want geloof dat alles wat we doen zijn plek heeft in onze doelgroep die heel breed is: families in conflict, scheidende ouders, maar ook het welzijn van de bredere gemeenschap. Het is wel veel. Dus goed plannen en op die grenzen blijven passen en dan is het vooral alleen maar leuk en heel gevarieerd.
Daarnaast deden zich de eerste groeipijnen voor in ons team, in een organisatie die verder dus geen territorium dynamiek, politiek of hiërarchie kent en vooral heel respectvol en steunend is. En ook dit hebben we gelukkig heel goed kunnen opvangen: een reeks kleine incidenten die raakten aan generaties van trauma na kolonisatie leidden tot kwetsuren. We hebben er 2,5 uur met elkaar over gepraat en ook ik heb een aantal pijnlijke ontdekkingen gedaan over mijn eigen communicatie. Dankzij de bereidheid van allen om te delen, om te groeien en samen verder te willen met datgene waar we voor werken was de uitkomst buitengewoon goed. Top.
Een paar maanden geleden hadden we strategische planning en gaven teamleden weer wat hun doelen waren voor dit jaar. Ik had eigenlijk alleen het goed in de vingers krijgen van Family Dispute Resolution (mediation) gezegd maar werd gevraagd nog een ding te noemen. Okee dan, ik vond dat er te weinig aanbod is voor kinderen, individueel of groepen. Daar wilde ik in de toekomst wel wat mee. Die toekomst was dus niet zo ver weg. Ik ben er allemaal heel erg blij mee want geloof dat alles wat we doen zijn plek heeft in onze doelgroep die heel breed is: families in conflict, scheidende ouders, maar ook het welzijn van de bredere gemeenschap. Het is wel veel. Dus goed plannen en op die grenzen blijven passen en dan is het vooral alleen maar leuk en heel gevarieerd.
Daarnaast deden zich de eerste groeipijnen voor in ons team, in een organisatie die verder dus geen territorium dynamiek, politiek of hiërarchie kent en vooral heel respectvol en steunend is. En ook dit hebben we gelukkig heel goed kunnen opvangen: een reeks kleine incidenten die raakten aan generaties van trauma na kolonisatie leidden tot kwetsuren. We hebben er 2,5 uur met elkaar over gepraat en ook ik heb een aantal pijnlijke ontdekkingen gedaan over mijn eigen communicatie. Dankzij de bereidheid van allen om te delen, om te groeien en samen verder te willen met datgene waar we voor werken was de uitkomst buitengewoon goed. Top.
Sydney Hotshots
Je krijgt wat je vraagt in het leven. Er was een prijsvraag uitgeroepen door de krant: geef in 50 woorden weer waarom jij gratis kaartjes verdiend voor een avond Sydney Hotshots. De naam zegt het al, ze komen uit Sydney en ze zijn hot, een keer raden... Ik was in een melige bui en dacht dat ik het wel met minder dan 50 woorden af kon. 11 om precies te zijn. En stuurde voor de grap weken geleden mijn antwoord in. Krijg ik tot mijn stomme verbazing vandaag een telefoontje dat ik de kaartjes gewonnen heb omdat de hele redactie in een deuk lag om mijn reactie. Ik ben met een zak over mijn hoofd het krantenkantoor ingelopen om de kaartjes in ontvangst te nemen. En heb ze sindsdien geprobeerd weg te geven aan vrouwen die er blij mee konden zijn. Dat zijn er niet zoveel als ik ze mag geloven. De meeste vrouwen hebben ze al een keer gezien! Natuurlijk niet omdat ze daar moeite voor zouden doen, nee-ee, maar omdat ze ervoor uitgenodigd waren. Ja, ja. En ze vonden er allemaal niets aan. Ja, ja. De vreselijke vrouwen die allemaal dronken naar de mannen graaiden, daar hadden ze echt helemaal niets mee. Ja, ja. Als er geen jaloerse echtgenoot als extern geweten meesprak dan het volgende. In een kleine plaats als Broome kun je maar beter niet gezien worden bij zo een evenement als je enige reputatie hebt. Aha!
Enfin, vervolgens sprak ik een vriendin die stevig in de put zat. En toen zij het verhaal hoorde was ze helemaal opgeklaard. En zij wil heel graag! Maar heeft niemand om mee te gaan. Dus nu moet ik wel. Als zijnde gedwongen steun voor een vriendin. Vreselijk. De moraal. Ik heb er nog wel moeite mee dus moet er toch nog even een nachtje over slapen. Misschien laat ik nog weten wat het geworden is, als ik durf.
En nee, ik ga niet delen wat mijn antwoord was, want ook ik moet aan mijn reputatie denken ;)
Talking About The Weather
Het weer is toch een van de dingen die vrijwel altijd besproken wordt in contact, of het nou in een gesprek van een paar minuten is of van een goed uur. Om de een of andere reden is het kennen van de weersomstandigheden bepalend in het kunnen scheppen van een beeld van de ander, aan de andere kant van de wereld.
Op zijn kop en andersom voor het zuiden van Australië, dat behappen we nog wel: het is er winter als het zomer is in Nederland enzovoorts. Wat lastig wordt het als je refereert naar weer in een ander klimaat. In de tropen geeft het droge of regenseizoen toch niet voldoende informatie. Bovendien wordt het een beetje saai in een gesprek: 'het regent en het is beklemmend vochtig' een paar maanden per jaar of 'ja het is lekker zonnig en warm' het overgrote deel van het jaar. Dit wordt vooral beperkend voor de bewoner van dat gebied die toch echt over ander weer praat, al is het nog steeds nat, of vaker, nog steeds droog. En natuurlijk altijd warm.
Dus, deze keer, een stukje educatie over onze locale kalender:
The Six Seasons of Yawuru
The traditional owners of our land identify 6 seasons around the Broome region these consist of:
Mankala - December to March is the wet season. During the rainy season you will experience magnificent sunsets and amazing lightening displays as the rain replenishes the land.
Marul - During April the rain begins to deplete and the weather is still humid and hot. Big tides and abundant water in the area encourage rapid growth in the natural landscape
Wirralbu - At the start of May the cooler winds begin to come off the desert (Easterlies) and dew forms at night, marking the beginning of the winter.
Barrgana - In June and August the beginning of the dry season is discernible with a drop in temperature, starry nights and blue sky’s.
Wirlburu - The day’s start to warm up in September and the nights are still cool. A mist begins to form over the ocean and the area becomes dry and thirsty.
Larja - The build up of the wet begins in October in anticipation of the rain. The humidity begins to build and the days heat up.
Dit is de toeristenvertaling voor een mooie kalender die in locale taal en vorm vooral gebaseerd is op welke dieren of vruchten er op dat moment in overvloed zijn. De foto geeft je een aardige indruk van hoe er hier naar het weer gerefereerd wordt. Als de zalm vet is glimmen de ogen van de collega die je vertelt ‘hoe laat het is’ volgens de natuur. Die gaat dus vissen dat weekend want vele Aboriginals leven toch nog grotendeels van ‘bush tucker’. Wij zijn vorige week in Marul beland en genieten dus van koele wind en drogere lucht. De lucht is zwanger van de libellen (dragonflies); kleine fluweel rode, groen-gele en grotere turquoise-blauwe. Je waant je in een elfenbos als je rond zonsondergang buiten loopt.
Dus voor nu: de groeten uit een Broome in Marul tijd.
Op zijn kop en andersom voor het zuiden van Australië, dat behappen we nog wel: het is er winter als het zomer is in Nederland enzovoorts. Wat lastig wordt het als je refereert naar weer in een ander klimaat. In de tropen geeft het droge of regenseizoen toch niet voldoende informatie. Bovendien wordt het een beetje saai in een gesprek: 'het regent en het is beklemmend vochtig' een paar maanden per jaar of 'ja het is lekker zonnig en warm' het overgrote deel van het jaar. Dit wordt vooral beperkend voor de bewoner van dat gebied die toch echt over ander weer praat, al is het nog steeds nat, of vaker, nog steeds droog. En natuurlijk altijd warm.
Dus, deze keer, een stukje educatie over onze locale kalender:
The Six Seasons of Yawuru
The traditional owners of our land identify 6 seasons around the Broome region these consist of:
Mankala - December to March is the wet season. During the rainy season you will experience magnificent sunsets and amazing lightening displays as the rain replenishes the land.
Marul - During April the rain begins to deplete and the weather is still humid and hot. Big tides and abundant water in the area encourage rapid growth in the natural landscape
Wirralbu - At the start of May the cooler winds begin to come off the desert (Easterlies) and dew forms at night, marking the beginning of the winter.
Barrgana - In June and August the beginning of the dry season is discernible with a drop in temperature, starry nights and blue sky’s.
Wirlburu - The day’s start to warm up in September and the nights are still cool. A mist begins to form over the ocean and the area becomes dry and thirsty.
Larja - The build up of the wet begins in October in anticipation of the rain. The humidity begins to build and the days heat up.
Dit is de toeristenvertaling voor een mooie kalender die in locale taal en vorm vooral gebaseerd is op welke dieren of vruchten er op dat moment in overvloed zijn. De foto geeft je een aardige indruk van hoe er hier naar het weer gerefereerd wordt. Als de zalm vet is glimmen de ogen van de collega die je vertelt ‘hoe laat het is’ volgens de natuur. Die gaat dus vissen dat weekend want vele Aboriginals leven toch nog grotendeels van ‘bush tucker’. Wij zijn vorige week in Marul beland en genieten dus van koele wind en drogere lucht. De lucht is zwanger van de libellen (dragonflies); kleine fluweel rode, groen-gele en grotere turquoise-blauwe. Je waant je in een elfenbos als je rond zonsondergang buiten loopt.
