Niki

1 augustus is Niki ingeslapen. Het ging zo goed met haar, ze werd 16 jaar oud en plots gaf het lichaam op. Jacqueline belde eind juli dat het niet zo goed meer ging en dat Niki diverse medicijnen zou krijgen. Ze leefde ontzettend op die week, rende rond als een pup, had energie voor 10. En toen stortte ze in. Daags van tevoren wisten we dat ze op 1 augustus zou inslapen. Joy en ik zijn thuis geweest: alle aandacht en liefde voor haar en Jacqueline en Marcel die heel mooi afscheid hebben genomen met ontzettend veel verdriet. Wekenlang was het stil in mij. Eraan gewend ben ik nog niet helemaal. Het verbaasde me hoe hard het afscheid aankwam, terwijl ik dacht mijn 'grote' afscheid van haar te hebben genomen toen we haar overdroegen aan Jacqueline, voor vertrek naar Australië. Niets bleek minder waar. Velen zullen mooie herinneringen met mij delen: Niki die altijd weer bij een ieder die voorbij kwam een glimlach ontlokte (wat een leuk hondje, wat een schatje) en bijna net zo vaak gehoor aan haar kwispelend verzoek om alsjeblieft de stok of bal een zwieper te geven. Hoe lief ze was en hoe goed opgevoed mensen haar vonden (het was echt gewoon haar karakter). Veel herinneringen zijn alleen de mijne. 12 jaar lang mijn maatje. Niki zes weken oud: een klein zacht zwart wit gestreept bolletje dat mij uitzocht (op de foto is zij 8 weken). Samen wonend op Mountain Valley, op en rond het paard in Australië, Niki die een kudde jonge koeien de wei inlokt in plaats van injaagt, mee-etend met de kamelen en uiteindelijk toch een keer zachtaardig maar zeer effectief een trap ontvangend waardoor ze meters verder in het zachte zand landde. Gekrenkt maar niet bezeerd. Niki die altijd mee zwom maar op een dag blaffend op het strand blijft staan, waarschuwend; bleek er later een zoutwaterkrokodil gesignaleerd te zijn waar wij zwommen. Tegen mij aanleunend, drijfnat en vol met zand na het zwemmen maar toch mijn schaduw stelend. Niki die nergens lekkerder sliep dan op mijn voet. Tijdens haar eerste wandeling in Nederland dacht zij dat het groene paadje goed te bewandelen was; die blik in haar gezicht toen ze leerde wat kroos was, onbetaalbaar. Met mij op de surfplank de Gaasperplas over. Zonder Niki had ik de 4 jaar voltijd werk en deeltijd studie nooit gezond afgerond. Uren uren uren hebben we gewandeld, ontelbaar vaak de plas rond. 'Overgefixeerd op mij' vond de dierenarts ooit. Gewoon liefde. En dit is maar een fractie van de vele mooie momenten. Het verdriet is groot maar de liefde blijft. Jacqueline en Marcel zijn groots geweest in hoe zij Niki hebben opgevangen, liefgehad en verzorgd. Een bereisd hondje; hoeveel emigreren van down under, bezoeken Parijs in een dogbuggy? Vele trips naar de sneeuw, wat ze heerlijk vond. Een deel van Niki's as is naar ons opgestuurd tezamen met honderden foto's en filmpjes (onder een van de laatste foto's). We zijn samen haar ouders geweest, Niki ons kind. Mijn dankbaarheid naar hen is niet in woorden te bevatten. Niet lang na haar inslapen zag ik Niki hier rondlopen, het huis onderzoekend, snuffelend en stiekem Joy's kleine speelgoedje in haar bek pakkend een half ondeugend oog naar mij. Uiteindelijk naast me liggend, zuchtend. Ze heeft menige dag naast mijn fiets gerend onderweg van werk naar school en huis. Gek? Misschien. Ze is deel van mij en zal dat altijd blijven.

Where The Wild Things Are

In Joy's klas, kan ik verklappen. Het was opvoeringstijd voor 2E, dit gebeurt hier om beurten tijdens de wekelijkse 'assembly'. Assembly begint altijd met het zingen het volkslied. Joy kent de tekst, ikzelf sta nog steeds halfslachtig te playbacken want het wil er maar niet in en het heeft een hypocriet smaakje: Australian National Anthem "Advance Australia Fair" words and music composed by Peter Dodds McCormick proclaimed Australia's National Anthem by the Governor - General on 19th April 1984 Australians all let us rejoice For we are young and free We've golden soil and wealth for toil, Our home is girt by sea: Our land abounds in nature's gifts Of beauty rich and rare, In history's page let every stage Advance Australia fair, In joyful strains then let us sing Advance Australia fair. Beneath our radiant Southern Cross, We'll toil with hearts and hands, To make this Commonwealth of ours Renowned of all the lands, For those who've come across the seas We've boundless plains to share, With courage let us all combine To advance Australia fair. In joyful strains then let us sing, Advance Australia fair. Enfin, daarna een gezamenlijk gebed. Ook dat is nog steeds een ongemakkelijk moment. Vouw je nou wel of niet je handjes als je niet katholiek bent en wat doe je met je handen terwijl alle andere aanwezigen druk kruisjes slaan? Is daar eigenlijk etiquette voor, hoe zich te gedragen te midden van anders-gelovigen?

Enfin, een paar minuten vermakelijk ongemak of ongemakkelijk vermaak, dat hangt wat af van de stemming, en daarna was het tijd voor het optreden van Joy's klas. Ik weet niet hoeveel mensen het boek 'Where The Wild Things Are' kennen, mogelijk is de film die een jaar of twee geleden uitkwam meer bekend. Het is een bijzonder verhaal. De klas was goed voorbereid en heeft veel werk gestoken in het maken van de achtergrond, maskers en het verkleden natuurlijk. Grootste pret hadden ze tijdens de voorstelling zelf en zo ook het publiek: alle andere kinderen van de school met leraren en ouders. Er is een filmpje van, maar digibeet dat ik ben, ik heb geen idee hoe dat te delen. Een ieder die zich geroepen voelt om mij een minicursus te geven is welkom. Inmiddels ontvouwen zich serieuze plannen om weer eens naar Nederland af te reizen samen. Midden april tot eind mei kijken we naar. Een weekje samen vakantie vieren (als iedereen nog hard werkt en naar school gaat), daarna kunnen we met anderen vakantievieren in de meivakantie. Dan is het plan dat we ergens een leuke plek vinden, op een boerderij of minibeestenboel waar Joy naar school kan voor zeker drie weken en ik een beetje kan werken en leren. Liefst een biologische gevarieerde omgeving dus, landelijk, heerlijk. We hebben er al zin in. De laatste week wil Joy nog graag vakantie vieren terwijl iedereen in Nederland dan al weer druk in de normale routine zit, wat we dan gaan doen weten we nog niet. We zien het wel. Ideeën zijn welkom :) Wij zien er naar uit jullie allemaal weer te zien en in onze armen te sluiten xxx

