Tippy Toes on Stage


Een hele groep 3-5 jarigen openden vandaag een indrukwekkende avond vol dans en zang. En twee mini supersterretjes uit die groep vond ik bijzonder. Joy natuurlijk en haar vriendinnetje Bibi, die stapelgek op dansen is. Ze was Joy's 'cue' vandaag en later Joy de hare. Het was zo leuk om te zien: die kleine frutsels in hun schattige outfits, helemaal trots en dansend dat het een lieve lust was. En de lach als ze hun ouders in het publiek ontdekken, geweldig! Joy kon mij niet vinden, ik zat verborgen tussen de eerste en tweede rij omdat filmen verboden was. Dahag, doe het toch. Dus binnenkort bij de foto's, die al een jaar lang beloofd worden, ook een filmpje van Joy's optreden.
De rest van de optredens waren zo indrukwekkend. Alle leeftijden en stijlen kwamen voorbij en de een danst nog mooier dan de ander. Het niveau van ballet is veel hoger dan ik had verwacht en de hele show was ronduit professioneel. De kostuums alleen al, allemaal door ouders ontworpen en gemaakt. Niet alleen die broekjes en hempjes voor de kleuters, alles! Het draaiboek had geloof ik in totaal 40 optredens (wij zijn halverwege naar huis gegaan). Waarom denk ik dat dit in Amsterdam niet zo was geweest? Dat het anders is omdat het een kleine gemeenschap is met super-enthousiaste mensen die zich helemaal storten in verschillende aspecten van cultuur. Er is bv ook een Worn Art festival, waarin mensen kostuums maken van allerlei materiaal, echt een waar festijn ieder jaar. En je komt altijd mensen tegen die je kent. Iedereen heeft wel eens ergens een keer een grote rol in gespeeld en denkt daar zonder uitzondering met plezier aan terug. Mensen vinden alles hier gewoon leuk en dat is aanstekelijk.
Kijkend naar al dat mooie dansen had ik even spijt dat ik nooit zoiets heb gedaan als kind. En kan het alleen maar beschikbaar maken voor Joy als zij het leuk vindt. Fantastisch dat ook vrouwen in de 40 of nog ouder staan te zingen en dansen dat het een lieve lust is, misschien krijg ik als senior ook nog een herkansing ;)
Na dit half jaar Tippy Toes kan Joy kiezen wat ze komend jaar wil doen: jazz, ballet, tap of music theatre. Ze kiest nu voor MT maar wordt het meest opgezweepd als ze naar jazz kijkt. Zien wat er gebeurd komend jaar...

Joy's 5e verjaardag idee - Pantoffeltjes

We zijn al plannen aan het maken voor Joy's vijfde verjaardag. Waarschijnlijk wordt het een feest met Safari thema en een speurtocht. Maar dat kan nog veranderen.
Vanochtend ging het over eten. Hier wordt op feestjes vaak fairy bread geserveerd, met nog veel andere snacks. Dat is witbrood met boter en gekleurde spikkels erop. Dat kunnen wij natuurlijk wel evenaren; vanochtend besloten wij boterhammetjes met hagelslag en gekleurde muisjes te gaan trakteren op de crèche en op school. Een heel festijn want kinderen hier kennen dat soort typisch Hollandse broodversiering niet. Vervolgens vroeg Joy ga je dan ook pantoffeltjes maken? Eh, pantoffeltjes?! Joy met frons, hard nadenkend, slofjes?! Eh...? Ah! Poffertjes bedoel je! Lachen, gieren, brullen, pantoffeltjes met boter en poedersuiker, dat zou niemand vergeten als traktatie!

Joy's World


Wist jij dat?

That pink glitter glue can be used as shampoo? Ask Ernie...

Dat in Katcha-land alles precies gaat zoals jij het wilt?
Dat is het land waar Pisi vandaan komt...

Dat geweren er zijn om mee te? schieten!, maar waarop dan? Uhmm, ramen?

That Joy makes a real groovy pink power pirate that has a special gun which cures people?

Dat 'swirling' (rondjes draaien) nog steeds Joy's favoriete dans is en ze dat echt heeeel lang kan volhouden zonder duizelig te worden?

Dat Joy supernetjes tafel kan dekken?

Dat Joy al haar volledige naam kan schrijven? Joy Symphonie Moor. En ook achterstevoren.

Dat Joy altijd bereid is om met mama een dagje te ruilen? Dan gaat zij wel werken op kantoor en dan mag ik spelen op de crèche.

Dat Joy Santa Claus is? En dat zij spontaan, het hele jaar door, heel mooie op maat gemaakte cadeautjes creëert en daarbij rekening houdt met een ieders lievelingskleuren?

Dat 'onderbroekenlol' is dat je al je knuffels en poppen jouw onderbroeken aandoet,, liefst opgetrokken tot over de schouders, en ze dan op een rijtje zet en jij de juf bent?

That whatever Joy does not want to hear at a certain time 'doesn't matter!'? Yes, it does! No, it doesn't! What matters...

Joy echt stapelgek is op katten en honden? En zij ook op haar... En als zij vraagt of zij een hond mag aaien, een kletspraatje maakt en zonder uitzondering vertelt dat zij ook een hond heeft, in Nederland, en dat die Niki heet?

Dat zachte rulle badstofsokken sneeuwlaarzen zijn? Die draag je in Broome met onderbroek, Jip & Janneke hemd en paraplu. Echt waar! En als je nog een paar van die sneeuwlaarzen aan je handen doet dan ben je een hondje. 'Eeuw, eigenlijk is dat te warm'.

Joy niet alleen met kleuren inkleurt maar ook patroontjes tekent?

Het nu Joy's bedtijd is...... welterusten, liefs van Joy

Dutch Food

Nou heb ik iets gedaan wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: Nederlandse producten besteld via het internet. Er is een Australische Dutch Food shop die werd genoemd op een forum en eigenlijk keek ik alleen uit nieuwsgierigheid. Maar ja, dan zie ik tompoucen (natuurlijk niet vers) waar ik het laatst met Joy over heb gehad en ik vind het toch wel heel leuk om haar die te laten proeven. Hoewel met die instant dingen is ze wellicht meteen genezen. En pannenkoekenmix, en appelstroop. Joy heeft recent besloten vegetarisch te willen eten, dus dat komt heel mooi uit. Ijzer uit Vegemite halen lukt mij niet, ik vind het vies. En als ik dan toch aan het winkelen was, staafjes zoethout en een zakje Heksenhyl. Het is ongelofelijk het aanbod op die site, het stikt van de Conimex producten en hagelslag. Helaas de lekkere allemaal uitverkocht. Nou maak ik toch pannenkoeken maar dan zonder mix en biologisch, en toch wil ik dat pakje. Wat is dat voor gedrag? Enfin, ik heb na even dubben besloten me eraan over te geven dus dan doe ik dat ook. Kom maar op met dat pakket.

What else is new(s)

Aussie cities on world's most-liveable list, Economist Intelligence Unit's 2009 Liveability survey finds
AAP
June 09, 2009 12:01am

Predictable choice ... the Austrian city of Vienna has been named the world's most liveable centre / AP

* Vienna ranks world's number-one city
* Aussie cities rate well
* Melbourne and Perth get top marks

AUSTRALIAN cities occupy five of the top 20 places in a British survey ranking the liveability of 140 of the world's major centres.

Melbourne ranked third in the world, behind Vancouver in Canada and the Austrian city of Vienna in the Economist Intelligence Unit's 2009 Liveability survey.

It assessed 140 cities based on stability, health care, education, infrastructure and culture and environment, giving each one a rating out of 100.

Perth was equal fifth with Calgary in Canada, with Sydney sharing ninth place with Zurich in Switzerland, Adelaide in 11th place and Brisbane 16th on the list.