Dus voor nu: de groeten uit een Broome in Marul tijd.
Milestones
Komende woensdag wonen we drie jaar hier. Ieder jaar vieren we dat door iets te doen wat we niet eerder gedaan hebben. Na het eerste jaar een dag over de Kimberley rondvliegen in een zespersoons vliegtuigje wordt het wel wat lastig daaraan te tippen natuurlijk. Het tweede jaar zijn we op een tour in een hovercraft geweest, dat was ook leuk maar wel al iets minder avontuurlijk. Hoewel, wie ziet er dinosauruspootafdrukken op het strand en heeft vervolgens kaas en wijn op een 'mudflat' tijdens een mooie zonsondergang? Dit jaar wordt het nog rustiger maar wel heel fijn: we gaan na school en werk naar de spa voor een behandeling. Terwijl ik een remedial massage krijg, krijgt Joy een kinderles in massage en mag zij zelf allerlei lekker ruikende oliën brouwen. Ik ben benieuwd.
In de ochtend bereikt Joy een andere mijlpaal. Waar er lustig met 'praise certificates' gestrooid wordt op scholen hier voor allerhande goed gedrag waarvoor ieder kind echt een keer aan de beurt komt, zijn er voor inzet en academische prestaties maar heel weinig (consistent effort and high academic results). En Joy krijgt er woensdag een ten overstaan van de hele lagere en middelbare school, op het grote podium. Daar is mama toch wel een beetje trots op. Zelf streeft Joy naar nog meer 'You are on fire' briefjes waar ze er al een handvol van heeft voor opruimen, goed luisteren en wat al dies meer. En ze wil de ster van de week worden. Zo zie je maar weer, mama blij dat het leren goed gaat, voor Joy is acceptatie in de klas veel belangrijker. En dat heeft ze goed. Voor mij is toch ook wel fijn dat haar sociale gedrag haar niet afleidt van haar intellectuele groei - uiteindelijk moeten we het met allebei doen in het leven. En ondertussen blijft Joy thuis creatief en gezellig, is zij een absolute fashionista in de dop, danst ze er op los, doet lekker mee met sport, eet goed, slaapt goed en heeft nog steeds een zeer aanstekelijke buiklach. Ik ben toch echt een geluksvogel met zo een kind.
In de ochtend bereikt Joy een andere mijlpaal. Waar er lustig met 'praise certificates' gestrooid wordt op scholen hier voor allerhande goed gedrag waarvoor ieder kind echt een keer aan de beurt komt, zijn er voor inzet en academische prestaties maar heel weinig (consistent effort and high academic results). En Joy krijgt er woensdag een ten overstaan van de hele lagere en middelbare school, op het grote podium. Daar is mama toch wel een beetje trots op. Zelf streeft Joy naar nog meer 'You are on fire' briefjes waar ze er al een handvol van heeft voor opruimen, goed luisteren en wat al dies meer. En ze wil de ster van de week worden. Zo zie je maar weer, mama blij dat het leren goed gaat, voor Joy is acceptatie in de klas veel belangrijker. En dat heeft ze goed. Voor mij is toch ook wel fijn dat haar sociale gedrag haar niet afleidt van haar intellectuele groei - uiteindelijk moeten we het met allebei doen in het leven. En ondertussen blijft Joy thuis creatief en gezellig, is zij een absolute fashionista in de dop, danst ze er op los, doet lekker mee met sport, eet goed, slaapt goed en heeft nog steeds een zeer aanstekelijke buiklach. Ik ben toch echt een geluksvogel met zo een kind.
Fosters for the Foster Family
Sinds gisteravond hebben we drie gasten, voor een week. Drie paar ogen en twaalf poten in huis, dat is even andere koek. Tienermoeder Princess (hoe toepasselijk) en twee kinderen, zoon Rocky en dochter Smudge (veeg). Joy is heel blij en ik gedoog. De Vrienden van de Dierenbescherming hadden een noodoproep gedaan. Een gastgezin was wel gevonden voor deze familie, maar er was opvang nodig voor een week. Wij zijn nu dus het noodgastgastgezin.
Waarom dit nu weer zul je je afvragen, denk ik, omdat ik dat ook heb gedaan. Nou, 1) Omdat ik Joy graag een plezier wilde doen. 2) Omdat ik hoop dat zij mij na deze logeerpartij nooit meer om een kat zal vragen (ik gok op het effect van ‘geur’overlast in ons kleine huisje, het moeten delen van aandacht en ik hoop op een nog onbekende onverwachte meevaller). 3) Omdat ik een uit de kluitengewassen sociaal geweten heb en vind dat ik af en toe moet helpen. Ik kan toch niet altijd maar oproepen zien over zielige hondjes en katten en het aan een ander overlaten? Zelfs niet als ik kattenbakken haat, bijna niets erger vind dat stinkend vlees uit een blikje vorken en dat in een bakje prakken en ook niet uitzie naar kussens en kleren vol met haren. Enfin. We doen het meteen maar in drievoud, heb ik met deze actie voor drie jaar mijn geweten afgekocht heb ik besloten.
Hoewel ik binnen een dag direct weer weet waarom ik géén kattten wil, wat een lucht meteen in huis, ben ik ook helemaal ingepakt door dit stel. Princess, overduidelijk slachtoffer van een slechte kaart van het lot, was gepresenteerd als zijnde depressief. Ze is vrijwel alleen opgegroeid in een afgesloten kleine ruimte en is verkracht tijdens een onbewaakt ogenblik. Wierp vier koters; een overleed direct, een ander heeft een thuis gevonden en Rocky en Smudge zijn dus nog bij haar, nu vier maanden oud. Ze zijn alledrie ongeveer even groot. En Princess is gesterileerd vijf dagen geleden. Zij lag dus in de lappenmand. Niet echt een prinsessenbestaan tot nu toe meer dat van een gettostoeipoes. Schets mijn verbazing over het karakter van deze dame. Een dag na aankomst bij ons is geconstateerd dat er nog een katheter in haar poot zit, en die moet eruit. Princess moet dus naar de dierenarts. Hoewel zij volgens voorspelling een hoekje onder het bed gekozen had en zich daar in een ruimte van tien vierkante centimeter gevouwen had, werd mijn grijpende graaiende hand vriendelijk welkom geheten en begint zij meteen kopjes te geven en luid te snorren. Ik ben even afgeleid en geeft mij over aan een paar minuten wederzijdse affectie. Dan toch maar bi j het nekvel pakken en het mandje in. Princess gaat gedwee liggen. Bij aankomst bij de dierenarts komt een gigantische kater ons tegemoet op het parkeerterrein. Hij miauwt een kort welkom naar Princess, ze besnuffelen elkaar even door het deurtje van de mand en meneer gaat ons voor naar de deur van de kliniek. Eenmaal binnen gaat hij nog even gezellig naast Princess zitten, bromt haar gemoedelijk toe en begeeft zich dan naar de volgende gast die buiten aan het parkeren is. Princess mag naar binnen en dan breekt mijn klomp. Hoewel duidelijk een beetje bang blijft zij zitten waar ze is neergezet en staat gedwee toe dat de dierenartsassistente een pleister van rondom haar voorpoot lospullekt. Dan trekt die de katheter uit haar pootje en boent even verwoed met een steriel gemaakt watje over de nu plakkende en ongetwijfeld beetje zere poot. Princess geeft geen krimp. Dit heb ik nog nooit gezien bij een kat en al helemaal niet bij een kat die is omringd door vreemden. Geen weerstand, geen spanning; totaal vertrouwen en acceptatie. Ik realiseer me dat ik nog wat kan leren van deze kat.
Eenmaal thuis verstopt Princess zich niet meer. Ze eet voor het eerst wat en gaat dan op verkenning uit. De jonkies hebben we al het huis zien besnuffelen gisteravond en die gaan mee voor nog een ronde. Voor Joy ook geen vrees bij deze familie. Al snel zoeken ze een voor een Joy op en laten zich graag aanhalen; nodigen uit zelfs. Joy heeft ontdekt dat zij minstens zo goed als een gek van de ene kant van de kamer naar de andere kan rennen en dan op de bank 180 graden draaien voor een sprong terug. De jonkies waarderen dit zeer en het drietal houdt dit spelletje lang vol. Ik geloof mijn ogen niet; dit was toch een zielige familie met een depressieve tienermoeder?
Dit stel zijn de meest nederige, vriendelijke en bescheiden katten die ik ooit heb gezien. Ze zijn lief voor elkaar, nodigen uit tot affectie zonder opdringerig te zijn, en spelen uiterst vermakelijk. De jonkies lijken duidelijk op hun moeder en het bekomt ze. Ze zijn nieuwsgierig en speels maar weten zich aan ongeschreven huisregels te houden; wel met het koordje van het gordijn spelen maar niet zelf het gordijn in, alleen op de bank komen indien uitgenodigd en netjes je bord leeg eten (want dat stinkt minder). Smudge is het meest extravert en zorgt voor de aanleiding van vermaak. Hoewel ze alledrie elegant te noemen zijn; klein, tenger en sierlijk, geeft Smudge niets om uiterlijk vertoon. Ze trekt letterlijk de gekste bekken, hijgt met open mond, danst op hoge poten met hoge rug en zigzaggende staart net zo lang de Zumba totdat moeder of broerlief de verleiding niet meer kunnen weerstaan en haar omvergooien. Met liefde. De capriolen die dit stel kan uithalen moeten op een website voor depressieven. Ik neem de stank op de koop toe en verschoon die bak gewoon twee keer per dag, voor een week, wat geeft het. Dit stel verdient een leuke tijd en wij hebben een goede daad verricht die nog leuk blijkt te zijn ook.