School Holidays, Birdwood Downs - 2

Eindelijk. Joy haar eerste echte paardrijles. Maandenlang gaan we naar de ponyclub in Broome waar zij zich tussen pony en paardenbezitters beweegt en veel leert over het zorgen voor pony's, hun gedrag, uiterlijk enzovoorts. Maar er op zitten mag maar heel af en toe en eventjes. Tijdens onze laatste schoolvakantie zijn we een lang weekend naar Birdwood Downs geweest. Jaren geleden heeft Joy daar al eens een 'trail ride' gemaakt, nu kreeg zij dan echt les. Privé ook nog. Dagen hebben we alle pony's geborsteld, verzorgd, vertroeteld en Joy dus les gekregen. Zelf heb ik ook veel geleerd want er is inmiddels veel meer bekend over paarden en hun gedrag en de benaderingswijze is heel anders dan toen ik als jong kind op rijles zat. Tussentijds ontdekken op het land, een dag aan de rivier doorgebracht, picknicken, maaltijden delen met de bewoners en gewoon vooral genieten. In de May River bleken zoutwater krokodillen te wonen, grote waarschuwingsborden dus dat je vooral niet moet gaan zwemmen daar. Voor diegenen die niet op de hoogte zijn van het onderscheid: zoutwaterkrokodillen zijn heeeeeel groot en lusten mensen, zoetwaterkrokodillen zijn okee. Beiden komen voor in rivieren, maar de 'salty's' alleen geloof ik in kreken en zee. Joy mocht er van mij dus niet in, zelf heb ik heel even gespetterd in ondiep water met zes mensen op de uitkijk. Even afkoelen. Wat een prachtige plek verder en fijn gezelschap. BBQ met krokodillenburgers en kangaroosteak om het lot te tarten leek het wel. Wat ik niet wist is dat Birdwood Downs deel is van the Institute of Ecotechnics (link http://www.ecotechnics.edu/go.html). Het is een interessant concept waar ik nog nooit van gehoord had. De mensen die wonen in de diverse Eco Frontiers projecten (of Biome's) hebben een bijzondere samenleefstijl waar Joy en ik toe uitgenodigd zijn om een glimp van op te vangen en waar ik erg van genoten heb.

In augustus gaan we weer voor een lang weekend, nu het nog relatief koel is en kamperen draaglijk is. We bezoeken dan ook weer de Derby rodeo want dat was vorig jaar erg leuk.

School Holidays - Marsh Art

Voor weer eens een ander festival: Marsh Art in Derby. De 'marsh' strekt zich uit over meer dan honderd kilometer rond de Derby kust. Een spectaculaire natuurlijke 'highway' voor allerhande diersoorten inclusief de mens in 4WD. Op zaterdagavond stelden diverse locale artiesten van jong tot oud hun beeldhouw/bouwwerken ten toon om ze na zonsondergang in vlammen te doen opgaan. Het publiek bewoog van het ene spektakel naar het andere en onder veel oh's en ah's brandden en spin in het web, een krokodil, een volledige dierenpalet, prachtige door middelbare scholieren handgemaakte van natuurlijke materialen outdoor kaarsen en lantaarnhouders en nog veel meer. Traditional Owners verhaalden over hun jeugdervaringen en tradities die betrekking hebben op het leven rond de marsh. Een prachtig schouwspel en indrukwekkende avond. Fotos van Joy.

Hier de link naar een blog van een man die bevangen is van de marsh: http://globalmarsh.com/an-audio-documentary-about-the-derby-marsh/background/

The Perfect Broome Wedding

Vanochtend om half zes waren we op voor een heel bijzondere gelegenheid. Onze vrienden Sarah en Dave zijn getrouwd tijdens zonsopgang op Entrance Point. Wat een ongelooflijk bijzondere gebeurtenis: de pindan rotsen, turkoois zee, zonsopgang op de achtergrond en het geluid van de golven met een akoestisch spelende/zingende David Pigram. Fantastisch. Ongeveer 30 genodigden in verschillende staat van wakker worden, allemaal blij en allemaal onder de indruk van de liefde, want die spatte ervan af. Daarna zalige hapjes met champers en uiteindelijk allemaal richting 12Mile Cafe voor een zeer uitgebreid ontbijt onder de mangobomen in volle bloei. Wat een dag... (foto volgt hopelijk gauw)

The Reef

In his most adventurous project to date, Richard Tognetti takes musicians and surfers to the rugged surf coast and tough desert landscape of northern Western Australia to create a new performance piece at the intersection of music and nature. Travelling with Tognetti to world heritage-listed Ningaloo Reef, making music and surfing with the locals, is a remarkable collection of artists: photographer Jon Frank, director Mick Sowry, composer Iain Grandage, didgeridoo player Mark Atkins, singer Steve Pigram and the young musicians of ACO2 (Australian Chamber Orchestra). Together they’ll create a performance using music and film to further delve into the links between surfing, the ocean, landscape and music previously illuminated in Musica Surfica and The Glide. The Reef is a co-production by the ACO and Tura New Music, created at Ningaloo Reef in May 2012. To see photos and articles about the making of The Reef, visit the blog. Watch a clip from The Reef at vimeo.com/44705490.

Zo. Ik kan het ook allemaal wel vertellen maar het was al zo handig opgeschreven. Joy en ik zijn net thuis van dit concert. Het was mooi. Heel mooi. Locatie: Cable Beach amphitheater. Een groot gazon in passende vorm aan het iconische strand. Fantastisch beelden. Heel mooie muziek. Steve Pigram... die man heeft een hemelse stem en vingers (gitaar). En niet alleen Steve, er werd heel veel moois afgetokkeld en gestreken en ook de didgeridoo was indrukwekkend. Omdat het vreselijk koud is (vanavond was het 15 graden) lagen alle 'locals' zoals gewoonlijk in deze tijd van het jaar tegen elkaar aan, op een matje of zeiltje, gewikkeld in dekbedden of dekens. Kussentje erbij, drankje, hapje. Fantastisch. De toeristen mochten van ons alle stoelen hebben in hun mooie gala kledij. Gna gna. Die waren gekleed op een avond in de tropen! Er was een wanklank. Een treurklank eigenlijk. De pauze werd iets vroeger ingelast omdat er net een vliegtuig was neergestort, vlak bij het strand. De hulpdiensten moesten langs de 'tribunes' het strand op. Na een kwartier spanning hoorden wij dat het een klein vliegtuig betrof. Het maakte vooral de beelden van enorme rollende golven en grote diepte nog indrukwekkender terwijl het concert doorgaat en iedereen in gedachten bij de ongelukkigen is. Weten dat er mensen in nood zijn of al het leven verloren hebben in le grand blue, bijna op gehoorsafstand van die hemelse muziek. Tot nu toe, 4 uur later, hoor ik nog steeds onophoudelijk helicopter en vlieggeluiden. De zoektocht loopt, geen resultaat zover. Vandaag was mijn eerste dag van een korte vakantie. Joy wilde houten poppen maken en heeft de ochtend spelend en knutselend in het buurthuis doorgebracht. Ik deed de boodschappen en dronk een kopje chai bij mijn favoriete cafeetje. Realiseerde me daar voor de ziljoenste keer hoe gelukkig ik ben. En hoe intens blij ik ben dat ik in Broome woon en hoe vaak ik dat Voel. Dat Joy hier opgroeit. Dat zij in mijn leven is. Dat wij gezond zijn. Hoe goed de kwaliteit van ons leven is. Dankbaarheid. Nog maar een keer dan na vanavond.

Aliens on 2Earth

De afgelopen schoolperiode was het thema in Joy's klas De ruimte. Zij weet nu alles van de planeten: de verhouding tot elkaar, de temparatuur, het uiterlijk, de materie. Joy vond het allemaal reuze interessant. De klas hangt van plafond tot grond vol met planeten in allerlei vormgeving. Wekelijks vertelt ieder kind in Joy's klas 'nieuws'. De afgelopen periode was er van tevoren een vorm vastgesteld rondom het onderwerp ruimte. De week van de ruimtemoppen was zonder meer het leukst, vooral omdat ik begrijp dat kinderen rond Joy's leeftijd pas echt goed begrijpen hoe moppen werken en sommige kinderen daar nog niet helemaal zijn.