Australian cities represent many of the best aspects of liveability

The Economist Intelligence Unit is a branch of The Economist Group, which publishes The Economist, a weekly news magazine, in London. Helaas kost het hele rapport 250 pond en kan ik Amsterdam niet op de lijst opzoeken...
Australisch artikel: http://www.news.com.au/travel/story/0,28318,25608641-5014090,00.html
oorspronkelijk bericht: http://www.economist.com/markets/rankings/displaystory.cfm?story_id=13809770

A Broome Weekend


Vrijdag begint ons weekend. We hebben lekker uitgeslapen, rustig ontbeten (pannenkoeken!) en hebben daarna gespeeld, gelezen en geknutseld. Om 13 uur ontmoetten we Sharon (oma) en Mathilda, haar echte 4-jarige kleinkind, en hebben de meiden urenlang in de speeltuin gespeeld. Sharon en ik zijn bijgepraat en we hebben voor traktatie de ijswinkel geplunderd. In de namiddag hebben we Zena opgehaald en een korte wandeling gemaakt op Entrance Point en Reddel's beach. Thuisgekomen lekker gegeten en vroeg naar bed, allebei moe maar voldaan.
Zaterdagochtend zijn we met Sharon, echtgenoot Paul en Mathilda naar Reddel's beach geweest. De meiden zaten van top tot teen onder het zand, hebben heerlijk gespeeld. Ik heb een wandeling gemaakt, op de rotsen lekker over de zee kunnen uitstaren en van de vele schakeringen blauw in het water en pindan van de rotsen genoten. Waar je ook kijkt zie je iets nieuws, iets moois, iets bijzonders. We wonen op zo een ontzettend mooie plek op de deze aardbol. Na de wandeling hebben we kort gezwommen. Het water was zowaar helder, meestal niet op dit strand, dus ik durfde wel en het was heerlijk, hoewel vrij fris. Na het zwemmen hebben we de scones die Joy en ik in de ochtend gemaakt hadden verschalkt. Tarwescones, met havervlokken en rozijnen, zalig met boter en Tasmaanse honing. Lekker vers fruit erbij en weer een 'morning tea' festijn rijker. Goede gewoonte van de Australiers vind ik, die wij graag overnemen ;)
In de vroege middag heeft Joy bij haar vriendin Sara gespeeld, voor het eerst, een meisje uit haar klas van school en de crèche. Die hebben een waar speelfeest gehad heb ik begrepen. Lekker geruststellend voor mij dat vader een paramedic is moeder een lerares. Het zijn leuke mensen. Ikzelf heb mij in een schoonmaakfrenzy gestort, want er was genoeg te doen en maandag is er weer inspectie door de makelaar. Nadat ik Joy weer heb opgehaald, heeft zij haar wekelijkse gesprek met Rick gevoerd via de webcam. We hebben veel werk gemaakt van het avondeten, kastanjes gepoft en rabarbercrumble voor toe gemaakt, smullen dus.
Zondagochtend direct na het wakker worden in de douche, ontbijt en aankleedroutine om om 8 uur op Cable Beach te zijn voor de eerste activiteit van het Kimberley Whale Festival. Iedereen was in blauwe shirts. Eerste klus was een zandsculptuur maken van een walvis. Wij hadden een bescheiden, kleine maar zeer goed gevormde walvis met twee kleine zeemeerminnen ernaast en wat zeesterren. In onze nabije omgeving waren echt heel mooie sculpturen, hele walvissen of alleen de vermaarde staarten, echt indrukwekkend. Het was vooral leuk om met honderden mensen allemaal lekker met elkaar bezig te zijn, de ochtend op een mooi strand met een rustig tij en daardoor kraakhelder water en allemaal in 'whale spirit'. Later bleek dat wij een prijs hebben gewonnen met onze groep: een gratis whale watching tour voor een volwassene en kind. We gaan proberen in plaats daarvan een korting te bedingen voor de hele groep en dan gaan we samen (drie vrouwen en vijf meiden van 4-14 jaar oud).
Daarna hebben alle mensen tezamen een walvis gevormd met daarboven de tekst Kimberley. De foto staat op deze website: http://kimberleywhalefestival.blogspot.com/
Naast het gele surfboard kun je onze walvis zien (de meerminnen maakten op dat moment deel uit van de mensenwalvis) en Joy en ik vormen de lus onder de y.
Rond 10 uur hebben we nog meegedaan aan een creatieve foto-poseer-wedstrijd, waarin de vorm van de staart uitgebeeld met je handen het hoofdthema was. Joy heeft walvisstaart uitgeknipt en in het gras gestoken naast nog tientallen andere staarten. En bijzonder was ook de les in walvis communicatie. Kortom, een heerlijke actieve en blije ochtend op een van onze favoriete plekken in Broome.
Tijdens het boodschappen doen, tja dat moet toch een keer gebeuren, hebben we de bijdragen voor een walvis kleur- en plak wedstrijd bewonderd. Deze was tentoongesteld in het winkelcentrum.
Vanavond om 18 uur picknicken wij ons avondeten tijdens de zonsondergang op een kleedje in het gras vlak boven het strand, waar na het donker twee korte walvisfilms geprojecteerd worden onder de sterrenhemel. What a life hey...

Let The Kimberley Touch You

Cash V Country http://www.youtube.com/watch?v=CgBIIYyFnME&feature=email
The Kimberley - What's the fuss? http://www.youtube.com/watch?v=81XXRTWNE_4&feature=related">
The Kimberley is live http://www.youtube.com/watch?v=HkwCc8yIHGY&feature=related">
Kimberley Treasures http://www.youtube.com/watch?v=1OaXxohZc-E&feature=related">
The Little Picture http://www.youtube.com/watch?v=aQ4uxz8vWzc&feature=related">
Old Country, New Country http://www.youtube.com/watch?v=h9CDy21yDhY">
Missy Higgins supports a free Kimberley http://www.youtube.com/watch?v=644C_bKcnH0&feature=related ">

Added 23/6/09 Would you like to be completely blown away by the powerful beauty and wonder of the Kimberley, and learn more about the risks to this global treasure? Then check out 60 Minutes' report on the Kimberley - cut and paste the link below into your browser, or click on the link in the media section of this site.
http://video.msn.com/?mkt=en-au&brand=ninemsn&tab=m163&from=39&vid=337D03CB-21AA-44C3-9BDB-0D70BF6FD4D8&playlist=videoByTag:mk:en-AU:vs:0:tag:AUnews_AU60minutes:ns:MSNVideo_Top_Cat:ps:10:sd:-1:ind:1:ff:8A

Doktertje spelen

Vandaag heb ik alle keren Doktertje Spelen terugverdiend. Na een operatie donderdag is mijn systeem ietwat van slag en vanochtend had ik Joy's hulp nodig. Ze was een prof dokter-verpleegster-mama in een. Gaf me wat ik vroeg, stelde precies de juiste dingen voor om pijn te verlichten en bleef heel rustig. Nooit gedacht dat ik zo een profijt kon hebben door rollenspel en het effect daarvan op een kleuter. Een tijdje terug deelde ik wat dingen die ik op een recente Eerste Hulp training had geleerd en ze weet het allemaal nog. Ik denk dat we binnenkort brandweerman gaan spelen, je weet maar nooit wanneer dat nog van pas kan komen. Misschien ook maar gaan timmeren en loodgieteren in en rondom het huis, haar meenemen naar de garage als de auto voor onderhoud moet. Goh, de mogelijkheden zijn ongelimiteerd...