Waarom dit nu weer zul je je afvragen, denk ik, omdat ik dat ook heb gedaan. Nou, 1) Omdat ik Joy graag een plezier wilde doen. 2) Omdat ik hoop dat zij mij na deze logeerpartij nooit meer om een kat zal vragen (ik gok op het effect van ‘geur’overlast in ons kleine huisje, het moeten delen van aandacht en ik hoop op een nog onbekende onverwachte meevaller). 3) Omdat ik een uit de kluitengewassen sociaal geweten heb en vind dat ik af en toe moet helpen. Ik kan toch niet altijd maar oproepen zien over zielige hondjes en katten en het aan een ander overlaten? Zelfs niet als ik kattenbakken haat, bijna niets erger vind dat stinkend vlees uit een blikje vorken en dat in een bakje prakken en ook niet uitzie naar kussens en kleren vol met haren. Enfin. We doen het meteen maar in drievoud, heb ik met deze actie voor drie jaar mijn geweten afgekocht heb ik besloten.
Hoewel ik binnen een dag direct weer weet waarom ik géén kattten wil, wat een lucht meteen in huis, ben ik ook helemaal ingepakt door dit stel. Princess, overduidelijk slachtoffer van een slechte kaart van het lot, was gepresenteerd als zijnde depressief. Ze is vrijwel alleen opgegroeid in een afgesloten kleine ruimte en is verkracht tijdens een onbewaakt ogenblik. Wierp vier koters; een overleed direct, een ander heeft een thuis gevonden en Rocky en Smudge zijn dus nog bij haar, nu vier maanden oud. Ze zijn alledrie ongeveer even groot. En Princess is gesterileerd vijf dagen geleden. Zij lag dus in de lappenmand. Niet echt een prinsessenbestaan tot nu toe meer dat van een gettostoeipoes. Schets mijn verbazing over het karakter van deze dame. Een dag na aankomst bij ons is geconstateerd dat er nog een katheter in haar poot zit, en die moet eruit. Princess moet dus naar de dierenarts. Hoewel zij volgens voorspelling een hoekje onder het bed gekozen had en zich daar in een ruimte van tien vierkante centimeter gevouwen had, werd mijn grijpende graaiende hand vriendelijk welkom geheten en begint zij meteen kopjes te geven en luid te snorren. Ik ben even afgeleid en geeft mij over aan een paar minuten wederzijdse affectie. Dan toch maar bi j het nekvel pakken en het mandje in. Princess gaat gedwee liggen. Bij aankomst bij de dierenarts komt een gigantische kater ons tegemoet op het parkeerterrein. Hij miauwt een kort welkom naar Princess, ze besnuffelen elkaar even door het deurtje van de mand en meneer gaat ons voor naar de deur van de kliniek. Eenmaal binnen gaat hij nog even gezellig naast Princess zitten, bromt haar gemoedelijk toe en begeeft zich dan naar de volgende gast die buiten aan het parkeren is. Princess mag naar binnen en dan breekt mijn klomp. Hoewel duidelijk een beetje bang blijft zij zitten waar ze is neergezet en staat gedwee toe dat de dierenartsassistente een pleister van rondom haar voorpoot lospullekt. Dan trekt die de katheter uit haar pootje en boent even verwoed met een steriel gemaakt watje over de nu plakkende en ongetwijfeld beetje zere poot. Princess geeft geen krimp. Dit heb ik nog nooit gezien bij een kat en al helemaal niet bij een kat die is omringd door vreemden. Geen weerstand, geen spanning; totaal vertrouwen en acceptatie. Ik realiseer me dat ik nog wat kan leren van deze kat.
Eenmaal thuis verstopt Princess zich niet meer. Ze eet voor het eerst wat en gaat dan op verkenning uit. De jonkies hebben we al het huis zien besnuffelen gisteravond en die gaan mee voor nog een ronde. Voor Joy ook geen vrees bij deze familie. Al snel zoeken ze een voor een Joy op en laten zich graag aanhalen; nodigen uit zelfs. Joy heeft ontdekt dat zij minstens zo goed als een gek van de ene kant van de kamer naar de andere kan rennen en dan op de bank 180 graden draaien voor een sprong terug. De jonkies waarderen dit zeer en het drietal houdt dit spelletje lang vol. Ik geloof mijn ogen niet; dit was toch een zielige familie met een depressieve tienermoeder?
Dit stel zijn de meest nederige, vriendelijke en bescheiden katten die ik ooit heb gezien. Ze zijn lief voor elkaar, nodigen uit tot affectie zonder opdringerig te zijn, en spelen uiterst vermakelijk. De jonkies lijken duidelijk op hun moeder en het bekomt ze. Ze zijn nieuwsgierig en speels maar weten zich aan ongeschreven huisregels te houden; wel met het koordje van het gordijn spelen maar niet zelf het gordijn in, alleen op de bank komen indien uitgenodigd en netjes je bord leeg eten (want dat stinkt minder). Smudge is het meest extravert en zorgt voor de aanleiding van vermaak. Hoewel ze alledrie elegant te noemen zijn; klein, tenger en sierlijk, geeft Smudge niets om uiterlijk vertoon. Ze trekt letterlijk de gekste bekken, hijgt met open mond, danst op hoge poten met hoge rug en zigzaggende staart net zo lang de Zumba totdat moeder of broerlief de verleiding niet meer kunnen weerstaan en haar omvergooien. Met liefde. De capriolen die dit stel kan uithalen moeten op een website voor depressieven. Ik neem de stank op de koop toe en verschoon die bak gewoon twee keer per dag, voor een week, wat geeft het. Dit stel verdient een leuke tijd en wij hebben een goede daad verricht die nog leuk blijkt te zijn ook.
Special Times
Een halve dag post-Bijzonder Bezoek. Joy weer in haar eigen bed. Een vol hart. Een onwennige buik. Anouk's 'Lost in this World' als muzikale omlijsting bij het schrijven van dit stukje.
Jarenlang hadden wij ons verheugd op Ines' plan om tijdens haar sabbatical jaar een tijdje bij ons te verblijven en nu was het zo ver. Ines is vandaag doorgereisd na 3,5 weken heerlijk samenzijn. Het was bijna onbeschrijfelijk fijn om haar hier te hebben. Ines' interne dynamo was al behoorlijk in reis- en ontspanning tempo en dat maakte het doorbrengen van een deel van ons trage 'wet season' hier draaglijk. We hebben samen nog een stukje grote vakantie van Joy geleefd, een paar vrije dagen van mij, werk- en schooldagen en alles ertussen. Naast onze gezellige momenten thuis, zijn we regelmatig op stap geweest en heeft Ines het gros van ons sociale netwerk wel ontmoet in een variatie van 'gatherings'. Waar Joy en ik onze verplichtingen hadden of af en toe moesten bijkomen, ging Ines op de fiets Broome rond en heeft zij menig kilometer wandelend op het strand afgelegd. Bijna dagelijks hebben we samen, of zij alleen, banen gezwommen. Het personeel in de bieb kent Ines en haar leesvoorkeur inmiddels door en door. En alle boeken op mijn nog-te-lezen-stapeltje zijn inmiddels in hoofdthema's doorgesproken nadat Ines ze met 2-3 per dag verslond. De fysieke, mentale en emotionele stimulatie was echt helemaal top; ik voel me gevoed. Het heerlijkst was toch wel om te zien hoe gelukkig Ines is met haar geliefde; zij gaat trouwen na terugkomst in Nederland! En voor mij was het echt heel fijn en ook helend om met iemand te zijn die mij zo goed kent, ziet, aanvoelt en bevestigd. Daar waar ik overkritisch naar mijzelf of mijn leven keek, heeft Ines dit in perspectief gezet vanuit haar intieme kennis van mij en mijn waarden, mijn leven. Dit is heel fijn geweest en ik voel me veel meer ontspannen en tevreden met hoe het leven is. Dat heeft ook te maken met hoezeer ik mij op mijn plaats voel in mijn nieuwe baan, met het team en de organisatie. Dit is een plek die echt bij mij past; iets waarvan ik mij wel heb afgevraagd of die wel bestond, was ik niet gewoon te veeleisend, te moeilijk etc? Nee dus, ik mag er zijn en wordt gevierd terwijl ik feest om wat voor moois er op mijn pad gekomen is.
Joy is ook gegroeid, weliswaar met wat groeipijnen onderweg. Ik vind het knap hoe zij Ines welkom heeft geheten, heeft gedeeld en hoe zij zich heeft aangepast de afgelopen weken en Ines en ikzelf konden haar uitspattingen als zij het moeilijk vond goed in perspectief zien en haar daarin begeleiden.
Harmonie was de afgelopen weken tastbaar en liep als een rode draad door ons samenzijn. Wij kijken terug op een heel bijzondere tijd, een hartverwarmend bezoek en zullen daar nog vaak van nagenieten.