Q: How do you get an astronaut's baby to sleep? A: You Rocket! Q: What does a cow call the moon? A: The Mooooon Q: What do astronauts put on their toast? A: Space Jam Q: What does an astronaut do when he gets angry? A: He blasts off. Het toppunt van de periode was een bezoek van Astrotours, feestelijk gevierd met een gezamenlijke lunch en een verkleeddag. Joy was een uitermate mooi sci-fi-ruimtewezen (jaja, ik heb last van de aloude ouderbias) en heeft erg veel plezier gehad.

Mama's verjaardag

Wij gingen uit eten voor mijn moeders verjaardag. Wij gingen naar een Japans restaurant. Het eten was heel lekker. Wij aten miso soep, dumplings met gamba’s en een soort groente omelet met tofu. Zij noemden het pannenkoek, de Japanse naam weet ik echt niet meer. Voor toe hadden we kokos ijs met een warme gevulde wafel. Dat was superlekker. Toen wij klaar waren gingen wij naar de kermis. Ik zag veel van mijn vrienden en vriendinnetjes. Je kon op een luchtkasteel, in de draaimolen, in grote luchtballen waarin je kan rondrollen, er was een ‘zipper’ met wagentjes die op de kop gingen. Er waren ook dingen te koop, zoals sieraden en eten en drinken. Wij gingen in dit botsautootje en ik ging sturen. Het was fantastisch.

Toen zag ik een stal met een paar pruiken. Ik vroeg mijn moeder of wij de mevrouw konden vragen hoeveel ze kosten. Mijn moeder zei ja en de mevrouw zei $15 en mijn moeder zei dat is goedkoop. Ik ging eerst de zwarte proberen maar die stond niet goed en toen de paars en roze en die stond heeeeel goed en ik ging die kopen met mijn zakgeld en toen gingen wij naar huis. Joy

Stargazing

Family night voor Astrid & Joy. Al weken probeerden wij de lokale Astro Tour bij te wonen en steeds kwam er iets tussen, het stond even niet in de sterren voor ons zeg maar. Vandaag wel. We hadden een fantastische afsluiting van een leuke dag. Onze dag begon voor mij met een gesprek met de directrice van Joy's school. Type dikke ouwe vuurspuwende draak, dus mijn pogingen om gezonder eten in de school te krijgen, de Yawuru (lokale bijna uitgestorven taal) lessen wat leuker te maken en wat minder nadruk op competitie maar grotere nadruk op coöperatie te krijgen losten als snel in rook op. Weten we dat ook weer. Daarna naar een dienst in Joy's school kapel. Leuk, weer eens wat nieuws. Ik was nog nooit in de kapel geweest en Joy had een kleine bijdrage in de dienst dus daar ging ik dan. En Alleluia! Ik heb bijna alle cues gemist, al staan alle 'samen' stukjes vetgedrukt in het programma en wordt dat bijna letterlijk gevolgd. Uiteindelijk hield ik maar gewoon mijn mond. Het thema was Love one another en vervolgens ging de dienst over toen Jesus dood ging en hoe Judas vertrouwt werd om op pad te gaan met een belangrijke boodschap (duh, vertrouwen of nativiteit?). En die priester maar aan de wijn, ja zo kan ik het ook, hij bleef maar naar die beker grijpen! En toen de communie. Moet je als je ongelovige bent nou wel of niet in de rij naar voren om vervolgens een stukje ouwel te krijgen waarvan je niet weet wat je ermee aan moet? De hele etiquette zou vermoeiend geweest zijn als het niet zo vermakelijk was. En klas vol 7-jarigen zit nl niet stil een uur lang dus er gebeurde van alles naast, achter of tijdens de kerkelijke rituelen en dat was grappig om te zien. Gelukkig eindigde de dienst in een swingend nummer over dansen (ja, zelfs nadat hij was opgehangen). Een lekker deuntje dat nog een tijdje bleef hangen. Toch wel gezellig zo een dienst. De rest van de dag heb ik wat rondgefietst om klusjes en boodschappen te doen totdat het tijd was voor de 'assembly'. Een wekelijks eindbijeenkomst van de lagere school waar Joy wederom het podium op mocht om een Certificate of Merit in ontvangst te nemen. Deze keer is de beschrijving wat langer dan Goed gedaan, fantastisch lezen etc, er staat: Joy is a delight to teach as she is always enthusiastic and prepared to learn. She always strives to do her best and is helpful to others in the class. Well done Joy! Trots als een pauw was ze. Ik was een pauw zonder mooie staartveren want hoe kan het toch?! Thuis wil ze nooit wat horen als ik iets probeer te delen/over te brengen (zij weet namelijk alles al), raffelt ze dingen af en steekt ze geen vinger uit tenzij ze er echt niet onderuit komt. Ik schaam me diep, ben tenslotte een afgestudeerde pedagoge. Ik snap het niet. Hoewel ik regelmatig complimenten krijg over Joy en leraren zeggen 'het is duidelijk dat je thuis veel leuke dingen met haar doet en ze het goed heeft, het is echt een heerlijk kind!', hoe komt het dan dat ik moet zeuren om dingen gedaan te krijgen? Gekker is nog dat ik over dit soort dingen anderen dus advies geef in mijn werk en met goed resultaat. Breek mijn klomp. Enfin, ik dwaal af, het ging over leuke dingen. Na de assembly en dus na school ging Joy naar het circus voor een extra les in 'areal work'. Zij koos voor 'silk', wat betekent dat ze in twee stroken zijde klimt en daarin allerlei capriolen uithaalt. Het ging heel goed en ze heeft genoten. Onderwijl was ik met een groepje vriendinnen naar een meditatieklasje voor Tibetan Dragon Meditation. Twas leuk en ik kwam er zoals meestal vrolijk en opgeruimd vandaan. En dan de avond. Vrijdagavond is dus onze family night. Eten we iets wat we extra lekker vinden of gaan uit eten, spelen we spelletjes tot laat, of kijken een film (veruit Joy's favoriet). Vanavond dus eindelijk de tour. Stiekem via de McDonald (wil eigenlijk niet toegeven dat wij daar wel eens langsrijden, want de softijsjes... Bij aankomst op de tour locatie net buiten de stad/het dorp zaten er zo een 25 mensen opgesteld in een halve cirkel rondom zes giga telescopen. En daar ging er een andere wereld voor ons open. De gids kon goed en op een leuke manier uitleggen hoe snel en op welke wijze de aarde beweegt, zo ook de planeten zich tot elkaar en de sterren verhouden in onze Milky Way. Tweehonderdduizendmiljoen sterren zei hij, calorieën hoorde ik en had plotseling inzicht in waarom dat buikje er nog steeds zit. Indrukwekkend wat we allemaal kunnen zien, en dan in het bijzonder vanaf deze locatie. Het blijkt, ja, even opscheppen, dat sterrenkijken in Broome echt bijzonder is. 18 graden van de equator kun je vrijwel alle constellaties bekijken als is het soms maar deels. En de vrijwel altijd heldere luchten maken het nog gemakkelijker. We hebben ontzettend veel geleerd en echt genoten van de informatie die vaak met de nodige humor werd overgebracht, het kijken, het gezelschap en het besef van hoe bijzonder het is dat wij leven. Wij miniscule, nietige, zeer tijdelijke wezentjes. Geluksvogels, ik blijf het zeggen.