Taal, Tale, Talen, Ver talen

Het wordt steeds leuker. Vrijwel alle nieuwe woorden in Joy's vocabulaire gaan er tweetalig in. Ze pakt zowel Australische als Nederlandse boeken om samen te lezen of alleen. Ze bekijkt films afwisselend, maar bij voorkeur in het Nederlands. En heeft tijdens alleen spelen (rollenspel tijdens poppenpicknicks met name) een voorkeur voor het Engels. Hoewel sommige mensen zeggen een accent op te pikken, hoor ik haar feilloos Aussie spreken en ABN. En dat ABN verrast me zo, omdat ik toch een (zei het misschien licht) Amsterdams accent heb. Mogelijk door het voorlezen, waar ik wel op mijn uitspraak let, komt mijn Nederlands er beter uit dan voorheen.
Maar soms doen we toch heel gekke dingen met taal. Naast de zinsopbouw, die anders is in Engels en Nederlands, moeten vooral vervoegingen soms lijden onder ons tweetalig bestaan. En dankzij het lezen van een grappig boekje over hoe buitenlanders Nederlands zien (A Xenophobe's Guide to the Dutch) wordt ik mij bewuster van elementen van taal die geen aandacht krijgen. Vooral beleefdheidsvormen in het Nederlands zijn moeilijk te vertalen naar het Engels en dreigen dus aan Joy's opvoeding voorbij te gaan. Maar gelukkig hebben we Jip & Janneke, die het wat ouderwetser Nederlands vocabulaire in dit huishouden nog enigszins op peil houden. Haha, weer water. In eerdergenoemd boek(je) werd uitgelicht hoe waterpeilgericht Nederlanders in hun taal zijn. Let er maar eens op.
Los van taal ben ik toch ook wel erg Nederlands. Wat ik als karaktertrekken van mijzelf zag, is door het lezen van dit boekje in een ander daglicht komen te staan.
En een beetje trots ben ik me nu bewust van Nederlanders' veeltaligheid. Vrij uniek, iig ten opzichte van Engelsen. En zo kan ik Joy soms iets beter uitleggen wat cultuurverschillen blijken te zijn, waarom doen wij dingen zo en zij zo? Uiteindelijk maken we ons beiden eigen, met soms eigenaardige voorkeuren. Lekker, al die kleur en variatie.
Joy nieste eerder mijn boodschappenlijstje nat. Dat was geen snot maar geniestheid.
En als ik haar nu bewust poepie of scheetje noem, ligt zij helemaal in een deuk.
Alles, toetjes incluis, is op het moment disgusting! gewoon omdat het zo lekker klinkt.

Het weer

Halleluja, ik zag per ongeluk een stukje nieuws. In het zuiden loopt Australie totaal onder, ongekend veel water komt er binnen (uit de lucht en vanuit de zee) in gebieden die al jaren met extreme droogte kampen. Ik had er niets van gehoord, leef hier echt een beetje in mijn kleine wereldje en moet eerlijk zeggen dat dat genoeg is.
Wij hebben ook een beetje regen gehad, gewoon een paar lekkere buitjes. Dat komt in de tropen niet zoveel voor, meestal is het een beetje alles en heel veel niets. Nu hebben we twee bijna geheel bewolkte weekenden achter de rug, nat gras en natte-droge-natte was en kunnen we zowaar gewone kleren aan. Mensen herkennen elkaar bijna niet in halflange of lange broeken, t-shirts met lange mouwen en de liefhebbers eindelijk weer een keer in spijkerbroek. Regenbuien eind mei, ongekend!
En nu voorbereiden op de door mij altijd gewenste winter (haha, sliep uit!): zes weken kou. Toch echt, soms, een paar dagen deze tijd, maar 15-20 graden overdag en 's nachts nog kouder. En dan weer lekker warm. Ha! Gek he dat wij bijna onze kortste dag hebben en jullie in dat natte verrekte kleine kikkerland de langste. En nog is het er kouder dan hier! En nee, ik wil niet ruilen, voor geen goud. Jullie moeten zelf maar een hangmat, een bikini en een 4WD kopen en hier naartoe komen.

Pets

Joy wil zo-o-o-o graag een huisdier. En ik ben er zo niet van. Het aller, allerliefst wil zij een kat. Nou heb ik 14 jaar trouw voor de kat gezorgd die ik na het uit huis gaan geadopteerd heb, en ik was blij dat het toen voorbij was. Katten zijn lief, lekker zacht en soms gezellig, maar ik wil ze niet in huis. De kattenbak is genoeg reden. Maar kattenvoer (yak!) haren en dierenartsrekeningen tellen ook en daarbij horen katten gewoon niet in Australie. Ze verstoren de balans (vogels hebben hier van oorsprong geen viervoetige vijanden en zijn niet ingericht op verweer tegen een kat) en ik wil daar niet aan mee doen.
Ze wil wel consessies doen. Bijvoorbeeld een hamster nemen dan, ook lekker zacht. Of desnoods een cavia of kuikentjes. Dat die dieren maar een paar jaar meegaan, tja, dat kun je wel uitleggen maar echt indruk maken doet het niet. Bovendien wil ik niet leven met gevangen dieren in mijn nabije omgeving.
Dan rest een hond. Want ze mist Niki nog steeds (ik ook :() en vertelt aan Jan en alleman dat wij ook een hond hebben, als ze er een tegenkomt en aait. De afgelopen weken zijn we gaan wandelen met de buurhond. Die hond woont hier nu een half jaar, en was nog nooit uit de weliswaar grote achtertuin geweest. Intussen zwaar neurotisch, want het is een kelpie en die moeten werken en rennen. En ik mis het lopen. Op het strand met Joy alleen wandelen verzand in krabbetjes kijken, pootje baden en snel moe zijn. Met Zena (the warrior princess) lopen we zo anderhalf uur weg en zijn we alledrie blij. Ik ben licht ambivalent, want met Zena lopen terwijl we Niki achterlaten... Maar goed, het gaat. We doen haar goed en worden er zelf ook beter van. Zelf een andere hond nemen kan ik echt niet. Joy leg ik uit dat het heel lastig kan worden als we moeten verhuizen, ik zie op tegen mogelijke kosten, maar eigenlijk ben ik er emotioneel gewoon niet klaar voor. Als we een eigen huis hebben, 2-3 jaar verder mogelijk, waarschijnlijk wel. En dan wil ik ook graag twee kippen. En als we toch beginnen een paard. Enfin, nu is het gewoon te vroeg. Maar Joy lijkt het nodig te hebben om iets voor zichzelf te hebben, een ander levend wezen thuis dan alleen haar moeder, om iedere dag te kunnen knuffelen en mee te spelen. Criteria van Joy: zacht, gezond en lief. Ik begrijp zo goed wat het haar kan geven, maar... wat nu. In ieder geval niet kijken op de SAFE (Safe Animals From Euthanasia) website! Ik ga er maar vanuit dat het leven ons zal brengen wat nodig is, wie weet wat dat wordt.

Andere functie

Morgen word ik getraind in een andere functie. Als het goed gaat, de achterstand van de collega die vertrekt weggewerkt is, en de functie parttime gedaan kan worden, dan krijg ik ws een permanent contract. Lekker, een beetje meer zekerheid. De functie is die van Finance and Contract Coordinator. In Australie wordt vooral in de 'Not for profit sector and Non Government sector' veel gebruikt gemaakt van 'grants, of funding'. Dat wil zeggen dat je een organisatie aanschrijft die geld aanbiedt voor bepaalde projecten, en als je succesvol bent in je aanvraag, dan krijg je geld. Dat kan een paar honderd of duizend dollar zijn, maar ook miljoenen. Dat geld moet je wel volgens spelregels besteden, je moet vaak tussentijds rapporteren over de voortgang van het project en je moet de mensen die het geld 'on ground' besteden begeleiden in budgetteren, afspraken, bijtijds rapporteren etc. De Land & Sea Management Unit waar ik voor werk binnen de KLC heeft ongeveer 80 budgets in beheer verspreid over globaal 15 projecten. Inmiddels ben ik natuurlijk redelijk goed bekend met alle projecten, en werk ik al samen met mensen waar ik nu veel meer mee te maken zal krijgen. De eerste maanden wordt het ws heel heftig; veel leren, informatie missen die in mijn voorgangsters hoofd zit maar nergens op papier staat, hoge werkdruk ivm eind fiscaal jaar. Maar ik heb er zin in, heb ideeën om het allemaal wat efficiënter en soepeler te laten verlopen en zie uit naar wat meer hersenwerk. Enne, ietsje meer geld = minder uren werken (als het werk het toelaat, anders iig opbouw voor deels vrije schoolvakanties). Duim alsjeblieft voor me dat het gaat lukken :)
10-6-09 De overdracht is gebeurd en het is vrij zeker dat ik dit werk kan blijven doen, tot zover vind ik het ook echt heel leuk, een enorme uitdaging. Maar... waar ik dacht nu eigenlijk automatisch een contract onbeperkte tijd te hebben (omdat mijn contract na afloop niet is verlengd en ik wel nog steeds werkzaam ben), lijkt dat hier toch niet zo te werken. Ik heb nu geen contract. En als ik het krijg ('we kijken over een maandje wel hoe het gaat') is het ws voor twee jaar, toch een hele verbetering. Maar het blijft eng en onzeker: als ik nu een been breek mag ik mijn paar dagen ziekteverlof opnemen en dan verlies ik mijn werk en dus inkomen. De eerste twee jaar als permanent resident heb je geen enkel recht op wat voor uitkering dan ook. Zolang het goed gaat, gaat het goed, maar het is wel spanningsvol. Ik hamster vakantiedagen om toch iets van een vangnet op te bouwen en heb tot nu toe alleen overuren gebruikt om af en toe Joy's schoolvakanties op te vangen en een lang weekend vrij te zijn. Volgend jaar maart kan ik denk ik op wereldreis ;)