Wet Season Break
In december-januari heeft Joy grote schoolvakantie. Dankzij een flexibele nieuwe werkgever kon ik aardig wat vrij zijn en hebben wij een zalige rustige tijd gehad. De paar dagen dat ik moest werken, of training had, ging Joy met veel plezier naar de vakantie-opvang. Kerst hebben wij rustig gevierd, maar wel met ontzettend veel cadeaus en verwennerij van mensen om ons heen. Wat een uitpakjesavond hadden wij! Een redelijk natte kerst want we hebben een mooie regentijd; regelmatig goeie buien en daardoor een mooi groen Broome. Joy had dagelijks zwemles; zij heeft veel vooruitgang geboekt en ik ben ietwat fitter geworden door tijdens haar les banen te zwemmen. We hebben samen echt genoten van het lage tempo in Broome, rondgehangen, uitgebreider gekookt, we zijn naar de film geweest en hebben een tijdelijk maatje gevonden om bijna dagelijks mee naar het strand te lopen.
Buddy is deels dingo en een schat van een jonge hond. We hadden kennisgemaakt met hem tijdens een van onze eerste wandelingen over de duinen vanuit het nieuwe huis. Nadat we de stoute schoenen hadden aangetrokken hebben we gevraagd of wij hem soms mochten uitlaten. Zijn baasje was daar heel blij mee en wij hebben echt erg veel plezier gehad met Buddy tijdens onze lange wandelingen. Helaas is het gezin half februari verhuisd richting Sydney en is Buddy nu dus weg. Weer zo een bloem langs de weg van het leven waar we met plezier aan terugdenken. De foto's in dit stukje worden gekoesterd. Gemaakt door Ines, want we hadden bijzonder bezoek vanaf half januari waarover later meer.
7
Nou het is gebeurd, we zijn verhuisd. Hier een stukje verhuisperikelen.
Wat een klus; verhuizen zonder stevig sociaal netwerk is toch weer even andere koek. Een vriendin verhuist morgen naar Albany, dus die pakte zelf in. Een andere vriendin verhuist vandaag. Weer anderen waren op vakantie of aan het werk. Alleen verhuizen kost dus een week. Ik begon vorige week dinsdagavond begonnen met inpakken en schoonmaken en ben gistermiddag opgehouden. Hier moet je bij een 'lease property' alle muren schoonpoetsen; tapijt professioneel laten reinigen, het dak, huis en carport met hogedrukspuit laten schoonmaken en de tuinman laten komen. Een kostbare bedoening dus en er blijft nog genoeg werk over dan kan ik wel verklappen. Hier noemen ze dat 'anal cleaning', ik noem het een 7-daags klysma. Rond de klok bezigheidstherapie. Enfin, zondagavond waren we klaar voor de verhuizers maandag. In plaats van een nabij $600 offerte voor het verhuizen van alleen de meubels vond ik goddank een organisatie die mij wilde verhuizen voor $220 inclusief de dozen. Heb ik wel zelf twee jeepladingen met potplanten verhuisd en de kwetsbare dingen zoals piano, laptop, tv, glaswerk etc etc. Ik grapte nog over het weekend, doodmoe, totaal uitgeput maar toch tevreden: 'Alles is okay, zolang de verhuizers maar opdagen'. Dat deden ze dus niet. Mogelijk konden ze dinsdagmiddag wel even komen helpen... stond ik met echt alles ingepakt, inclusief tandenborstel. Uiteindelijk de grote baas gebeld en bijna twee uur later dan gepland kwamen ze toch. Had ik ondertussen mooi alle houten meubels in de olie gezet. 2,5 man kwam opdagen, dus Astridje mocht zelf ook meehelpen met in- en uitladen anders was het maandagavond laat pas klaar geweest. Enfin, maandagavond laat was vrijwel alles uitgepakt en dinsdag na een laatste grote schoonmaakbeurt het andere huis opgeleverd. Inmiddels ben ik weer superfit en dat is toch maar mooi meegenomen. Gelukkig is het oude huis bij de eindinspectie goed verklaard en dat is bijzonder in Broome. Real estate agents houden graag de borg om dan allerlei onderhoudsklusjes te bekostigen voor de eigenaren. Eigenaren maken grif gebruik van die gewoonte en doen vaak lekker mee, toch lucratief onderhoud van je huis nietwaar.
Ons nieuwe stulpje is klein maar heel gezellig. Joy en ik voelen ons er allebei thuis en geborgen. Alleen Joy's kamer is uiteindelijk groter dan haar vorige en daardoor nog leuker. Er kan ook meer rommel gemaakt worden zie ik nu met een blik in haar kamer. De rest van het huis is echt veel kleiner en er is weinig kastruimte. Toch past alles erin of erop en voelt het niet vreselijk ingepakt.
Ons kleine platje achter is groen en weelderig. En ik heb vandaag de blue tong lizard ontmoet die hier vijf jaar geleden als baby kwam wonen en er nog steeds is - inmiddels zo een 35-40 cm lang. Rondom zijn hoekje heb ik allemaal potplanten en de potvijver gezet; heeft ie lekker schaduw en verstopplekjes voor onverwachte viervoeterige bezoekers die graag hun tanden zetten in reptielen.
Nou nog een klusjesman. Er moeten gaatjes geboord worden voor gordijnen, ramen schuifbaar gesmeerd worden en nog meer van dat leuks. Ik heb even de fut niet meer. Degene die nu jeukende handen krijgt mag komen logeren. Anders moet het maar wachten tot de kerstvakantie.
Ondertussen werkt Joy toe naar haar eind schooljaar. Ze heeft een presentatie gehouden met de klas; een avond vol vertier met dans, muziek en zang waarin de hele school uiteindelijk optrad. Joy was een ster; stond vooraan op het podium omdat ze het liedje en de gebaren zo goed kende, en ze is een echte gangmaakster. Iedereen heeft genoten van dit eindejaarsfestijn.
Ook heeft Joy met de klas de laatste twee weken iedere dag zwemles, en hoewel zij tijdens recreatief zwemmen niet zoveel laat zien, gaat ze volgende week ws weer over naar een volgend niveau.
Dit weekend gaan we iets aan Sinterklaas doen, die was erg lang onderweg naar Broome want het is wel een stukje varen natuurlijk. Tot nu toe is hij nog niet aan bod gekomen maar met een weekend-sinterklaas-offensief krijgt Joy haar dosis vast wel binnen.
Morgen begin ik aan mijn nieuwe baan. Twee dagen inlezen en volgende week fulltime training in het kader van een post graduate diploma. Leuk, hopelijk is mijn brein tegen die tijd weer enigszins op orde.
Wij verheugen ons erg op de kerstvakantie. Tot gauw horens.
x A & J
Wat een klus; verhuizen zonder stevig sociaal netwerk is toch weer even andere koek. Een vriendin verhuist morgen naar Albany, dus die pakte zelf in. Een andere vriendin verhuist vandaag. Weer anderen waren op vakantie of aan het werk. Alleen verhuizen kost dus een week. Ik begon vorige week dinsdagavond begonnen met inpakken en schoonmaken en ben gistermiddag opgehouden. Hier moet je bij een 'lease property' alle muren schoonpoetsen; tapijt professioneel laten reinigen, het dak, huis en carport met hogedrukspuit laten schoonmaken en de tuinman laten komen. Een kostbare bedoening dus en er blijft nog genoeg werk over dan kan ik wel verklappen. Hier noemen ze dat 'anal cleaning', ik noem het een 7-daags klysma. Rond de klok bezigheidstherapie. Enfin, zondagavond waren we klaar voor de verhuizers maandag. In plaats van een nabij $600 offerte voor het verhuizen van alleen de meubels vond ik goddank een organisatie die mij wilde verhuizen voor $220 inclusief de dozen. Heb ik wel zelf twee jeepladingen met potplanten verhuisd en de kwetsbare dingen zoals piano, laptop, tv, glaswerk etc etc. Ik grapte nog over het weekend, doodmoe, totaal uitgeput maar toch tevreden: 'Alles is okay, zolang de verhuizers maar opdagen'. Dat deden ze dus niet. Mogelijk konden ze dinsdagmiddag wel even komen helpen... stond ik met echt alles ingepakt, inclusief tandenborstel. Uiteindelijk de grote baas gebeld en bijna twee uur later dan gepland kwamen ze toch. Had ik ondertussen mooi alle houten meubels in de olie gezet. 2,5 man kwam opdagen, dus Astridje mocht zelf ook meehelpen met in- en uitladen anders was het maandagavond laat pas klaar geweest. Enfin, maandagavond laat was vrijwel alles uitgepakt en dinsdag na een laatste grote schoonmaakbeurt het andere huis opgeleverd. Inmiddels ben ik weer superfit en dat is toch maar mooi meegenomen. Gelukkig is het oude huis bij de eindinspectie goed verklaard en dat is bijzonder in Broome. Real estate agents houden graag de borg om dan allerlei onderhoudsklusjes te bekostigen voor de eigenaren. Eigenaren maken grif gebruik van die gewoonte en doen vaak lekker mee, toch lucratief onderhoud van je huis nietwaar.
Ons nieuwe stulpje is klein maar heel gezellig. Joy en ik voelen ons er allebei thuis en geborgen. Alleen Joy's kamer is uiteindelijk groter dan haar vorige en daardoor nog leuker. Er kan ook meer rommel gemaakt worden zie ik nu met een blik in haar kamer. De rest van het huis is echt veel kleiner en er is weinig kastruimte. Toch past alles erin of erop en voelt het niet vreselijk ingepakt.
Ons kleine platje achter is groen en weelderig. En ik heb vandaag de blue tong lizard ontmoet die hier vijf jaar geleden als baby kwam wonen en er nog steeds is - inmiddels zo een 35-40 cm lang. Rondom zijn hoekje heb ik allemaal potplanten en de potvijver gezet; heeft ie lekker schaduw en verstopplekjes voor onverwachte viervoeterige bezoekers die graag hun tanden zetten in reptielen.