To Ride an Ass

Tien dagen geleden en vandaag vierden Joy en ik onze emigratie naar Australië met ons eigen kleine familie ritueeltje: iets nieuws doen. Op de bewuste dag, 23 maart, waren wij precies vier jaar in Australië. Joy woont dus al langer hier dan zij in Nederland geleefd heeft. Dat was toch wel even een moment om bij stil te staan voor mij. Met Joy mondde het uit in een gesprek over 'het gras aan de andere kant van de heuvel dat groener lijkt'. Dit naar aanleiding van Joy's idee dat het leven in Nederland toch leuker is terwijl wij ontelbare keren terughoren dat het klinkt alsof ons leven een superlange heerlijke vakantie is (en zo voelt het eigenlijk ook!). We zullen nooit weten of zij hetzelfde idee zou hebben over Australië als zij opgroeide in Nederland en besef zou hebben van een mogelijk leven hier. Enfin, we vieren ons leven hier toch want het is mooi en het is nu vier jaar sinds de grote stap. Joy is het overigens met mij eens dat het steeds beter wordt en dat lijkt haast niet de kunnen.
We zijn lekker uit eten geweest en hebben genoten van een avondje opdoffen, elkaars gezelschap en smullen. De lemon tart bij Cafe D'Amore, echt, het is een orgastronomisch hoogtepunt. Enfin, iets nieuws doen, semi-avontuurlijk, is tot nu toe elk jaar weer heel anders uitgepakt. Nadat wij ons eerste emigratieverjaardag over de Kimberley vlogen in een Cessna, het tweede jaar met de hovercraft Roebuck Bay in gevaren zijn en daar op de mudflats getafeld hebben, hebben wij ons het derde jaar heel gemakkelijk gemaakt en had ik een heerlijke spa behandeling en ging Joy er op uit om met vers geplukte bloemen zelf cremepjes te maken en daar mij mee in te smeren. Eigenlijk wilde ze dat dit jaar weer doen, maar ja, de deal is: iets nieuws. Wat nu? was dus de vraag die ons vanaf begin maart bezig hield. Uiteindelijk heb ik een middagje paarden geregeld, iets waar Joy heeeel blij mee was. Een paar kennissen van ons wonen op 12 mile, net buiten Broome dus en die waren bereid om dit mogelijk te maken. De paardenervaring zou iets zijn met eerst verzorgen, dan rijden, daarna voeren en wat leren van en over paarden. Derhalve togen wij vandaag wij met lange broek en fietshelmen naar Claudia, Tony en kinderen. We kregen een tour over hun stuk grond en hebben kennisgemaakt met drie kamelen: een reuze dame Karli, een scharminkel in revalidatie Cabellero en de los lopende bruine krulkameel Pespi Cola. Daarna leerden wij de paarden kennen: een met een onuitspreekbare, niet te onthouden en dus nu onbekende naam en Pawpaw (papaja), een prachtige jonge Arabische hengst. En toen bleek er nog een bewoner, namelijk Muldoon, het muildier. Daarna hebben we nog ik weet niet hoeveel honden leren kennen, kippen en de butcher bird familie die zich ook permanent gevestigd heeft bij deze beestenbende. Het leuke was dat alle dieren steeds met elkaar communiceerden en het goed met elkaar kunnen vinden. Paarden en kamelen hinniken naar elkaar zodra zich er een aandient of weggeleid wordt. Honden en kippen scharrelen rond waar de actie is. Het was allemaal super gemoedelijk en fijn. Omdat het anoniem te blijven paard nog moet leren mensen op zijn rug te verdragen waren Pawpaw en Muldoon voor vandaag gecharterd. Helaas bleek Pawpaw kreupel en restte voor ons paardenavontuur Muldoon. We hebben ze wel samen geborsteld en geknuffeld. Daarna heeft Joy een paar rondes begeleid op het muildier gereden terwijl ik ernaast klossend het paard of muildier? werd voor het anderhalfjarige kind van onze gastheer en -dame. Toen er genoeg rondjes gereden en rondgeklost waren en nadat de paarden gevoerd waren kon ik achteroverleunen en genieten van 'bush Broome' terwijl Joy zich rollend in het zand en springend op de trampoline met de kinderen vermaakt heeft. Vervolgens werden we voor het avondmaal uitgenodigd en was zo de middag om. Twas niet echt wat ik in gedachten had (ik had graag samen met Joy een lange rit gemaakt) maar het was fijn en Joy heeft echt genoten. Het nieuwe van vandaag zat em niet zo zeer in de ervaring maar meer in de vriendschap die zich lijkt te ontwikkelen tussen Tony, Claudia en mij en tussen Manaki, Kaiana en Joy. Vind ik mooi.

Taligheid (2)

Taal, toch wel heel belangrijk. En goed voor de lach. Joy spreekt nog steeds Nederlands thuis en Engels op school. Het komt regelmatig voor dat zij mij verbetert, vooral in uitspraak. We lezen ook boeken in beide talen en Joy en ik spelen nu Scrabble, ook in beide talen. Dat levert soms grappige woorden op. Want wat er wel structureel gedaan wordt is een uitdrukking of grammaticaregel gewoon toepassen op de andere taal, en dit gebeurd dan toch vaker van het Engels naar het Nederlands dan andersom. Of woorden die even niet paraat zijn, die worden vervangen met het Engelse woord. 'Toen ik de kleren gefetched had moesten we naast Jesus staan en verdrietig kijken. Dit is als hij aan het cross genaild wordt.' Niet schrikken, Joy zit wel op een katholieke school maar dat merk je eigenlijk alleen maar rond Pasen en kerst.
Behalve boekjes lezen we tegenwoordig ook etiketten in de supermarkt. Want ik kan wel blijven zeggen of een product gezond of minder gezond is, het moet haar zelf toch een keer duidelijk worden. Dus we nemen het boekje Wat zit er in uw eten? mee en dan gaan we op stap. Joy wordt zich hierdoor behalve van de inhoud van producten ook veel bewuster van wat er allemaal in de winkel ligt. Van de week kwamen we onderweg naar de melk langs het vlees. En plots valt haar oog op het 'vers' huisdiervoer in de koeling. Zij riep prompt: 'Mam, gross (gatver), moet je kijken! Mice!'. We bekijken het product nog eens goed samen en Joy leest dan het volledig etiket: 'Fresh Paws, diced mice'. Er stond mince, maar goed je leest wat je verwacht te zien op deze leeftijd en dus ligt er in plaats van 'blokjes gehakt' (vraag mij niet wat het is, het klinkt ook behoorlijk gatver in mijn oren), 'in blokjes gehakte muizen'. Klanten rondom ons vonden het ook een bijzondere vondst en winkelen al grinnikend verder.
Vandaag was het mijn beurt. Ik sprak met Sally die net uit het ziekenhuis is in verband met een operatie die haar behoorlijk immobiel gemaakt heeft. Vragend hoe zij zich vermaakt, en ruim 80-jarige die superactief is, vertelt ze mij dat ze heel veel creatiefs heeft gedaan: naaien, breien, kalligrafie en nog zo meer. Ik deel dan met haar dat ik ook een heel oude hobby weer heb opgepakt, namelijk 'crotcheting'. Zij barstte in lachen uit en ik had al gauw de grap door. We zijn er allebei even goed ingebleven. 'Crochet' is het Engelse woord voor haken, op zijn Frans uitgesproken normaliter. 'Crotch' heeft verschillende betekenissen maar het meest voor de hand liggend is toch wel het kruis. Niet dat van Jesus in dit geval! Die tussen de benen. Maar echt, het is heel onschuldig. Ik probeer een regenboogkleurige katoenen flessenhouder voor Joy te haken. Kweet niet of ik nog een steek kan zetten zonder te hikken van de lach.