The Kimberley in strife

Het blijft spannend: er is een voorlopig contract getekend met betrekking tot de ontwikkeling van een LNG processing hub bij James Prices Point. Ik blijf geloven dat deze bijzondere plek onaangetast zal blijven. Voor diegenen die geinteresseerd zijn in het verhaal, zie hieronder een aantal websites. KLC is de organisatie waarvoor ik werk. Het zal duidelijk zijn waarom vele collega's en ikzelf ambivalent zijn...
http://www.klc.org.au/
http://www.wilderness.org.au/campaigns/kimberley
http://www.savethekimberley.com/
http://www.wwf.org.au/ourwork/oceans/kimberley/
http://www.environskimberley.org.au/
http://protect-the-kimberley.blog.ca/
http://handsoffcountry.blogspot.com/
http://bk-bkpricespoint.blogspot.com/
Vrijwel alle websites geven een visueel beeld van onze kust. Sommige bieden achtergrond informatie. Als je geinteresseerd bent in de visie van lokale Aboriginals die tegen de industrie zijn, dan is de tekst van Joe Roe de moeite van het lezen waard (zie Protect The Kimberley).

Familie

Joy is zich, net als ieder ander kind neem ik aan, bewust van familiebanden. Wat zij heeft, dat weet zij en dat is heel duidelijk deel van haar systeem/zelfbeeld. Opa Willem en oma Trees, die zijn in Nederland. Oma Margot en opa Henk, die zijn overleden, maar daar vraagt ze wel naar. Hoewel zij altijd blij en trots familieleden beschrijft aan anderen, is er wel degelijk bewustzijn van ruimte - een gat? - dat niet wordt opgevuld door de mensen uit Nederland. Krieshen, grote broer, die is altijd in haar hart, net als papa. En natuurlijk Miles & Monique en Sander, Dominique & Erik. Haar nichtjes kent zij nog, maar die begint ze toch echt wel door elkaar te halen, zo ook omes en tantes. Niet genoeg herinneringen of relatie nu om onderscheid te maken denk ik. Maar ja, klas- en crechegenootjes en vriendjes en vriendinnetjes die hebben toch regelmatig contact met opa's en oma's en neven en nichten.
Tja, wat doe je dan als ouder, een surrogaat-familie kun je niet even van het schap halen. En natuurlijk hoop ik dat onze banden met de mensen in Nederland behouden blijven, maar ook dat onze vriendenkring uiteindelijk deze rollen deels zal invullen. Dat kost echter tijd, veel tijd en dat kun je niet forceren. Mensen dienen zich aan voor plekken in je hart en in je leven, wanneer het zo moet zijn (he Klier?) en dan is het helemaal goed.
Gisteren kwam Sharon voor de tweede keer oppassen, omdat ik een lange en late vergadering voor de housing group had. Sharons partner Paul kwam deze keer ook mee. een poosje op haar honden en huis gepast, zo leerden we haar kennen) en gewoon een heerlijk mens. Bijna zestig denk ik, en oma van kleinkinderen die in Queensland wonen. We zien hen vrij regelmatig, waren ook door hen uitgenodigd voor een fijn en uitgebreid moederdagontbijt. Daar werden plots ontmoetingen geregeld met de kleinkinderen als ze op vakantie komen en vergelijkingen gemaakt. Gisteravond vroeg Joy tijdens het eten of zij net alsof mocht doen dat Sharon en Paul haar oma en opa zijn. Iedereen vond dat natuurlijk prima. Ik hoorde bij thuiskomst dat Joy de hele avond het 'spel' volgehouden heeft en uiteindelijk heeft zij die plek gewoon ingenomen. Sharon en Paul waren vol van een avond samen met Joy en merkten op dat zij graag de rol van oma en opa op zich nemen. We kennen Sharon al een jaar en plotseling ontstaat er zoiets, bijzonder hoor. Het raakt me erg dat Joy zulke fantastische lieve goede en leuke mensen heeft uitgekozen zijnde haar familie en dat zij Joy op een zelfde wijze omarmen. Wat een gift van het leven.

Oei, een heel grote vis

Woensdag was ik voor een ochtendwandeling op het strand. Het is de dag dat Joy op school is van 8-14 uur en ik alleen-tijd heb. Het water was ongekend helder en kalm, dat gebeurd niet zo vaak, en Cable Beach was meer dan 100% zoals op de plaatjes. Terwijl ik na een wandeling lekker over de zee zat uit te staren, zag ik plotseling beweging ongeveer 100-150 meter vanaf het strand. Dolfijnen dacht ik eerst, dus ik bleef kijken. Maar nee, geen vinnen of typische dolfijnbewegingen. Wel een grote vis, ik schat zeker 4-5 meter lang, die langzaam parallel aan het strand naar het noorden doorzwom en die nog van honderden meters vanaf het strand te zien was. Hoewel walvissen van juni tot oktober langs onze kust zwemmen om in wat noorderlijker wateren te baren, nam ik toch aan dat het een walvis was. Ik zag geen grote vin en vond het zo traag.
Tien minuten later heb ik gezwommen, meer op mijn gemak dan sinds lang en het was zo prachtig en heerlijk, hoewel wat koud. Het water koelt af, vinden de mensen hier lekker, die zwemmen niet als het te warm is - tja. Wat een cadeau weer zo een moment. En dan beseffen dat je hier woont, het is zo ongelofelijk maar waar.
Onderweg terug naar huis zie ik zuidelijker langs het strand weer een hoop beweging. Ik bleef even kijken en zag vinnen, koppen, zwart, wit, het ging maar door. Ik dacht, goh ben ik nu de eerste getuige van vroege walvissen, wauw, vorige jaar mistte ik die momenten steeds (hoorde ik achteraf dat dezelfde of de volgende dag na onze strandmomenten walvissen gespot waren). Na een minuut of vijf werd duidelijk waarom die staartvinnen toch wel een wat vreemde vorm hadden... het waren flippers. Een stel mensen was aan het froliken in het water, met snorkels op en grote vinnen aan. Ik lag helemaal in een deuk. Eerst die verbazing en dankbaarheid om dan eindelijk walvissen hier te zien en dan die ontmaskering, wat een grap en wat een plezier! Om daarna meteen in vrees om te slaan. Want deze mensen waren een stuk verder uit de kust dan de vis die ik gezien heb en langzaam kwam plotseling het besef dat niet alleen walvissen traag in rechte lijnen zwemmen. Dat doen grote haaien ook. En die bruinige kleur in het water pastte veel beter bij een tijgerhaai dan bij een bultrug. Kippenvel. Ik heb gezwommen nog geen tien minuten nadat dat monster voorbij zwom.
Een dag later hoorde ik van een collega dat ook zij een heel grote haai langs Cable Beach had zien zwemmen eerder die week. Zij had de vin gezien en die was overmaats.
Kunnen mensen mij nog zo vaak vertellen dat de haaien hier zowat tam zijn, dat ze genoeg vis te eten hebben, nooit heel dicht bij het strand komen en niet geinteresseerd zijn in mensen, dat er nog nooit iemand door een haai is aangevallen in of nabij Broome enz enz enz. Er zijn tijgerhaaien, hamerhaaien en Bronze Whalers en die lusten ook wel eens een arm of een been of meer, vooral de eerste en de grootste. Ik ben bang en voorlopig blijft het weer even bij wandelen denk ik. Joy gaat zeker even het water niet in en sowieso gaan wij nooit voorbij middeldiep en moet zij van mij altijd tussen mij en het strand in blijven, liefst binnen handbereik. Ik ben benieuwd of ik hier ooit weer overheen kom, want ik het verleden voelde ik mij hier superveilig (voor het eerst ergens in zee) - en wist ik hetzelfde als nu.