Nou nog een klusjesman. Er moeten gaatjes geboord worden voor gordijnen, ramen schuifbaar gesmeerd worden en nog meer van dat leuks. Ik heb even de fut niet meer. Degene die nu jeukende handen krijgt mag komen logeren. Anders moet het maar wachten tot de kerstvakantie.
Ondertussen werkt Joy toe naar haar eind schooljaar. Ze heeft een presentatie gehouden met de klas; een avond vol vertier met dans, muziek en zang waarin de hele school uiteindelijk optrad. Joy was een ster; stond vooraan op het podium omdat ze het liedje en de gebaren zo goed kende, en ze is een echte gangmaakster. Iedereen heeft genoten van dit eindejaarsfestijn.
Ook heeft Joy met de klas de laatste twee weken iedere dag zwemles, en hoewel zij tijdens recreatief zwemmen niet zoveel laat zien, gaat ze volgende week ws weer over naar een volgend niveau.
Dit weekend gaan we iets aan Sinterklaas doen, die was erg lang onderweg naar Broome want het is wel een stukje varen natuurlijk. Tot nu toe is hij nog niet aan bod gekomen maar met een weekend-sinterklaas-offensief krijgt Joy haar dosis vast wel binnen.
Morgen begin ik aan mijn nieuwe baan. Twee dagen inlezen en volgende week fulltime training in het kader van een post graduate diploma. Leuk, hopelijk is mijn brein tegen die tijd weer enigszins op orde.
Wij verheugen ons erg op de kerstvakantie. Tot gauw horens.
x A & J
Movin' & Shakin'
Het is weer zover; er staan veranderingen op stapel.
Over twee weken verhuizen we. Het was een beetje een afwegen, want je weet wat je hebt en je weet niet wat je krijgt. En bovendien hebben wij hier met veel plezier gewoond, toch al weer bijna 2,5 jaar. De unit waar we naar toe gaan is goedkoper, kleiner, loopafstand van het strand en dichtbij een park waar Joy erg graag speelt. Ik mis het heel erg dat we bijna niet wandelen en lopen dus dat weegt voor mij zwaar. De tuin is ipv 250m2 een platje van 12m2, maar frappant genoeg veel mooier en prettiger en grenst aan een groenstrook. Onze huidige tuin is weliswaar groot maar niet erg aantrekkelijk en best arbeidsintensief. Nu krijgen we een klein groen paradijsje dat nauwelijks energie zal vragen en wel heel prettig voelt. Het zal even aanpassen worden aan minder ruimte, maar dat duurt vast niet zo lang. Sommige dingen moeten weg, zoals de trampoline. Niets aan te doen. Daar staat dan weer tegenover dat we kunnen lopen naar het park, een kwartier door de duinen struinen en dan op een rustig stuk van Cable Beach staan, en er veel kinderen in de buurt wonen. We hebben waarschijnlijk ook al een uitlaathond gevonden die we kunnen lenen af en toe voor wandelingen. We zullen meer verkeer horen, waar onder vliegverkeer. Maar hebben dan weer nieuwe airconditioners die je vrijwel niet hoort, heel wat fijner dan onze huidige. Ach. Volgens mij wordt het heel gezellig en Joy heeft er ook steeds meer zin in. We laten het weten wanneer we weer gesetteld zijn.
Na de verhuizing begin ik aan een nieuwe baan als Family Advisor (werken met gezinnen, gedeeltelijk in gedwongen kader ivm huiselijk geweld) in de Kimberley Relationship Centre - een afdeling van Anglicare. Het kantoor is het enige prettige kantoor dat ik ooit in Broome gezien heb, aardige mensen, veel mogelijkheden voor professionele ontwikkeling. 24 uur per week tijdens schooluren, vier dagen dus. En goede arbeidsvoorwaarden. Sandplay Therapy kan ik er naast doen op mijn vrije dag. Ook dit was even wikken en wegen omdat ik in een week voor vijf sollicitatiegesprekken was uitgenodigd. Bij een organisatie was ik eigenlijk al aangenomen om voor veel geld mensen te begeleiden (counselen) die moeilijk of niet aan het werk komen. Het hart volgend vind ik de baan die ik nu heb leuker.
Al met al zijn we dus blij en gaan een beetje een gekke tijd tegemoet met een hoop geregel. Als we even niet op berichtjes reageren dan weten jullie waarom.
We horen natuurlijk wel graag hoe het met jullie gaat :)
Veel liefs, Astrid & Joy
Over twee weken verhuizen we. Het was een beetje een afwegen, want je weet wat je hebt en je weet niet wat je krijgt. En bovendien hebben wij hier met veel plezier gewoond, toch al weer bijna 2,5 jaar. De unit waar we naar toe gaan is goedkoper, kleiner, loopafstand van het strand en dichtbij een park waar Joy erg graag speelt. Ik mis het heel erg dat we bijna niet wandelen en lopen dus dat weegt voor mij zwaar. De tuin is ipv 250m2 een platje van 12m2, maar frappant genoeg veel mooier en prettiger en grenst aan een groenstrook. Onze huidige tuin is weliswaar groot maar niet erg aantrekkelijk en best arbeidsintensief. Nu krijgen we een klein groen paradijsje dat nauwelijks energie zal vragen en wel heel prettig voelt. Het zal even aanpassen worden aan minder ruimte, maar dat duurt vast niet zo lang. Sommige dingen moeten weg, zoals de trampoline. Niets aan te doen. Daar staat dan weer tegenover dat we kunnen lopen naar het park, een kwartier door de duinen struinen en dan op een rustig stuk van Cable Beach staan, en er veel kinderen in de buurt wonen. We hebben waarschijnlijk ook al een uitlaathond gevonden die we kunnen lenen af en toe voor wandelingen. We zullen meer verkeer horen, waar onder vliegverkeer. Maar hebben dan weer nieuwe airconditioners die je vrijwel niet hoort, heel wat fijner dan onze huidige. Ach. Volgens mij wordt het heel gezellig en Joy heeft er ook steeds meer zin in. We laten het weten wanneer we weer gesetteld zijn.
Na de verhuizing begin ik aan een nieuwe baan als Family Advisor (werken met gezinnen, gedeeltelijk in gedwongen kader ivm huiselijk geweld) in de Kimberley Relationship Centre - een afdeling van Anglicare. Het kantoor is het enige prettige kantoor dat ik ooit in Broome gezien heb, aardige mensen, veel mogelijkheden voor professionele ontwikkeling. 24 uur per week tijdens schooluren, vier dagen dus. En goede arbeidsvoorwaarden. Sandplay Therapy kan ik er naast doen op mijn vrije dag. Ook dit was even wikken en wegen omdat ik in een week voor vijf sollicitatiegesprekken was uitgenodigd. Bij een organisatie was ik eigenlijk al aangenomen om voor veel geld mensen te begeleiden (counselen) die moeilijk of niet aan het werk komen. Het hart volgend vind ik de baan die ik nu heb leuker.
Al met al zijn we dus blij en gaan een beetje een gekke tijd tegemoet met een hoop geregel. Als we even niet op berichtjes reageren dan weten jullie waarom.
We horen natuurlijk wel graag hoe het met jullie gaat :)
Veel liefs, Astrid & Joy
X-rated
Het is weer zover hoor, zomer in Broome. Het wordt al warmer en dat merk je werkelijk aan van alles. Hoewel onze lichaamstemperatuur een steady 37 graden Celsius hoort te zijn intern, reageren hormonen ook op de hitte van buiten lijkt het wel. Hoe werkt dat eigenlijk? Enfin, als ik in Amsterdam was zou ik het wel weten ;)
Daar is mijn maatje, mijn vriendje, mijn minnaar. En als die er niet zou zijn dan zouden er toch heel veel van die heerlijke, geëmancipeerde, lekkere dingen rondlopen om je aan te vergapen, want dames ik kan dat nu toch echt wel zeggen: Nederlandse mannen zijn heerlijke wezens. Natuurlijk niet allemaal, maar er zijn er toch veel.
Maar goed, ik woon in Broome. Verweggistan zelfs voor Australische begrippen, ook al wordt ons stadje druk bezocht door Australiërs uit het hele land. Onderwerp van de dag onder de dames is dus wederom het gebrek aan leuke mannen. Geloof het of niet, maar er leven hier echt veel leuke, mooie en slimme vrouwen die gemakkelijk al meer dan vijf jaar droog staan. Nou ben ik al vijf jaar niet serieus geïnteresseerd in mannen, zelfs vrijwel niet in potentiële minnaars, maar ja. Stel nou dat je toch weer een keer aan de man wilt, serieus of gewoon voor de leuk? Dan moet je hier niet zijn, zo simpel is het.
What's a woman without a man?
A woman living in Broome.
Er zijn wel een paar leuke mannen. Die zijn allemaal gebonden of getrouwd. Goddank is er in Broome wel een redelijke moraal: op een paar notoire locals na zijn mensen hier volgens mij redelijk trouw. Hoewel er dan geen mannen zijn om blij van te worden, herstelt intussen in ieder geval wel een stukje vertrouwen in mannen. En zijn er die de boel belazeren, dan blijven ze goddank bij mij uit de buurt. Ik ben maar een keer benaderd door een lekker ding die mij op het hart drukte dat hij in een open relatie zat. Ja, dahag, volgens mij weet zijn partner niets van die regeling.