De Tweede Wereldoorlog in Broome

Zaterdag 3 maart was er in Broome een herdenkingsdienst. Wellicht hebben sommige van jullie het voorbij zien komen op het nieuws, wij kregen een link doorgestuurd van het korte bericht tijdens het NOS journaal. Met enige schaamte moet ik toegeven dat ik het verhaal achter deze dienst pas leerde tijdens de aanloop ervan. Het blijkt dat er 68 Nederlandse vrouwen, kinderen en sommige mannen in de haven verbrand en/of verdronken zijn nadat ze werden beschoten door Japanse bommenwerpers. De Nederlandse piloot Gus (Guus?) Winckel was de held van de dag toen hij een van de bommenwerpers uit de lucht schoot. Ook enige locale mensen die wat van de slachtoffers hebben kunnen redden werden geëerd voor hun daden. De luchtaanval was deel van een poging van de Japanners om Australië te bezetten. De aanval was onverwacht en de Nederlanders waren hier net aangevaren omdat zij Indonesië met ontvluchtten. Voor degenen die geïnteresseerd zijn zie hieronder een link naar een 'podtour' die indrukwekkend is gemaakt met interviews en geluidseffecten, en een artikel op de website van de ambassade.

http://www.abc.net.au/local/stories/2012/02/27/3440674.htm?site=kimberley
http://australia.nlembassy.org/news/2012/02/70-years-commemorating-dutch-victims-of-the-broome-air-raid.html
http://nos.nl/video/347665-oorlog-van-een-dag-herdacht-in-broome.html

Wij zijn naar de dienst in Bedford park geweest. Op de fiets in de vroege zaterdagochtend en dus een beetje te laat. Tot onze verbazing waren er duizenden mensen en uiteindelijk duurde de dienst bijna twee uur. Toen vonden we het eigenlijk niet zo erg meer dat we een beetje later arriveerden. Twee uur is lang in de zon aan de baai. St Mary's middelbare school dansstudenten lieten een prachtige interpretatie van die ochtend 70 jaar geleden zien, die alle speechers die volgden op de uitvoering sprakeloos lieten. Dus gelukkig voor ons verkorte versies van de speeches en daarna nog een kranslegging. Joy en ik schuilden in de schaduw van een paar opgezette tenten. Het werd ons al snel duidelijk dat hier de Nederlanders geparkeerd waren: toen er gesalueerd moest worden en iedereen opstond moesten alle mannen bukken! Australische producten zijn niet gebouwd voor Nederlandse lengte. Ik raakte aan de praat met een paar aardige mannen die alle vier de zonen van Gus bleken te zijn. Gus is nu 99 jaar oud en zijn gezondheid liet reizen naar Broome niet toe. De zonen wonen net als vader in New Zealand en schijnen goed te boeren. Er werd bij het afscheid onbeschaamd met me geflirt en ik vroeg me even af of dit nou typisch Nederlands gedrag was (wat ik niet meer herken) of dat de heren wellicht door alle aandacht en publiciteit stijf stonden van adrenaline en testosteron (pun not intended). Enfin, het was een opmerkelijke ochtend die werd afgesloten met een luchtshow van alle in Broome bestaande luchtvaartuigen (een beetje onnodig maar tijd vullend) en uiteindelijk het overvliegen van een paar gevechtsvliegtuigen in formatie. Een Nederlandse getinte ochtend in Broome...

Country Girls, Beach Bums, Forrest Nymphs and City Slickers

Tja, als je dochter bijna acht weken schoolvakantie heeft en jij zelf een kleine zes weken dan moet er wel wat gebeuren natuurlijk. Na een super relaxte start en onze tijd op Eco Beach hadden we nog een weekje om een reisje voor te bereiden, mentaal dan hè want wat zijn we lui geweest.
Drie weken lang hebben we in het zuidwesten van west Australië doorgebracht. Eerst een paar dagen ons hart op halen bij mijn oude vriendin Satrup. Shop till you drop dagen doorgebracht in Fremantle want begin januari is er superuitverkoop. Veel leuke nieuwe kleren en schoenen voor Joy gekocht; de kleine fashionista was op zijn zachts gezegd erg in haar nopjes.
Daarna met Sattie en Prabutha een weekje naar Margaret River geweest. Behalve relaxen hebben we daar dagelijks een mini-avontuur beleefd. De ene dag naar het mooie strand bij Meelup, de andere dag zwemmen in Blackwood River, dan weer wandelen in Boranup forrest, of paarden, kangoeroes, konijntjes en geiten voeren bij een kinderboerderij en vervolgens grotten bezoeken. Jewel Cave was zonder meer de mooiste. En dan natuurlijk Simmo's ijsjes eten, wholesome foods in het stadje genieten, wandelen en verwend worden, want koken hoefde ik niet dat deden de vriendinnen. Heerlijk.
Daarna hebben we een week in een boarding school doorgebracht. Daar was een AVP gathering voor de regio; vrijwilligers uit Azië, Australië en New Zealand kwamen samen om van elkaar te leren, met elkaar te delen en vooral te genieten van het samenzijn met de like-minded. Ik heb ook een paar dagen training gehad, in werken met Shame, Restorative Practice en Trauma Healing. Daarnaast nog een avond vermaak met elkaar met zang, dans, verhalen, theater en spel. Heel inspirerend, ik ben er nog vol van en heb veel geleerd dat ik zowel in mijn werk, mijn persoonlijke leven als in toekomstige AVP workshops kan toepassen. Joy heeft een paar dagen in de vakantieopvang doorgebracht en genoot. De school waar wij verbleven is een peperdure kostschool dus de faciliteiten zijn goed en dat merkte zij vooral in de activiteiten en ruimte. En weer waren maaltijden geregeld en soms uit eten of naar de toko. Echt vakantie dus. De paar dagen die overbleven zijn we naar Aqwa geweest; een onderwater dierentuin. En naar een ware chocoladefabriek, dat was een verrassing voor Joy en die viel in goede aarde, eh cacao. Dan nog een bezoek aan het kindertheater, een pantomime stuk over migranten. Heel goed en Joy mocht nog even backstage. Wij hebben ook een dagje stads cultuur 'gedaan' en togen naar de WA State Gallery en het WA State Museum. Fantastisch voor kinderen, interactief en gewoon leuk. Daarna naar de 3D bioscoop om Hugo te zien, een aanrader voor klein en groot.
Voor beiden was het heerlijk om met goede vriendinnen te zijn en de vele nieuwe mensen in AVP te leren kennen. Iedereen was stapelgek op Joy en omdat het allemaal interessante en bewogen mensen zijn heeft zij veel meegekregen van deze trip. Niet alleen veel cadeautjes maar vooral ook de ervaring van het leven met andere leuke mensen. Het was verrijkend. Inmiddels zijn we weer thuis. We hadden een week om bij te komen van alle leuks. School en werk zijn deze week weer begonnen. Daar zijn we ook blij mee want we hebben het allebei goed en genieten van de vrije middagen. Het heeft lekker geregend in de week na thuiskomst, we hebben een dag van een hele dag 26 graden genoten, ongekend. Nu moeten we weer een regendansje doen, hoewel dat is altijd een beetje link hier want je wilt ook weer niet met huis en haard (hier fan/airco) je straatje uitgespoeld worden. We hebben het goed en hopen dat het in ons oude koude kikkerlandje met jullie ook goed gaat. Liefs.