Moederdag

Moederdag vieren van woensdag tot zondag, dat kan dus. Woensdag was ik uitgenodigd voor 'afternoon tea' (morning and afternoon tea of smoko zijn vrij standaard thee/koffiedrink momenten, met een snack) in de klas van Joy. Om 13.20 uur werden we verwacht en bij aankomst werden alle moeders door hun kinderen naar binnen geescorteerd. Ze zagen er zooo schattig uit: de meisjes met schortjes om en kapjes op de haren, gemaakt van dubbelgevouwen papieren decoratiekransen met linten van plastic, de jongens ook met schort en een strikje om de nek. Trots als pauwen leidden ze ons de mooi gedekte tafels met daarop vaasjes met verse bloemen. Eerst kregen we allemaal een boeketje verse bloemen (Frangipani's, bougainvillia, varenblad). Daarna werden thee, met kop en schotel, en zelfgebakken scones geserveerd, met natuurlijk room en jam. Supertrots kregen we daarna cadeautjes gepresenteerd: een mooi in regenboogkleuren gestempeld zakje met daarop een kaartje waarop de kinderen onder het voor-mijn-lieve-mama hun eigen naam geschreven hadden. In het zakje zat een canvas kunststukje met een in verschillende kleuren afgedrukte handafdruk, mooi gedecoreerd met glitters en hartjes. Eindelijk iets wat het haakje in de keuken verdient. En terwijl we theeleutten mochten we in het werkboek van onze kinderen kijken. Daar zit al heel wat in en het is bovendien echt heel leuk opgemaakt door de juffen. Wat een viering van het moederschap! De kinderen waren zo trots en opgewonden en moeders zonder uitzondering geraakt en gevierd. Wauw.
Op de creche is er ook iets gefabriceerd, dat zit nog steeds in het zakje. Het heeft Joy de eerste dag wat moeite gekost, stiekem heeft ze me al verteld wat er in zit, maar ik heb het nog steeds niet gezien. Ik ben heel benieuwd. En tussentijds heeft Joy te pas en te onpas moederdagkaarten voor mij ingekleurd. Er liggen er nu vier mooi te zijn. Bovendien loopt ze me al de hele week te bezingen, hoeveel ze van mij houdt en mij de allerliefste mama van de wereld vindt (bloos). Morgenochtend is zij van plan voor mij ontbijt op bed te maken. Het houdt niet op, wat een feest. Heerlijk kind. Eigenlijk is het iedere dag moederdag als je van zo een heerlijk wezen mag genieten.

Snoepjes op het werk

Kom ik terug van Kooljaman met al mijn cursusplannen. Krijg ik de geweldige gelegenheid om een vrouwenkamp mee te gaan maken. Een week lang. In de woestijn. Leven en slapen onder de sterren. Bush tucker. Tussen en met Aboriginal vrouwen uit de Kimberley. Zij delen cultuur, verhalen, gewoonten en doen wat riten. Dit is echt heel bijzonder en ik ben zo blij dat ik de kans krijg dit mee te maken, het voelt bijna of ik even een kijkje in Narnia mag nemen :) Natuurlijk gaat Joy mee. De tegenprestatie is dat ik rijd en 2-3 vrouwen meeneem. Het is ongeveer 12 uur rijden. In een werk auto, alles op kosten van de zaak. En ik mag komende week de 4WD cursus via het werk doen (scheelt met twee vrije dagen en $ 350!) plus de week erop een tweedaagse opfris EHBO-cursus. Wauw! Ik beloof: ik ga de camera meenemen. Misschien geef ik hem wel gewoon aan Joy, zij maakt graag foto's en wie weet wat ze schiet. Eind mei is het zover.

9/5/09: Het feest gaat niet door. Joy kan niet meer naar het Womens Law Camp (min. leeftijd 10 jaar) en dus ga ik niet. We krijgen vast een keer een andere kans.
De 4WD cursus was geweldig, veel geleerd en genoten.

Kooljaman at Cape Leveque

In de schoolvakantie hebben we een korte kampeertrip gemaakt. Iets korter ook dan gepland nog, omdat we op de heenweg een lekke band kregen en de reserveband ook zacht en lek bleek. En dat terwijl me al over de helft van het 130 km lange stuk dirt road waren, geen gemakkelijke weg. Gelukkig kregen we binnen een paar minuten hulp, want ik had niet eens een idee hoe ik in hemelsnaam het reservewiel vanonder de auto moest halen. Heb nog nooit een bandje verwisseld en dan maar meteen een 4WD... Enfin, we hadden hulp en het advies terug te rijden naar Broome om iig het reservewiel te vervangen. Dat was nog zo makkelijk niet, want ik had blijkbaar banden met afwijkende maten. Alles is vervangen a $ 1100, au. Mogelijk leveren de drie oude goede banden nog wat op in die winkel, ze staan nu te koop. Deze proeve was een goede aanleiding tot het besluit om een 4WD cursus te gaan volgen, twee dagen, ergens tussen nu en snel.
We kwamen de eerste kampeerdag dus veeeel later aan dan gepland. Konden na een koude maaltijd meteen naar bed. Joy was toch de hele dag in vakantiestemming, tot zelfs het moment dat ze naast de auto op krik zat te zingen en spelletjes met me deed tijdens de tijdrovende klus van het vervangen van alle banden. She is a good sport.
Kooljaman was als altijd prachtig. Joy had al snel twee vriendinnetjes, van oorsprong Afrikaans, dus dat was taalkundig soms ook grappig. 11 en 7 jaar waren ze en ik had er geen kind aan. We hadden de tent en een speeltentje mee. Ik had een maaltijd klaar meegenomen en we hebben daar een keer avondeten gegeten, fish and chips, altijd een treat voor Joy. Ik had voor 2,5 dag geen zin in gedoe met gasflessen en pannen. Hoewel we heerlijk uitgerust zijn en veel hebben gespeeld was het een beetje teleurstellend omdat de bijna immer kraakheldere zee dit keer niet helder was. Verkeerde windrichting. Ik ben dan toch niet zo op mijn gemak en geniet er anders altijd zo van als het daar mooi en helder is. Enfin, moeten we nog een keertje terug later dit jaar. We hebben er uiteindelijk anderhalve dag doorgebracht, want ik wilde op de terugweg wel ruim de tijd hebben. Stel... nog een lekke band, dan toch liever niet in het donker. Het stuk dirt road wat langzamer teruggereden, toch voorzichter geworden door de lekker band, en dat kost dan ook echt meer tijd. Joy sliep het hele stuk, dus dat is toch wat beter voor de concentratie. En we hebben het weer gered. Hoewel het naar Australische maatstaven een 'easy peasy' stuk weg is (220 km in totaal) ben ik toch altijd wel een beetje trots als we heelhuids thuis zijn. Zeker nadat ik onderweg een 4WD afgevoerd heb zien worden die een paar koprollen had gemaakt en in een cabrio veranderd was. En het een stuk geregend heeft en een zandweg dan in een modderglijbaan veranderd. (Een 'slippery slide' noemen ze dat op de creche, als ze het bewust creeeren met zand en de tuinslang). Geloof me, je hebt er niet veel water voor nodig. Waar ik een seconde dacht: ha, even geen grote stofwolken, gleed ik het volgende fijn naar het midden van de weg zonder dat ik van plan was daar te gaan rijden. Nog een keer besloten die cursus te gaan doen. Onderweg zagen we nog een dingo, de eerste denk ik sinds we hier zijn. Helaas heb ik geen foto's of filmpjes gemaakt geloof ik. Niet zo leuk voor het NL-front maar het zegt wel iets over ons: we zijn zo in het nu en genieten daarvan dat een camera er gewoon niet bijhoort. Nog een paar keer beschermt kamperen en dan gaan we samen echt de bush in af en toe, een weekendje. Wat een vooruitzicht weer... het leven in Australie is toch echt heel mooi.

Wat doe jij?

De laatste tijd besef ik dat roken of vaste prik dagelijks wat biertjes of wijntjes drinken ergens toch goede gewoonte (kunnen) zijn. Dit zijn de mensen die een paar keer per dag of een paar uur in de avond tijd nemen om op de dag terug te blikken, het leven te bezien en/of te bepraten. Dit zijn de mensen die die sterrenhemel heel regelmatig bewonderen of anderszins gewoon even pas op de plaats maken. Dat diezelfde gewoonten lichamelijke en mogelijk ook andere nadelen hebben, en mijn beeld van dit gedrag misschien wel erg positief is, dat kan. Toch vraag ik mij af... Wat doe jij? Wat doe jij om dit soort rustmomenten in te lassen, om te reflecteren, om even niets te doen, nergens bewust mee bezig te zijn, dagelijks? Ik hoor het graag.