Vroeger had ik hier een aantal verschillende vriendenkringen, waaronder eentje waarin een aantal homo's zaten. Heerlijk, toch mannengezelschap en je kunt nog met ze over mannen praten ook! Perfect. Maar helaas, die kring sluit niet meer echt aan bij een alleenstaande moeder van een zesjarige dochter en haar huismuiserige levenstijl.
En dan zijn er de 'neutrale' vrienden. Laatst had ik een onverwacht ietwat pijnlijk gesprek met een van de weinige mannelijke kennissen die ik heb. Over sterilisatie (van de man he). Wij zagen elkaar voorheen tweewekelijks ongeveer. Dat onderwerp blijkt dus een goede manier om iemand uit te roken! Dacht ik namelijk dat ik altijd heel duidelijk was geweest in de grens van vriendschap; deze man nam acuut de benen toen ik mijn standpunt over het onderwerp deelde. Van de week zag ik hem bij het sportcentrum en hij zag nog steeds pips van de schrik. Alsof ik hier al met mijn schaartje klaar had gestaan terwijl ik hem nog niet met een stok zou aanraken, haha.
Dus wat te doen? Ik ga jullie maar vragen om je ogen en oren open te houden voor:
een lieve, leuke, super-trouwe, aantrekkelijke man (redelijk groot graag) die geweldig kan koken, graag een kind wilt maar die niet perse zelf hoeft te maken (veel oefenen mag wel), beetje belezen graag, intelligent, houdt van masseren, die 'groen' leeft, mag ook muzikant zijn, die zijn leven goed op orde heeft en graag in Australië wil wonen en op zoek is naar een eigenwijze, redelijk slimme, lieve, moedige vrouw met gebruiksaanwijzing (dat ben ik dan he). Als je die nou tegenkomt, dan laat je hem mij bellen.
Daar is mijn maatje, mijn vriendje, mijn minnaar. En als die er niet zou zijn dan zouden er toch heel veel van die heerlijke, geëmancipeerde, lekkere dingen rondlopen om je aan te vergapen, want dames ik kan dat nu toch echt wel zeggen: Nederlandse mannen zijn heerlijke wezens. Natuurlijk niet allemaal, maar er zijn er toch veel.
Maar goed, ik woon in Broome. Verweggistan zelfs voor Australische begrippen, ook al wordt ons stadje druk bezocht door Australiërs uit het hele land. Onderwerp van de dag onder de dames is dus wederom het gebrek aan leuke mannen. Geloof het of niet, maar er leven hier echt veel leuke, mooie en slimme vrouwen die gemakkelijk al meer dan vijf jaar droog staan. Nou ben ik al vijf jaar niet serieus geïnteresseerd in mannen, zelfs vrijwel niet in potentiële minnaars, maar ja. Stel nou dat je toch weer een keer aan de man wilt, serieus of gewoon voor de leuk? Dan moet je hier niet zijn, zo simpel is het.
What's a woman without a man?
A woman living in Broome.
Er zijn wel een paar leuke mannen. Die zijn allemaal gebonden of getrouwd. Goddank is er in Broome wel een redelijke moraal: op een paar notoire locals na zijn mensen hier volgens mij redelijk trouw. Hoewel er dan geen mannen zijn om blij van te worden, herstelt intussen in ieder geval wel een stukje vertrouwen in mannen. En zijn er die de boel belazeren, dan blijven ze goddank bij mij uit de buurt. Ik ben maar een keer benaderd door een lekker ding die mij op het hart drukte dat hij in een open relatie zat. Ja, dahag, volgens mij weet zijn partner niets van die regeling.
Vroeger had ik hier een aantal verschillende vriendenkringen, waaronder eentje waarin een aantal homo's zaten. Heerlijk, toch mannengezelschap en je kunt nog met ze over mannen praten ook! Perfect. Maar helaas, die kring sluit niet meer echt aan bij een alleenstaande moeder van een zesjarige dochter en haar huismuiserige levenstijl.
En dan zijn er de 'neutrale' vrienden. Laatst had ik een onverwacht ietwat pijnlijk gesprek met een van de weinige mannelijke kennissen die ik heb. Over sterilisatie (van de man he). Wij zagen elkaar voorheen tweewekelijks ongeveer. Dat onderwerp blijkt dus een goede manier om iemand uit te roken! Dacht ik namelijk dat ik altijd heel duidelijk was geweest in de grens van vriendschap; deze man nam acuut de benen toen ik mijn standpunt over het onderwerp deelde. Van de week zag ik hem bij het sportcentrum en hij zag nog steeds pips van de schrik. Alsof ik hier al met mijn schaartje klaar had gestaan terwijl ik hem nog niet met een stok zou aanraken, haha.
Dus wat te doen? Ik ga jullie maar vragen om je ogen en oren open te houden voor:
een lieve, leuke, super-trouwe, aantrekkelijke man (redelijk groot graag) die geweldig kan koken, graag een kind wilt maar die niet perse zelf hoeft te maken (veel oefenen mag wel), beetje belezen graag, intelligent, houdt van masseren, die 'groen' leeft, mag ook muzikant zijn, die zijn leven goed op orde heeft en graag in Australië wil wonen en op zoek is naar een eigenwijze, redelijk slimme, lieve, moedige vrouw met gebruiksaanwijzing (dat ben ik dan he). Als je die nou tegenkomt, dan laat je hem mij bellen.
Broome SAY NO GAS !!
HANDS OFF COUNTRY!
GAS FREE KIMBERLEY!
HANDS OFF COUNTRY!
GAS FREE KIMBERLEY!
Wat een geweldige opkomst bij zeker niet de laatste anti-gas rally. De mooiste community events in Broome zijn steeds de acties om onze omgeving te houden zoals die is: ongewoon ongekend ongetwijfeld de mooiste. Joy is een geboren demonstrant en hield pas op met scanderen toen we onze eigen straat inreden 's avonds.
Ik daag onze lezers uit om ons in het filmpje te zoeken; we komen er in voor!
Groetjes,
Astrid & Joy
Two Moon Whale Research Centre at Pender Bay
Hebben we al iets verteld over ons minivakantietje eind Augustus? Eens per jaar is het in Australie Science Week en meestal worden er dan allerlei interessante activiteiten ontwikkeld. Vorig jaar kampeerden wij een lang weekend aan de Fitzroy River en leerden van alles over zoetwatervissen in die rivier. Dit jaar hebben wij bijgedragen aan walvisonderzoek. Ongeveer 2 uur ten noorden van Broome is er een walvisonderzoekscentrum ingericht waar vrijwillers ongeveer acht maanden van het jaar walvissen tellen in de baai. Vanaf een landpunt wordt op gezette tijden door twee mensen de hele baai gemonitord en worden alle 'sighting's' geregistreerd. De baai staat bekend als een favoriete kalverplek en er is veel activiteit.
Met een groepje van negen mensen reisden we af voor het weekend en hebben we onder de sterren geslapen. Onze 'dienst' was drie uur in de ochtend of na de lunch. We hebben heel wat walvissen gezien, met jongen, hele groepen, het was heel indrukwekkend.
Tijdens onze vrije tijd, heeeeel veel uren in een dag, genoten wij van heerlijke maaltijden (vers gebakken brood, vegetarisch, supergezond en heerlijk) of speelden wij op het strand. Een van de weinige stranden met schaduw vanaf half twee 's middags door de hoge kliffen dus dat was heerlijk. 's Avonds konden we in een ligbad op een verhoging van de sterrenhemel genieten en verder werden de avonden doorgebracht rondom een kampvuur met gezellige mensen. Meest indrukwekkend vond ik dat ik een keer 's nachts wakker werd en een soort getrompetter hoorde. Daarna volgende velen klappen op het water: breaching whales! Ze moeten heel dichtbij geweest zijn en het was een heel bijzonder moment om daar zo onder de volle maan en sterren naar zeer actieve nabije walvissen te luisteren. We leven op een mooie en bijzondere plek en we hebben pas een fractie gezien en meegemaakt, er wacht nog zoveel avontuur...
Met een groepje van negen mensen reisden we af voor het weekend en hebben we onder de sterren geslapen. Onze 'dienst' was drie uur in de ochtend of na de lunch. We hebben heel wat walvissen gezien, met jongen, hele groepen, het was heel indrukwekkend.
Tijdens onze vrije tijd, heeeeel veel uren in een dag, genoten wij van heerlijke maaltijden (vers gebakken brood, vegetarisch, supergezond en heerlijk) of speelden wij op het strand. Een van de weinige stranden met schaduw vanaf half twee 's middags door de hoge kliffen dus dat was heerlijk. 's Avonds konden we in een ligbad op een verhoging van de sterrenhemel genieten en verder werden de avonden doorgebracht rondom een kampvuur met gezellige mensen. Meest indrukwekkend vond ik dat ik een keer 's nachts wakker werd en een soort getrompetter hoorde. Daarna volgende velen klappen op het water: breaching whales! Ze moeten heel dichtbij geweest zijn en het was een heel bijzonder moment om daar zo onder de volle maan en sterren naar zeer actieve nabije walvissen te luisteren. We leven op een mooie en bijzondere plek en we hebben pas een fractie gezien en meegemaakt, er wacht nog zoveel avontuur...