A Rejuvenating Christmas

Tja, als je geen familie dichtbij je hebt om kerstmaaltijden mee te delen, wat doe je dan? Dan zucht je verzaligd dat je niet aan de 1e Kerstdag bij die en 2e Kerstavond bij die en volgend jaar andersom-politiek mee hoeft te doen, dat onze boom geen naalden heeft en niet de tuin in hoeft - weer of geen weer, dat je de kerstmarkt niet kan missen omdat die er niet is, en dat je niet in het zwart of feestelijk hoeft en dat ook je boom niet met de mode mee hoeft te doen. In plaats daarvan boek je een paar nachten in het Eco Beach resort en leef je de kerstdagen totaal verzaligd door en ja wellicht niet in de sfeer van here Jezus maar wel in die van de materieel onder ons verlichtten. Wij hadden een villa geboekt in een resort 1,5 uur rijden ten zuiden van Broome. Normaliter ver boven ons budget maar met een super aanbieding te doen. Bij aankomst kregen we een ijsthee aangeboden inclusief een verfrissend doekje. Daarna werden we naar onze villa geleid; niet de geboekte Garden View Villa maar de 'met complimenten, dit is ons kerstcadeau aan jullie' de Ocean Front Villa. We hebben daar drie dagen esthetisch gehuisd, meer naar de zee gestaard dan de meegebrachte boeken gelezen en kwamen voornamelijk te voorschijn voor de maaltijden (bijna allemaal inclusief zo ook kerstmaaltijden) of om te spelen. Spelen zijnde drijvend van het uitzicht genieten en zeemeermin verstoppertje doen in de 'infinity pool', scrabbelen met cocktails in het openlucht lounge gebied, wandelen op het strand bij laagtij om anemonen, zeekomkommers, hermietkrabbetjes, zeesterren en nog meer moois te bewonderen of om met hoogtij in een minikajak op de golven te dobberen. Een poging wagen op de 'stand up paddle board' en het cricket spel op Boxing Day (2e Kerstdag in NL) was echt teveel moeite. In plaats daarvan heb ik een massage geboekt en de laatste ochtend aan de yogales meegedaan. Ik kwam absoluut vernieuwd, verjongd en verzaligd terug thuis aan gisteren en ook Joy heeft zich erg vermaakt op Eco Beach en in de villa met haar kerstcadeautjes. Voor foto's verwijs ik naar de website www.ecobeach.com.au omdat de onderwatercamera het deze keer onder water toch niet zo leuk vond en het opgegeven heeft. Wij hopen dat jullie ook een fijne kerst hebben doorgebracht. Als bovenstaande aantrekkelijk klinkt, en natuurlijk als je heeeel lief zal zijn, mag je volgend jaar wel mee :)

Bonne Annee

Sinterklaas in Broome

Wat een ontzettend leuke verrassing wachtte ons van de week bij thuiskomst! Pepernoten, snoepgoed, cadeautjes en lieve kaartjes. Dat stellen wij zeeeeer op prijs. Joy's gezicht sprak boekdelen: zo opgetogen was ze nog niet toen ze haar vader weer zag ;) Mjam mjam wat zijn die pepernoten lekker. Terwijl ik bedank berichtjes via email aan het opstellen was en vroeg wat Joy wilde zeggen, zei Joy: 'Dank je wel voor de pepernoten, ik heb ze al bijna op'. Waaat? Ingrijpen mama! Erg lief VriendSinten, dank jullie wel voor deze verrassingen. En we zijn die Pieten die de cadeautjes op onze stoep en in ons postkantoor hebben achtergelaten ook dankbaar. Joy merkte nog op dat ze in Nederland goed kunnen verpakken: er zaten namelijk geen mieren in de zak pepernoten... Deze mama was weer te laat om enige verwachting in te bouwen voor het Sinterklaasfeest: ik kon de sinterklaasliedjes niet meer vinden, we mistten de intocht op tv en wortels verdrogen zodra je ze in de schoen legt. Pepernoten bakken is zondag wel gelukt dus nu hebben we er zoveel dat we ons echt Sinterklaas-misselijk kunnen eten. Is het toch nog Sinterklaas in Broome.

Water, water!

Terwijl ik dit typ vallen de eerste regendruppels sinds maart dit jaar op het dak. Wat een heerlijk welkom geluid. Vandaag vielen de wolken al op maar dat ze regen hielden hadden we niet gedacht. Joy schrikt even wakker van het weer onbekende geluid maar verheugt zich nu met mij op de glimlachende planten en bomen morgenochtend.
Er was meer water vandaag. Vanmiddag had ik mijn 'performance appraisel'. Het is alweer een jaar geleden dat ik voor deze baan ben aangenomen en dan moet je even langs de meetlat. Skill sets met scores van 1-5 die betekenen in volgorde: 1 doe je niet, 2 doe je niet goed genoeg, 3 doe je wel en volgens verwachte standaard, 4 doe je erg goed, en 5 zo goed dat het eigenlijk nooit gescoord wordt want het is gelijk aan 'walking on water'. Dan volgen er natuurlijk argumentaties voor de scores. Het lijkt erop dat ze op het werk net zo blij zijn met mij als ik met de baan. Mijn rapportje barst van de 4-en en ik kreeg zowaar drie 5-en. 'Walking on sunshine' werd vandaag 'Walking on water, whooah and don't it feel good!'.
Leuk natuurlijk zo een dagje en dat terwijl het leven al zoooo goed is. Dacht van de week nog: ik moet er maar eens een stukje over schrijven voor de krant hier, zo een ik-wil-het-van-de-daken-schreeuwen-moment. Of het nieuws is weet ik niet, maar gewoon, even het leven in Broome vieren. Zeveren over het heerlijke klimaat, de geweldige mensen, de fantastische natuur, de leuke dingen die we doen, onze gezondheid, samen zijn... genieten x