Cooling down

Het wordt echt dry season nu. 's Ochtends is de koude douche opeens echt koud en willen we zo snel mogelijk de handdoek in. Vanmorgen dus maar de warmwaterketel weer ingeschakeld en vanavond in een lauw bad liggen weken, kaarsjes aan, badolie, heerlijk. De huid merkt het ook: plotseling weer droge huid en ruwe enkels. Smeren weer dus vanaf nu. Vanochtend havermoutpap met een kopje thee voor ontbijt, dat is toch wel een half jaartje geleden. Lekker een katoenen deken op het bed voor de koelere vroege ochtenduren. De fans wieken nu zachtjes op 1 en is het gewoon lekker, een graadje of 27 schat ik. Lekker stil eigenlijk, merk nu pas dat al die draaiende bladen toch voor een hoop achtergrondgeruis zorgen. De krekels gaan ondertussen gewoon door en de sterrenhemel is nog helderder, als dat kan - maar dat is ws verbeelding.

Piano les

Op mijn oude dag ben ik dan eindelijk begonnen met pianoles. Sommigen van jullie weten ws wel dat ik niet bepaald muzikale aanleg heb, maar het heeft altijd gelokt. Gitaar was het niet echt, ik hoorde soms niet eens of het ding goed gestemd was of niet. Snare drum was leuk, en handig als je in de groep opgaat als het ritmegevoel niet overontwikkeld is. Maar die piano, die zou ik ooit wel eens willen proberen. Je weet maar nooit toch, op het orgel van mijn vader vroeger ging het best aardig tenslotte. En opeens is er dan zo een moment: als ik het wil, waar wacht ik op? En dus op zoek gegaan naar een leraar(es) die op mijn vrije woensdagochtenden les kan geven. Die heb ik helaas niet gevonden. Maar wel een kennis die bereid is om incidenteel te begeleiden en ondertussen heeft zij mij een zelfstudieboek gegeven en heb ik een digitale piano aangeschaft. En ik vind het geweldig! Braaf studeer ik iedere avond en soms tussendoor overdag even. Wat heerlijk om toch een beetje muziek te kunnen maken en om even helemaal ergens in op te gaan. Behalve het leren pingelen natuurlijk weer noten lezen, en akkoorden leren en tjee, soms lijkt het wel Russisch voor vingers. En als sommige stukjes na een paar keer proberen dan toch ergens naar klinken ben ik helemaal blij!

School holidays

Hier in Australie wordt je als schoolgaand kind en ouder erg verwend tijdens schoolvakanties. Iedere dag zijn er wel activiteiten georganiseerd, om vaak gratis bij te kunnen wonen. Zowel de bibliotheek als het buurthuis en verschillende organisaties organiseren activiteiten. Donderdag zijn we in de vroege ochtend naar Town Beach geweest, waar we een wandeling door de mangrovebossen hebben gemaakt. Een paar meter van een strand waar we zo vaak geweest zijn, stapten we nu onverwacht een nieuwe wereld binnen. Er blijkt heel veel leven in de mangroven, een heel ecosysteem op zich waar Joy en ik ons kostelijk en leerzaam hebben vermaakt. Daar gaan we ws vaker in struinen en de diverse dieren bewonderen.
Daarna gaf een plaatselijke kunstenares een demonstratie van haar werk en werden kinderen gestimuleerd om ook te tekenen en schilderen om een bijdrage te leveren aan haar wandschildering in de bieb.
's Middags togen we naar Cable Beach, waar in een strandhut een schildermiddag was georganiseerd, en wel het beschilderen van een zelf meegebracht t-shirt. Joy is superblij met haar roze shirt met daarop een zon, een handafdruk, glitterstippen en nog meer moois geschilderd. Als afsluiting van de dag zijn we in zee gedoken, die was weer zo mooi en verleidelijk dat we het niet konden laten.
Vandaag, zaterdagochtend, hebben we een vis les bijgewoond. Ik ben blij dat we niets gevangen hebben, want ik hoef niet zo nodig te leren hoe je een vis de haak uit de mond verwijderd en hem fileert... maar Joy genoot vooral van het aas aan de haak doen. En dat was vaak nodig, want er waren genoeg slimme visjes en ws krabben die het aas netjes van onze haken afaten. Enfin, we hebben tijdens het staren over het water, vanaf de pier, twee zeeschildpadden gezien en scholen kleine en middelgrote vissen die af en toe uit het water opspringen.
En zo is er nog veel meer te doen, het is in de vakanties echt een kwestie van keuzes maken. Onze activiteiten zijn nog wat kort en vaak blijven ouders erbij, maar voor iets oudere kinderen zijn er hele dagprogramma's. Vakantie is hier feest.
Volgende week gaan Joy en ik een paar dagen kamperen bij Kooljaman/Cape Leveque. Heerlijk vooruitzicht... even weer tijd doorbrengen in het plaatselijke paradijs.
Liefs x

Hee hallo!

Terwijl ik er weer eens een berichtje uitpers op dit weblog, komt er plots een koppie van een nog heel jonge gekko tevoorschijn boven mijn beeldscherm. Ik zie een pootje, met vier petieterige vingertjes en een koppie wat al snel schuin omhoog net zo naar mij zit te kijken als ik naar hem/haar. Een paar seconden oogcontact en ik voel me de wereld te rijk. Australie...
(Gekko's komen uit eitjes en ik heb ze zo klein als 2 cm gezien in huis, zooo schattig, bijna onbeschrijfelijk.)

Pasen, wereldfeest

De 'Easter Bunny' in het winkelcentrum was een beetje een anticlimax. Groot wit konijn met neerhangende oren die met een mand met chocolade-eitjes rondloopt. Niks an. Toen er een podium werd opgebouwd hoopte ik nog op de Easter rap of minstens op een Bunny hop, maar nee, het was voor een gewone band.
Dan thuis. Na het vinden van het eerste eitje, bij toeval, kondigt Joy met een toeter aan (die in de hele buurt te horen was denk ik): The Easter Bunny was here!!! De Paashaas is geweest!!! Vervolgens is ze een half uur zoet met eitjes zoeken en gilt het iedere keer uit als ze er weer een gevonden heeft. De gil is zoveel harder als de chocolade paashaas groter is, die scoort ze in haar Barbie keukenkastje. Geweldig, wat een plezier kan een kind toch hebben.
En minstens zo heerlijk, die vier vrije dagen. We hebben veel gespeeld en geluierd, en de laatste dag samen het huis, de tuin en de auto weer wat op orde gebracht. Afsluiting was het samen kijken naar Night at the Museum, wat voer voor heel veel vragen en uitleg was. Dan realiseer ik me weer even goed wat zij allemaal nog gaat leren in het leven. Hoewel ik steeds denk dat deze jaren zo belangrijk zijn want in die eerste jaren leren ze zoveel, er komt nog zooooveel meer. Zij is klaar voor het avontuur en ik mag toekijken en soms een beetje begeleiden. Mooi hoor, mama zijn. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, of chocola, maar daar kan die Paashaas toch echt niet aan toppen.

Concert for Heritage - a happening

Gisteravond genoten wij live van een concert dat de geschiedenisboeken in gaat. De Traditional Owners die tegen de ontwikkeling van een LNG-hub zijn, hebben een concert georganiseerd in Broome. Gisteren speelden de
PIGRAM BROTHERS
JOHN BUTLER
SCRAP METAL
KUCKLES
SHANE HOWARD
ERNIE DINGO
ROB HIRST (midnight oil)
PATRICK DAVIES
WIL THOMAS & THE HOPEFUL 3
NAOMI PIGRAM
ANGUS GRANT (Scotland)
TONCHI MCINTOSH
KIMBERLEY RIDERS
distant contribution by
Missy Higgins
Xavier Rudd
de sterren van de hemel en mochten wij daar getuige van zijn. Voor mij gevoel hebben wij onze eigen Woodstock bijgewoond; deze turnout van muziekanten, allemaal zelf betalend voor hun onkosten en puur uit belang voor het land en uit steun van de TO's. Ze speelden vanuit het hart, hadden allemaal hun eigen verhalen over het land wat zij bezongen. Een aantal muso's hadden ooit hun liedjes geschreven op de plek die nu bedreigd wordt. James Prices Point, in local language Walmadany, is gevierd gisteren en het was fantastisch.
Voor muziekfanaten: YouTube is de bron voor ongelofelijk gitaarwerk van John Butler maar ook de anderen kun je daar vinden.
Joy en ik waren er van begin tot bijna eind en zijn er nog vol van. Het was heel bijzonder dit te hebben mogen meemaken.