Stepping Stones
Stepping Stones Parent & Child Coaching
Wie had dat ooit gedacht? Astrid een eigen zaakje. Nou het is een feit. Na het nemen van mijn ontslag in juli wist ik even niet welke kant het opging. Zeker niet die van het boekhouden, wat een mogelijkheid was waar niet veel mensen zich wat bij konden voorstellen. Plotseling deed zich een mogelijkheid voor om mij bij te scholen in Sandplay Therapy en dat ging allemaal als een trein. Inmiddels ben ik ook gevraagd om eens per kwartaal oudertrainingen te gaan geven in een bestaand Amerikaans systeem dat 1-2-3 Magic Parenting and Emotion Coaching heet. Tja, en dan moet er toch wat geregeld worden omtrent alle praktische zaken, belasting etc en plots moet je dan over een 'business name' nadenken. Het duurde even maar inmiddels is het allemaal zover. De therapie ruimte die ik 1,5 dag per week kan gebruiken is ingericht, folders ontworpen (zelf) en het adverteren is gestart. 's Avonds literatuurstudie. Al dit heeft mij wel erg bezig gehouden en weinig ruimte gelaten voor af en toe een berichtje, hopelijk wordt dat wat beter nu.
Het is voor mijzelf vreemd hoe soepel ik plots toch weer terugkeer naar mijn beroep na er drie jaar uit te zijn geweest. Het is wel een fijn gevoel, toch echt weer met eigen ontwikkeling bezig te zijn op een vlak wat ligt, interessant is, uitdaagt en beter nog: ook echt wat bijdraagt aan het leven van andere mensen.
Inmiddels werk ik nog steeds als Volunteer Resource Service Coordinator, wat simpel maar wel leuk is, en komt er mogelijk binnenkort nog een andere parttime baan bij. Voor de gemoedrust zie ik Sandplay Therapy even als hobby. Dan is er minder druk om er geld mee te verdienen en de dag vol te krijgen met clienten. Ik vind het wel fijn om er rustig in te kunnen groeien, het is nl wel even een andere tak van sport.
Hoewel het leven goed is en ik mij veel beter voel, moet er wel of meer werk komen of een goedkoper huis. Broome is vergelijkbaar met Bergen in NH, dus echt veel goedkoper komt het zelden, maar onmogelijk is het niet. Moeten we teveel concessies doen wat betreft ruimte of omgeving, dan blijven we lekker hier wonen en moet ik gewoon meer gaan werken. Een postgraduate of master opleiding moet dan nog maar even wachten.
We leven vrolijk verder en genieten van Broome, het klimaat, onze vrienden en alles wat het leven brengt. Hoe gaat het met jou?? Wij horen het graag.
Wie had dat ooit gedacht? Astrid een eigen zaakje. Nou het is een feit. Na het nemen van mijn ontslag in juli wist ik even niet welke kant het opging. Zeker niet die van het boekhouden, wat een mogelijkheid was waar niet veel mensen zich wat bij konden voorstellen. Plotseling deed zich een mogelijkheid voor om mij bij te scholen in Sandplay Therapy en dat ging allemaal als een trein. Inmiddels ben ik ook gevraagd om eens per kwartaal oudertrainingen te gaan geven in een bestaand Amerikaans systeem dat 1-2-3 Magic Parenting and Emotion Coaching heet. Tja, en dan moet er toch wat geregeld worden omtrent alle praktische zaken, belasting etc en plots moet je dan over een 'business name' nadenken. Het duurde even maar inmiddels is het allemaal zover. De therapie ruimte die ik 1,5 dag per week kan gebruiken is ingericht, folders ontworpen (zelf) en het adverteren is gestart. 's Avonds literatuurstudie. Al dit heeft mij wel erg bezig gehouden en weinig ruimte gelaten voor af en toe een berichtje, hopelijk wordt dat wat beter nu.
Het is voor mijzelf vreemd hoe soepel ik plots toch weer terugkeer naar mijn beroep na er drie jaar uit te zijn geweest. Het is wel een fijn gevoel, toch echt weer met eigen ontwikkeling bezig te zijn op een vlak wat ligt, interessant is, uitdaagt en beter nog: ook echt wat bijdraagt aan het leven van andere mensen.
Inmiddels werk ik nog steeds als Volunteer Resource Service Coordinator, wat simpel maar wel leuk is, en komt er mogelijk binnenkort nog een andere parttime baan bij. Voor de gemoedrust zie ik Sandplay Therapy even als hobby. Dan is er minder druk om er geld mee te verdienen en de dag vol te krijgen met clienten. Ik vind het wel fijn om er rustig in te kunnen groeien, het is nl wel even een andere tak van sport.
Hoewel het leven goed is en ik mij veel beter voel, moet er wel of meer werk komen of een goedkoper huis. Broome is vergelijkbaar met Bergen in NH, dus echt veel goedkoper komt het zelden, maar onmogelijk is het niet. Moeten we teveel concessies doen wat betreft ruimte of omgeving, dan blijven we lekker hier wonen en moet ik gewoon meer gaan werken. Een postgraduate of master opleiding moet dan nog maar even wachten.
We leven vrolijk verder en genieten van Broome, het klimaat, onze vrienden en alles wat het leven brengt. Hoe gaat het met jou?? Wij horen het graag.
2190
Dit jaar was Joy's verjaardagsthema Lente. Dat gaf tijdens de laatste schoolvakantie inspiratie voor knutselen. We hebben boeketten papieren bloemen gemaakt, beweegbare grote rupsen en trekpoppen in de vorm van vlinders, lieveheersbeestjes en spinnen (voor de stoere jongens).
Vrijdag was het Joy's verjaardag. Ze is weer erg verwend met sms-jes uit Nederland, een brievenbus vol kaarten en cadeautjes en van papa en mama kreeg zij een nieuwe fiets. Dit keer de juiste maat en ze fietste er dezelfde dag nog trots op rond.
Op school heeft zij natuurlijk getrakteerd en erg in het zonnetje gestaan.
Zaterdag heeft Joy haar verjaardagsfeestje gevierd. Zes van haar beste vrienden en vriendinnetjes hebben heerlijk gespeeld, gesmikkeld en genoten.
Voor het snoepen maakten wij fruitkebabs in bloemvorm en Joy kreeg een zelf gebakken lieveheersbeestjestaart die ze erg mooi vond. En we hielden een minispeurtocht op zoek naar chocolade lieveheersbeestjes.
Het was een rustig maar erg gezellig feestje en hoewel niet bombastisch gingen alle kinderen tevreden en blij naar huis. Joy heeft genoten.
Ze wordt zo groot het is ongelofelijk. Joy is vandaag 2192 dagen op de wereld... dat is bijzonder om even samen bij stil te staan. Hoeveel knuffels en kusjes deel je in die tijd? Hoe vaak lach je samen, eet je samen, speel je samen en wordt je wakker terwijl je naar zo een engelengezichtje kijkt? Wat een verrijking van het bestaan. Absoluut het vieren waard.
The Tooth Fairy
Sinds april zaten Joy's onderste tanden los. Begin augustus vielen ze er eindelijk uit. Eerst eentje, waardoor ze eruit zag een een lieve krullenbollen piraat. Daags later de tweede. De nieuwe tanden waren meteen al zichtbaar. Goddank is Joy niet maanden aan het wiebelen geweest met die tanden, ik kan dat niet aanzien en zij heeft mij ontzien. Joy is vatbaar voor argumenten en gelooft dat de nieuwe tanden de oude er vanzelf uitduwen. Klopt ook, maar ik weet heel goed dat weinig kinderen dit vinden opwegen tegen het wiebelen.
Natuurlijk moest de tandenfee eraan te pas komen, want daar wordt in een meisjes kleuterleven op gewacht zodra er losse tanden in het spel zijn. Dus ik pietepeuteren met een zelf gemaakt mini envelopje, er een mini briefje in - in het Engels om het wat geloofwaardiger te maken - en een muntje. Joy dolblij de volgende ochtend en helemaal onder de indruk. Later die dag kwam ik in de winkel een boek tegen met allemaal feeënverhalen en ook in dat boek allemaal kleine envelopjes met briefjes. Dacht ik even de geloofwaardigheid te bekrachtigen, dus geef haar dat boek. Joy blij. Komt ze even later naar me toe en zegt (nu slissend): 'Mam, jij hebt dat tandenfee briefje gemaakt he?". Zat ik even met mijn mond vol tanden, maar kon mijn verrassing net verhullen. He, hoezo kom je daarbij, vraag ik. Nou, redeneert Joy, de tandenfee schrijft heel netjes, en jij niet zo. Kijk eens naar dit briefje. En ik heb net zulke vlinderstickers als die op het envelopje... Tja, hou dan je gezicht maar eens uitgestreken, ik kon het niet. Gelukkig konden we er samen hartelijk om lachen. Joy uitgelegd dat het een beetje net als Sinterklaas en de Kerstman is: mama's doen het allemaal omdat kinderen het leuk vinden en de echte Sinterklaas etc het niet meer kan. Die bestonden wel vroeger, maar nu helpen mama's het de kinderen nog meemaken. Sinterklaas heeft het namelijk ook nooit gered bij Joy; zodra zij het concept van Sinterklaas begrijpen kon, doorzag ze die poppenkast ook. De kunst nu is om haar het voor zich te laten houden, want ze deelt haar slimmigheid graag met anderen kinderen. Gelukkig, als Joy het niet meer volhoudt en het zegt, is het geloof van die kinderen zo groot dat Joy's verhaal er gewoon niet in gaat. Ze geloven haar gewoon niet, die (on)gelovige Thomassen. Daar kan zij zich nog even lekker tandenloos op stukbijten.
Growing Wings
Voor mijn verjaardag twee jaar geleden kreeg ik een koelkastmagneet waarop staat 'There are two things that we should give our children: one is roots and the other wings.' (Hodding Carter). Met de wortels zat het al een tijdje goed. En nu heeft Joy ook vleugels.