Hitting Town

Een van de dingen op de agenda tijdens Rick's verblijf hier was een avondje uit voor mij. Ik ben nog steeds terughoudend met het gebruiken van een oppas (lees: ik doe het niet, hoewel heel soms wel uitwisselingen met vriendinnen plaatsvinden) en wilde dus graag van deze gelegenheid gebruik maken. Een avondje uit eten met daarna een concert van Tijuana Kartel viel in het water door omstandigheden dus het werd een gewone zaterdagavond uit in Broome. Onder geleide van vriendin Kiren toog ik naar The Oasis; een pub zoals ze hier vrij standaard zijn. Er was een dj, er waren pooltafels en veel mensen, zonder uitzondering natuurlijk stevig onder invloed van het een en ander. Het poolen was leuk, dat heb ik jarenlang niet gedaan. Socialiseren was te doen maar niet echt enerverend, de muziek echt goed en het dansen was heerlijk. Kiren hield wel van een beetje aandacht dus die werd door menigeen opgewreven, er werd aardig met wimpers gewapperd en telefoonnummers uitgewisseld. Voor mij hoefde dat allemaal niet maar het het een kon naast het ander bestaan dus het was okee. Toch was ik om een uur of een wel uitgekeken en gedanst en togen we richting huis. Rick paste ondertussen niet alleen op Joy maar ook op Kiren's drie kinderen. Onderweg naar huis deelden wij een taxi met een paar vriendelijke heren. Zij zijn Maori's en werken in de mijnen in de Pilbara (600 km ten westen van Broome). Of wij het erg vonden als we met de taxi even via MacDonalds reden? Nee hoor, prima. Er werden 10 fish filet burgers besteld, 10 quarterpounders, heel veel friet enzovoort. Ik zat met mijn oren te klapperen. Het bleek voor een paar collega's te zijn die met hen in een van de duurste resorts hier verbleven. Dat werk in de mijnen betaald goed blijkbaar. Enfin, Kiren weer in actie en die haalt er een uitnodiging voor de volgende dag uit om met deze groep mannen de dag op een jacht door te brengen. De volgende ochtend vroeg zij mij ook mee, nou leuk, ik breng graag een dagje op het water door dus wilde wel mee. Rick heeft die middag weer opgepast en wij togen naar de haven. Daar bleek het jacht de catamaran Karma IV te zijn, die als slogan draagt: 'if the music is too loud, you are too old'. Een 18+ evenement. Daar kon ik nog wel mee leven, de muziek was niet te hard. Dat het een 25- evenement was werd niet van tevoren aangekondigd dus ik kan wel zeggen dat ik me eenmaal aan boord een beetje misplaatst voelde. Gelukkig was Niko 40 jaar dus helemaal alleen was ik niet. Uiteindelijk heb ik een topdag gehad. Achter de catamaran hingen een paar 'floaties' en netten waarin je kunt zitten in het water. De eerste keer dat Kiren en ik ons op de floaties waagden werden we er op ons buik op getrokken, errug flateus maar niet heus. Een volgende poging had een een goede tactiek gevonden en kon ik zo van de ene floaty naar de andere overstappen, dat voelde een stuk beter. De collega's/Maori's die meekwamen waren al net zo vriendelijk, Niko en Aaron ook nog eens bijzonder mooi, het weer natuurlijk heerlijk en de muziek goed (jammer dat een foto van ons samen voor mij erg onvoordelig uitpakte, wellicht omdat ie van 10 cm afstand is genomen? niet geplaatst dus). De hoeveelheid wodka-passievrucht die erdoor heenging die dag, de slogan en de 16-jarigen dansend in bikini's maakten mij verder niets uit, Kiren had er helaas wel last van. Een voor mij bijzonder onverwacht leuke dag werd afgesloten in warme omhelzingen van de mooie Maori mannen, een hoogtepunt van het jaar!

Papa op bezoek

Een dag na de circusvoorstelling kwam Rick aan voor een bijna vierweeks bezoek. Gelukkig voor Joy ging het aftellen vrij snel en voor haar is het erg de moeite waard geweest. Rick bleef bij ons en heeft menige ochtend op school doorgebracht met Joy in haar klas. De eerste en laatste week van zijn verblijf waren schoolweken, daartussenin hadden we twee weken vakantie. We hebben Rick aardig wat plaatsen laten zien die wij de moeite waard vinden. Op de foto staan Rick en Joy op het strand bij Roebuck Bay na een bezoek aan de Broome Bird Observatory. Daar hadden we gewandeld en vogelaar gespeeld.
In deze periode heeft Joy helaas haar klasgenootje Eli verloren aan een auto-ongeluk, een vriendje dat zij al kende sinds onze aankomst in Broome. We zijn naar zijn dienst geweest en ik geloof dat Joy het allemaal wel 'een goed plekje' heeft gegeven.
We hebben een minivakantie in The Kimberley gevierd. We zijn via Tunnel Creek naar Windjana Gorge gereden, hebben daar overnacht en verbleven daarna nog twee nachten bij Bell Gorge. 1100 km hebben we gereden in die paar dagen, waarvan het gros op onverharde weg. Voor mij was het superfijn dat Rick van autorijden houdt want ik had zelf niet die hele afstand willen afleggen. Tunnel Creek was bijzonder: een lange tunnel, grotendeels met water gevuld. Donker dus en dan met zaklamp op het hoofd door knie- of middeldiep water waden, wetende dat er zoetwaterkrokodillen leven. Joy heeft bijna vier weken op Rick zijn schouders gezeten, ik heb mij even zorgen gemaakt over atrofie van haar benen; zij liep gewoon niet meer zelf!, en dat vervoer kwam in Tunnel Creek wel heel goed uit. Aan het uiteinde van de tunnel hebben we nog wat eeuwenoude rotsschilderingen gezien van Wandjana's; afbeeldingen van de Aboriginal spirit world. Windjana gorge was redelijk droog, niet onverwacht aan het einde van het droogseizoen. De gorge is vrij lang, ik geloof dat wij er een kilometer of 3-4 ingelopen zijn. Gelukkig aardig begroeid langs de oevers voor de broodnodige schaduw en we hebben een paar krokodillen gezien. Van alle gorges wordt er in deze afgeraden te zwemmen omdat er zoveel zijn, dan kan het toch risicovol zijn voor mensen. Over het algemeen maken wij ons hier vooral zorgen over zoutwaterkrokodillen. Rick wilde niet echt iets organiseren voor het slapen tijdens het kamperen en ondanks dat ik wat spullen geleend had van een vriendin eindige hij op een dun dekentje in een superklein tentje voor de nacht. Hij had ook een redelijk comfortabele stretcher kunnen gebruiken maar die paste niet in de tent. Hij is toch wel een bikkel hoor; ik heb er geen klacht over gehoord en hij moet slapen op de harde grond 's ochtends toch gevoeld hebben. Wel een bikkel met volgens mij stiekem aardig wat vrees voor kruipend wild; van mieren, spinnen en mogelijk slangen moet Rick echt niets hebben, vandaar zijn keuze.
Bell gorge was heel mooi. De weg van de kampeerplek naar de gorge zelf was vrij slecht (rotsig en ruw) en dan moest er nog een goede 20 minuten gelopen worden, lees geklommen en geklauterd over rotsen, langs een pittoresk riviertje. De gorge zelf had een vijflaagse waterval en stond vol; we hebben er anderhalve dag doorgebracht. Zwemmen, badderen, zonnen en schuilen voor de zon met de waterval als achtergrond geluid, heerlijk. Zelf vraag ik me tijdens de continu zorgen over de banden en de auto altijd af of die stress nou de moeite waard is, en pas achteraf thuis kan ik altijd zeggen: ja! Wat zitten mensen soms toch raar in elkaar hè.
Rick en Joy wilden vooral graag veel tv en films kijken. Die hadden op een gegeven moment door dat dat ook via de computer kan, en op die manier vermeden zij mijn weerstand tegen de televisie. Samen naar McDonalds was ook een favoriete bezigheid. Eenmaal hebben we eindelijk gepicknickt op een plekje waar Joy al lang haar oog op had; dan is Mac toch een stuk makkelijker dan een picknickmandje en nog mierenvrij ook (zelfs de dieren lustten er geen brood van denk ik dan). Rick en Joy zijn nog een dagje naar het Wildlife Park geweest met Jose en Pancho; ze hebben daar geloof ik veel plezier gehad en deze keer mochten de kinderen heel wat dieren aanraken: een dingo werd geaaid, baby krokodillen vast gehouden en Joy is door een aantal slangen omhelst. Persoonlijk krijg ik kippenvel als ik de foto's zie maar Joy vindt het leuk en daar gaat het om.
Vieren weken gingen snel voorbij. Rick's verblijf hier is goed voor Joy geweest. Ze heeft natuurlijk genoten van het samenzijn. Ondanks dat wij geen gezin meer zijn, was er toch een gevoel van compleet zijn; in mijn ogen omdat er voor Joy iemand anders was om zich toe te wenden, volwassen conversatie in het huis, man- en vrouw energie. Voor Joy lag het wellicht meer in het allebei haar ouders om zich heen hebben. Interessant om te beseffen dat die compleetheid dus niet perse van een partnerrelatie afhankelijk is. Ik heb ook gezien dat Joy's identiteit, door haar vader te kunnen delen met mensen die belangrijk voor haar zijn, en vooral haar klasgenootjes, een 'boost' gehad lijkt te hebben. En ze heeft Rick natuurlijk een stuk beter leren kennen en met andere ogen bezien dan toen ze driejarig grut was. Ze stelt nu een heel ander soort vragen over het hoe en waarom van alles rondom Rick dan vroeger, want... ze is tijdens zijn verblijf ook zeven jaar geworden. We hebben haar verjaardag in een nabij gelegen park gevierd met voor het eerst in Australië een speurtocht. Zeker niet zo uitgebreid als die wij in Nederland hielden, maar de kinderen genoten ervan en praatten er nog over op school. Al met al was het een geslaagde maand en hebben we nu nauwelijks tijd om ons voor te bereiden op Sinterklaas, kerst en een grote vakantieperiode.