Flying High - a Celebration

Wow! Wij leven echt op een van de mooiste plekken op deze aardbol. Broome, The Dampier Peninsula, Saltwater Country, kortom dit deel van de Kimberley is zo adembenemend mooi.
Vandaag vierden Joy en ik onze emigratie. Het is precies een jaar geleden dat wij werden uitgezwaaid op Schiphol door onze geliefden. En het leven is goed voor ons geweest tot op heden. Mede dankzij een belastingmeevaller besloot ik het er een keer goed van te nemen met Joy. Het is een fantastisch regenseizoen geweest dus ik wist dat de vele rivieren en sommige zeer indrukwekkende watervallen volop zouden stromen. Dat gebeurd niet ieder jaar en dit is de beste tijd van het jaar om een kijkje te nemen. Dus zijn we met drie collega's die dat ook een goed idee vonden met een charter over deze kant van de Kimberley gevlogen. We vertrokken om 7 uur en zijn net terug, 18 uur. Ik kan nauwelijks beschrijven wat we uren vanuit de lucht hebben bewonderd. Het landschap veranderd regelmatig van grassig tot heel rotsachtig, die weer varierend van stukken met platte ronde grijzige rotsen naar gebieden met scherpe hoog uitstekende pindan gekleurde rotsformaties, tot kronkelende rivieren en waters met clusters bomen rondom tot weer vlakke stukken met hier een daar een ronde waterbron. Dan heb ik de kust nog niet beschreven: van steile rode kliffen tot parelwitte stranden, honderden km's kust met tientalle varieties in turquoise water, groene eilanden, rode eilanden, het houdt maar niet op. Je moet het eigenlijk gewoon allemaal met eigen ogen zien. Na de lunch hadden we een uitgebreide tussenstop op Kooljaman (ook bekend als Cape Leveque) waar Joy en ik een ieniemienievakantie gehad hadden in november. We hadden uren de tijd, dus zijn gaan zwemmen. Een van de weinige stranden waar echt geen haaien komen en zelfs geen jellyfish zijn - ongekend deze tijd van het jaar. Het water is zo helder dat ik mij daarin altijd als in de hemel voel. Serieus, volgens mij voelt het ronddrijven in deze oceaan, op deze bijzondere plek net zoals 'naar het licht toe gaan'. Het is een prachtervaring en ik ben heel blij dat dit deel van deze dag en viering mocht zijn. Joy vond het vliegen leuk en wij hadden dolle pret als er turbulentie was. Ze heeft ook volop foto's gemaakt, totdat de memory card het opgaf. Binnenkort krijgen we ongetwijfeld ook foto's van Gary en Kevin, dus het geheel komt ergens terecht waar het beschikbaar is voor jullie. We laten het weten.
Bye from the girls with the good life :)

The Kimberley bedreigd

Hallo allemaal,

Het speelt al een hele tijd... omdat ik liever energie geef aan datgene wat ik wil dat groeit heb ik een tijdje mijn kop in het zand gestoken en het er niet over gehad. Nu wordt het toch echt tijd voor actie vanuit de wereld. Om te weten waar dit over gaat, lees alsjeblieft het volgende artikel via http://www.savethekimberley.com/stk-good-weekend.pdf
Ik blijf ondertussen stug geloven dat de juiste mensen de juiste beslissing zullen nemen...

Liefs, Astrid

Let it rain

Ah, de regen! Altijd al heerlijk in Nederland, ware het niet voor de regelmatige combinatie met wind en kou. Maar als het een redelijke temperatuur was, heerlijk. De reactie van planten, bloemen en bomen op regen, er is maar weinig wat dat evenaart. En op dit moment in Broome is het echt allemachtig prachtig. Het is een echt regenseizoen, zoals het het in jaren niet meer geweest schijnt te zijn. Hoewel Broome tropisch is wordt het arid tropical genoemd, omdat het aan de rand van de woestijn ligt. Hoewel het water natuurlijk voor het groen zeer welkom is, wordt ik zelf ook blij als ik de eerste druppels hoor vallen. En steeds weer. Dacht dat ik er wel genoeg van zou krijgen, maar het is zo vruchtbaar. De temperatuur is de laatste dagen gedaald van rond de 36 naar rond de 32 graden. Een prettig verschil. Net koel genoeg om niet bewust verkoeling te hoeven zoeken, maar toch lekker aangenaam warm.
Er komen steeds allerlei liedjesteksten over regen in mijn kop voorbij. Let it rain; joy and pain, sunshine and rain; it's raining down in Georgia. De regen heeft een heel muzikaal element aan ons leven toegevoegd, want sinds dit gebeuren geraken Joy en ik zo om de dag op YouTube en zoeken dan liedjes. Typisch Nederlands van Raymond van het Groeneveld tot Van Dik Hout, dansmuziek incluis Sheila E (Joy wil nu echt op drumles zegt ze), kinderliedjes (nursery rhymes)en ga zo maar door. Gezellig, leuk en altijd goed voor een vrolijke afsluiting van de dag. Onze dagen verregenen niet, zullen we maar zeggen.
Hoe is het in Nederland?

Lezen

Joy en ik spelen net met een letterboek uit Nederland, een boek met magneetletters. Bij de woorden staan zinnen. Joy leest spontaan: 'de koe eet gras' en daarna 'de eend zwemt in de vijver' met alleen hulp met de zw. We hebben rondedansjes gedaan :)
Nu staat zij liedjes te zingen. Ze heeft er de laatste tijd veel in het Engels geleerd en onthoudt ze nu ook allemaal. En ze creëert haar eigen liedjes. Nu zingt ze bv 'you are happy now and we all clap our hands, lalalaladadalala'. Heerlijk kind. Ze gaat nog even door en plotseling hoor ik: 'Actually that was a joke, very funny' :)

Wat een kanjer is het toch!

Vandaag heb ik Joy voor het eerst school gebracht. Ze had er zo een zin in en heeft genoten. Foto's van voor en na school: ik zie het verschil in lach niet, hij is groot. Dat maakt een moederhart blij kan ik je wel vertellen. Joy vond alles leuk, er was niets minder leuk en ze wil veeeel vaker naar school. De juf was ook blij, vond het een goede dag en Joy heel zelfstandig en vol zelfvertrouwen.
Na school en een korte pauze had Joy haar eerste dansles, the Tippy Toes. Ook daar heeft zij genoten, mogelijk vooral omdat vriendje Robin er ook was. Dansles wil ze iedere dag wel zei ze.
Ze is volgens mij wat high van adrenaline, de hele middag loopt ze te zingen en kletsen en speelt situaties na. Veel indrukken te verwerken, dat is duidelijk. Heerlijk toch, ouderschap. (Foto's volgen, echt)

Op jacht naar een community house

Voor degenen die het eerder niet hebben meegenomen: ik ben lid van een groep, de Broome Community Housing Group. De groep heeft negen huizen, mooie klimaatpassende woningen die door de groep 'gemanaged' worden maar officieel eigendom zijn van de staat. De staat heeft betaald voor het land en de bouw van de huizen. De huur, laag, wordt gebruikt voor onderhoud en kosten. Er zijn inmiddels ook negen leden die niet een van de huizen bewonen, maar daarvoor in aanmerking komen als er een vrij komt. Dat gebeurd sporadisch. Het managen gebeurt gezamenlijk gedurende maandelijkse vergaderingen. Alle beslissingen worden op basis van consensus genomen. In de volksmond wordt een dergelijk project wel co-op genoemd.
Enfin, ik ben lid omdat ik de constitutie geweldig vind en het mijn enige kans is op betaalbaar, mooi wonen in Broome voor de lange termijn. En omdat ik niet de geduldigste ben, ben ik voortrekker van een nieuwe aanvraag voor extra nieuwbouw van vier woningen. In dat kader stonden wij in de krant afgelopen woensdag (ik zal het artikel proberen te scannen en bijvoegen, Joy staat ook op de foto). En hebben we allerlei afspraken met locale politici en zelfs de Minister van Wonen dinsdag. Het wordt een drukke tijd met al deze ontmoetingen, waarvan het doel is dat wij gesteund worden op ambtelijk en ministerieel niveau om de kans van slagen met de nieuwe aanvraag te vergroten. Voor het eind van de maand moet de aanvraag de deur uit en in mei hebben we uitsluitsel, waarschijnlijk.
Duim ajb voor ons!