Toen ik maandag de gelegenheid geboden kreeg om de sandplay therapy training dit weekend te doen, moest ik beslissen of ik Joy een weekend bij vrienden zou laten. De training was namelijk in Fremantle (Perth). Huilend, met kloppend hart en zwetend had ik mijn hand op de muis om te klikken op 'confirm booking' voor de vluchten. Wat een intens pijnlijk moment. Het antwoord was Ja. Joy was er klaar voor, en ik ook.
Joy is bij Sonja, JJ, Jana & Ulrich gebleven. Sonja is een goede vriendin van mij, beschermende moeder, Zuid Afrikaans. JJ arts. Jana & Uri heerlijke kinderen. Joy sprong een gat in de lucht toen zij hoorde dat zij voor een lange play over en ook nog sleep overs naar hen toe zou gaan. Ze vond het wel een beetje lang voor een eerste keer zei ze, maar ze was dapper en kon het aan. Het is goed gegaan; Joy is straal verwend en heeft zich erg vermaakt. 's Avonds vond ze het soms moeilijk, maar ze kon mij altijd bellen en dat deed ze dan ook. Over een uurtje zijn we weer samen.
Voor mij was het ook goed. Met aandacht voor de betekenis van deze stap en vooral veel liefde en vertrouwen heb ik uit kunnen zien naar het weekend en er erg van genoten. Ik vloog vrijdagmiddag naar Freo en ben nu net, maandagochtend, terug. De workshop was echt geweldig en het verblijf bij Satrup was ook heerlijk en voedend. Fijn even een weekend met oude vriendinnen, want Prabs kwam ook langs, ongestoorde grote mensen gesprekken, rust en stilte bij thuiskomen, lekker vertroeteld worden.
Ik ben blij dat Joy zo een goede eerste ervaring heeft met van haar moeder gescheiden zijn, autonoom worden, opgroeien. Mocht er ooit een noodgeval zijn, dan weet zij dat zij het aankan om even elders te zijn en heeft er vertrouwen in dat zij veilig is en ik terug kom. En ach, voor ik het weet is ze vaker en wellicht langer weg, uitvliegend op die prachtige sterke vleugels van haar.
Toen ik maandag de gelegenheid geboden kreeg om de sandplay therapy training dit weekend te doen, moest ik beslissen of ik Joy een weekend bij vrienden zou laten. De training was namelijk in Fremantle (Perth). Huilend, met kloppend hart en zwetend had ik mijn hand op de muis om te klikken op 'confirm booking' voor de vluchten. Wat een intens pijnlijk moment. Het antwoord was Ja. Joy was er klaar voor, en ik ook.
Joy is bij Sonja, JJ, Jana & Ulrich gebleven. Sonja is een goede vriendin van mij, beschermende moeder, Zuid Afrikaans. JJ arts. Jana & Uri heerlijke kinderen. Joy sprong een gat in de lucht toen zij hoorde dat zij voor een lange play over en ook nog sleep overs naar hen toe zou gaan. Ze vond het wel een beetje lang voor een eerste keer zei ze, maar ze was dapper en kon het aan. Het is goed gegaan; Joy is straal verwend en heeft zich erg vermaakt. 's Avonds vond ze het soms moeilijk, maar ze kon mij altijd bellen en dat deed ze dan ook. Over een uurtje zijn we weer samen.
Voor mij was het ook goed. Met aandacht voor de betekenis van deze stap en vooral veel liefde en vertrouwen heb ik uit kunnen zien naar het weekend en er erg van genoten. Ik vloog vrijdagmiddag naar Freo en ben nu net, maandagochtend, terug. De workshop was echt geweldig en het verblijf bij Satrup was ook heerlijk en voedend. Fijn even een weekend met oude vriendinnen, want Prabs kwam ook langs, ongestoorde grote mensen gesprekken, rust en stilte bij thuiskomen, lekker vertroeteld worden.
Ik ben blij dat Joy zo een goede eerste ervaring heeft met van haar moeder gescheiden zijn, autonoom worden, opgroeien. Mocht er ooit een noodgeval zijn, dan weet zij dat zij het aankan om even elders te zijn en heeft er vertrouwen in dat zij veilig is en ik terug kom. En ach, voor ik het weet is ze vaker en wellicht langer weg, uitvliegend op die prachtige sterke vleugels van haar.
Back on Track
Zucht, wat een verademing, terug naar werken met mensen. Dit weekend heb ik een workshop bijgewoond in Sandplay Therapy. Het was geweldig; weer met mensen bezig zijn, met well being, adem en collectieve energie.
Het instituut dat de training organiseerde heeft een bijzondere filosofie die overeenkomt met die van Gestalt therapy en Steiner's werk. Het was allemaal dus erg herkenbaar en echt een soort thuiskomen.
Het werken met zand en symbolen gaat diep en is indrukwekkend. Waarschijnlijk ga ik in Circle Community House deze therapievorm aanbieden aan kinderen, later mogelijk ook adolescenten en volwassenen. Momenteel probeer ik een collectie symbolen bij elkaar te sprokkelen, die bestaat uit miniaturen van sprookjes, religieuze and culturele figuren; mensen in allerlei (sociale) situaties en beroepen, wilde, tamme en mythische dieren, minerale items zoals stenen, kristallen, schelpen, kralen, veren, spiegels; zon, sterren, maan; bruggen, hekken, torens, tempels, kastelen, huizen; feeën, eenhoorns, bloemen, sieraden, meubeltjes, allerhande vervoersmiddelen, sleutels, sloten, kistjes enz enz enz. Het is nu nog maar weinig maar het is erg leuk om de collectie te zien groeien. Uiteindelijk moet er een collectie ontstaan die kinderen alle gelegenheid biedt om diverse situaties uit te beelden.
Zoals gezegd is het echt een verademing om terug te zijn bij werken met mensen. Het heeft even geduurd en ik heb mijzelf vaak afgevraagd of ik ooit zou terugkeren naar mijn beroep van oorsprong. Vorig jaar raakte mijn interesse weer gewekt door het Alternative to Violence project en nu ben ik overduidelijk op zoek naar meer. Het grote verschil is dat er met sandplay therapy geen sprake is van enige vorm van controle zoals bij de reclassering of in een residentiële setting. Het is tijd voor ZIJN, en als therapeut ben je eigenlijk vooral aanwezig in acceptatie. Het werk doet zichzelf.
Sinds ik deze mogelijkheid om dit aan te bieden overwoog, gingen zoals altijd als iets goed is, diverse deuren open en kwam precies het juiste op mijn pad. Mijn idee dat ik in maart deze workshop zou doen en tot die tijd rustig ernaar toe zou werken, ging op de schop toen ik maandag hoorde dat ik dit weekend al terecht kon. Het moet blijkbaar zo zijn. En ik ben blij, het leven lacht me toe, de zon straalt net even mooier dan anders en dat is weer zo een teken dat ik op het juiste pad ben.
Ik vind het erg interessant en jullie gaan er zeker meer over horen...
Het instituut dat de training organiseerde heeft een bijzondere filosofie die overeenkomt met die van Gestalt therapy en Steiner's werk. Het was allemaal dus erg herkenbaar en echt een soort thuiskomen.
Het werken met zand en symbolen gaat diep en is indrukwekkend. Waarschijnlijk ga ik in Circle Community House deze therapievorm aanbieden aan kinderen, later mogelijk ook adolescenten en volwassenen. Momenteel probeer ik een collectie symbolen bij elkaar te sprokkelen, die bestaat uit miniaturen van sprookjes, religieuze and culturele figuren; mensen in allerlei (sociale) situaties en beroepen, wilde, tamme en mythische dieren, minerale items zoals stenen, kristallen, schelpen, kralen, veren, spiegels; zon, sterren, maan; bruggen, hekken, torens, tempels, kastelen, huizen; feeën, eenhoorns, bloemen, sieraden, meubeltjes, allerhande vervoersmiddelen, sleutels, sloten, kistjes enz enz enz. Het is nu nog maar weinig maar het is erg leuk om de collectie te zien groeien. Uiteindelijk moet er een collectie ontstaan die kinderen alle gelegenheid biedt om diverse situaties uit te beelden.
Zoals gezegd is het echt een verademing om terug te zijn bij werken met mensen. Het heeft even geduurd en ik heb mijzelf vaak afgevraagd of ik ooit zou terugkeren naar mijn beroep van oorsprong. Vorig jaar raakte mijn interesse weer gewekt door het Alternative to Violence project en nu ben ik overduidelijk op zoek naar meer. Het grote verschil is dat er met sandplay therapy geen sprake is van enige vorm van controle zoals bij de reclassering of in een residentiële setting. Het is tijd voor ZIJN, en als therapeut ben je eigenlijk vooral aanwezig in acceptatie. Het werk doet zichzelf.
Sinds ik deze mogelijkheid om dit aan te bieden overwoog, gingen zoals altijd als iets goed is, diverse deuren open en kwam precies het juiste op mijn pad. Mijn idee dat ik in maart deze workshop zou doen en tot die tijd rustig ernaar toe zou werken, ging op de schop toen ik maandag hoorde dat ik dit weekend al terecht kon. Het moet blijkbaar zo zijn. En ik ben blij, het leven lacht me toe, de zon straalt net even mooier dan anders en dat is weer zo een teken dat ik op het juiste pad ben.
Ik vind het erg interessant en jullie gaan er zeker meer over horen...
Subscribe to:
Posts (Atom)