Flippin' Fish

Eind september had Joy haar eerste Sandfly Circus optreden. De show heette Flippin' Fish en was een groot succes. Joy is deel van de Midgies (de kleine Sandflies) en zij beeldde met haar groep kleine visjes uit. Op de foto bouwen ze net hun eerste pyramide in de show, zie maar of je Joy kunt vinden. De andere foto is een close up van haar make up. Er is video van de show maar helaas van niet al te beste kwaliteit; het is van vrij veraf gefilmd en de fantastische expressie van de acteurs/circusartiesten komt er niet zo goed op uit vind ik. Zelf heb ik de show beide avonden mogen zien en ik heb echt genoten, ik kwam ogen te kort. Bij het terugzien op video zag ik weer allemaal dingen die ik tijdens de show niet heb kunnen zien omdat je gewoonweg niet alles kunt waarnemen. De muziek was leuk, het verhaal heel grappig en de hoofdrolspelers goud waard. Ik heb ontzettend gelachen en Joy genoot echt van het deel zijn van zo een spektakel. Het circus is haar favoriete activiteit op het moment en het lijkt erop dat ze er zoveel van zichzelf ik kwijt kan dat ze dit wel een tijd gaat doen. Leuk, kan ik mij verheugen om meer voorstellingen :) De week na de circusvoorstelling had ze nog een optreden, dit keer met haar zangclubje. Er was voor het eerste en internationaal basketbaltournooi georganiseerd in Broome waar het zangclubje deel van het entertainment was. Het tournooi was georganiseerd aan Cable Beach, een vloer en tribunes speciaal voor de gelegenheid gelegd en opgebouwd. Helaas viel het tournooi in het water doordat de luchtvochtigheid 's avonds de vloer drijfnat en daardoor spekglad maakte. Ondanks een half uitgespeeld tournooi trad de groep toch op en stond Joy weer in de kijkers. Ik weet eigenlijk niet of zij er iets van gemerkt heeft dat de tribunes half leeg waren inmiddels en dat er van alles om hen heen gebeurde; ze genoot vooral van het zingen zelf en van die ene extra bijzondere toeschouwer: haar vader.

The Town of Festivals and Performing Arts

Zaterdag begon in Broome het Shinju Festival; een 10-daags durend festijn in het teken van de multiculturele populatie van Broome. Wij maar even bij de optocht door de stad geweest want Joy was ziek. Helaas kon zij niet mee in de parade als onderdeel van het Sandfly Circus. De pret was er niet minder om en we hebben genoten van de optocht. Daarna hebben we nog kort tijdens het Mardi Grass muziek geluisterd en naar dansoptredens gekeken en toen was het welletjes.
Tien dagen lang zijn er zoveel activiteiten dat je echt een beetje moet kiezen wat je wel en niet in je normale werk- en schoolweek kunt stoppen. Vanmiddag na school hebben wij ervoor gekozen om naar de expositie van St Mary's College kinderen te kijken. Dit is de school waar Joy ook op zit. Geweldige schilderijen, fotocomposities, aardewerk en andere kunst hebben we gezien en het uitbrengen van onze stemmen voor de publieksprijs was echt een uitdaging.

We zijn net thuis van een avondvoorstelling; het festival van het licht. Ongekend weer, ik blijf me verbazen over de kwaliteit en pracht van voorstellingen in onze gemeenschap. Tijdens laag tij op Town Beach, in het donker dus, brachten tientallen kinderen licht door zich in een grote boog op te stellen met zelfgemaakte mooie lantaarns. Allemaal wit en vrij groot, opgesteld in verschillende vormen. Er was een groot koor, samengesteld uit twee schoolkoren en het community choir en een live band. Naast theater was er zang en dans (ook weer met lantaarns) en ook nog een optreden van vlammenwerpers. Wat zo leuk is dat je altijd mensen ziet die je kent die ofwel zingen, MC zijn of dansen, muziek maken etc. Het is een fijne, kleurrijke, artistieke gemeenschap hier in Broome en tijdens een evenement als deze is dat goed merkbaar. De sfeer was fantastisch met in het park aan het strand de Staircase to the Moon night markets. Etenstentjes, sieraden, kunstenaars, live muziek etc brengen altijd een typische Broome avondsfeer. Dit zijn van die momenten dat ik me nog veel bewuster dan anders realiseer wat een ontzettende geluksvogels we zijn dat wij hier leven en zo een goed leven hebben. Volgende maand als Rick er is is de laatste markt van het seizoen en Joy verheugt zich er al op om hem dit allemaal te laten meemaken, ze wil vooral laat blijven voor de vuurvreters voorstelling.

Morgen gaan we terug naar een expositie van onze oude buurman; hij fotografeert dieren in Roebuck Bay met een microscopische camera. Het is echt ongelofelijk wat voor wezens er in grote getallen leven in en rond het water die wij met het blote oog niet kunnen zien of kleine dieren waar wij geen oog voor hebben. De vormen en kleuren zijn zo indrukwekkend, geen mens zou ze kunnen bedenken. De foto's zijn zo gedetailleerd en mooi, ik heb er echt geen woorden voor. Je kunt er aardig wat zien op zijn website www.gianttides.com en zoek dan vooral in de gallerij naar 'creaters of the giant tides'. Hoewel het een indruk geeft is de collectie in de expositie veel uitgebreider en gevarieerder. Jammer dat we dit niet kunnen delen.

Joy is deel van het circus sinds een paar maanden en heeft het er ontzettend naar haar zin. Sinds twee weken is er vaker training in verband met de voorstelling in het weekend van 22-23 september. Vanaf zaterdag is er iedere dag oefening; in het weekend in de ochtend en alle middagen na school. Donderdag generale repetitie en dan twee avonden optreden. Joy is deel van de Midgies, de groep 6-8 jarigen. Dan zijn er de Sandflies inclusief tieners en een paar volwassenen. Het is een leuke groep mensen met regelmatig gastperformers uit het buitenland die meetrainen voor een bepaalde voorstelling en dan weer vertrekken. Joy is als een vis in het water en dat komt mooi uit want de voorstelling heet Flippin Fish. Als het goed is wordt er beeldmateriaal gemaakt, ik laat het weten en stuur een link als het lukt.