Milestones

Joy gaat morgen voor het eerst naar school. Ze heeft er 'super-duper veel' zin in. Ze weet al maanden naar welke school ze gaat. Namelijk die ze vanuit de crèche kan zien. Ze heeft al van alles te vertellen aan de juf en ziet er naar uit nieuwe kinderen te leren kennen. Geweldig om te zien hoeveel zin ze er in heeft en hoeveel vertrouwen. Ze wil ook van alles leren; hoe je van het dak kunt springen bv en hoe je kunt vliegen (Joy heeft de laatste tijd veel Pippi gezien). Geen gebrek aan aspiraties. Joy wil dokter worden en juf, dus ze heeft heel wat schooljaren te gaan. Ik zal over een poosje laten weten hoe de realiteit is.
Ook gaat Joy morgen voor het eerst naar dansles. Tippy Toes heet de groep en haar vriendje Robin gaat ook. Het ge-rat-race van de ene naar de andere activiteit begint dus. En ik maar denken dat we lekker de maandagmiddagen (na 14 uur, want dan is de school uit) lekker vrij zouden zijn. No way Jose. Enfin, hopelijk is het allemaal leuk en dan zeer de moeite waard.
Joy is groot geworden. Kletst de oren van je hoofd in Engels en/of Nederlands. Kleuren en imaginary play zijn favoriet. En bijzonder om te ervaren: ze denkt na over dingen en is heel puur in emoties scheiden van gebeurtenissen. Als we elkaar in de haren zitten nemen we beurten in het de-escaleren. Ze wordt wijzer en gaat echt haar eigen leven leiden, tempo bepalen en dingen invullen. Geweldig, wat een zegen om haar mama te mogen zijn.

Alle aapies kijken!

Joy leert grapjes maken met woorden en een van de typisch Nederlandse grapjes is natuurlijk de Alle aapjes kijken variant. Maar wat volgt daar nou ook alweer op? Als iemand er niet instinkt (dat vindt Joy ook al zo een grappige uitdrukking) en niet kijkt? We horen het graag... en ook andere varianten van typisch Nederlandse (woord)spelletjes die ik vergeten ben natuurlijk!

Rustige start in 2009

Hallo weer,
Wij hebben na een welverdiende 12 dagen vrij erg genoten van het samenzijn, thuis zijn en af en toe er op uit, spelen, uitslapen, leuke dingen doen.
Inmiddels zijn we echt aan het nestelen; komende week komen er gordijnen van Ikea aan. Eindelijk die vreselijke lamellen weg (in de schuur dan totdat wij weer verhuizen). In de tuin hebben we allerlei boompjes en struiken geplant, die nu nog pril zijn maar ws goed zullen groeien de komende maanden vanwege de regentijd. Er zit een dak op de pergola, dus de meubels zijn regenbestendig nu en we kunnen bij regen lekker buiten zitten en genieten van de geuren en het geraas. En er is een grote trampoline aangekomen, erg leuk voor onszelf en de buren ;)
Joy heeft haar eerste (en wat mij betreft enige) huisdier: een goudvis. We hebben een grote keramieke pot in een vijver bekeerd, met een Afrikaanse lelie en Olifantsoor erin. Het visje lijkt het goed te doen, als ie het overleeft zorgen we binnenkort voor gezelschap. Eerst maar even zuurstofrijk water kweken. Een vijver in deze vorm heeft hier zo goed als geen onderhoud nodig, vissen leven van alle larfjes die in het water worden gedropt door mamamuggen en nog meer lekkers en de boomkikkers zullen binnenkort ws ook wel eens komen zwemmen. Gezellig. Zodra je groter gaat, komen er pompen ed bij kijken, en dat wil mama niet. Klein maar fijn, zo is het goed.
Inmiddels lijkt een blue tong lizard zich in onze tuin te hebben verschanst. Nu nog slechts 15 cm lang, maar als ie blijft en goed groeit kan ie wel 40 cm lang worden en vrij fors. Schijnt goed tegen slangen te zijn, dus hij/zij mag blijven. Sommige mensen houden deze hagedissen als huisdier en Joy heeft eenzelfde soort hagedis bij de buren geaaid. Als ze bijten is het nogal pijnlijk hoor ik, dus ik laat ze maar vrij en blij.
De koekoekfazant, een prachtige grote zwarte vogel met een zeer bijzonder klokkend geluid, die vaak hoog en ongezien in een van onze bomen zit, heeft sinds vandaag een bewonderaar. Ben benieuwd waar zij gaan nestelen als het klikt.
Joy verheugt zich erg op school in februari en heeft nu op de crèche en lagere school lerares als groepsleidster. Ze komt nu thuis met het alfabet geschreven (ze kent al veel letters) en heeft een aparte school- en crèchetas ingericht. Ik hoop dat ze daar een hartsvriendinnetje gaat scoren. Volgens mij wordt het tijd voor een wat intensievere vriendschap op haar eigen niveau. Haar vriendjes zijn schatten maar soms niet erg gelijkwaardig en ik heb het idee dat ze daardoor vaak in machtsstrijd blijft hangen i.p.v. elkaar met leuke dingen bezig te houden.
Met mij gaat het goed. Ietwat onzekerheid over het werk weer omdat in februari mijn huidige contract afloopt. Deze week maar wat duidelijkheid daarover vragen. Verder ben ik nog iedere dag blij dat we hier leven en zijn de banden in NL weer wat aangetrokken door de beschikbaarheid van internet en bijna gratis telefoon. Het enige wat ik meer zou willen doen is bewegen en dat lukt maar mondjesmaat. Discipline he, lastig hoor soms.
Ik duik nog even lekker in een boek, het weekend is weer voorbij en het schrijven van dit berichtje ook. Ciao

Skype, Voipbuster en meer van zulk leuks

Hallo,

Even voor het gemak, zodat ik niet iedereen hoef te mailen:
onze Skype naam is fae-joy
onze Voipbusternaam is Fae-Astrid
MSN email astridgerrits@hotmail.com

Met Voipbuster bel je na registratie van telefoon naar telefoon via een code die je voor je telefoonnummer naar keuze intoetst.
Selecteer een Skype adres - icoontje met het Skype logo - en niet het telefoontje, want dan betaal je dus.
MSN-en doen we ook, gezien de voorkeur van sommige vrienden: chatten en video calls.

Hopelijk tot gauw bels!
Veel liefs,
Astrid & Joy

Mango Heaven

Just peeled and sliced 60 mangoes, yes there are plenty here. Considering it is by far my favourite fruit you can imagine I indulge. I have dried three batches and frozen many tubs for future breakfast fruit or ice cream. Yum!
A few weeks ago we had strawberries for breakfast, even more affordable than in NL. And now it is peach, nectarine, plum and cherry season too (down South of course). Fruity days...

Carols by Candlelight on Cable Beach

Have to admit: I was impressed. What a night. Big stage in the amphitheater at Cable Beach. Half the people of Broome in a wonderful atmosphere. Singing carols during sunset and after. Kids running around and playing, dressed in rainbow coloured bracelets and with wands. A tipsy Santa who arrived in a brightly coloured blow up sleigh with reindeer, impressive! And good fun. And food for the soul. X-mas in the tropics... did not seize to amaze me.
Whishing you a Merry Everything and Happy Always!

Done with decision making

We are staying where we are; another 12 months this little house is our home. So we finally ordered broadband, got ourselves a book shelve and a bed frame. Beautiful timber furniture, good for this climate and to last a lifetime. The X-mas tree is all plastic and colourful. The garden preparing for a wild wet season. The past period I have given in to some feelings of exhaustion as I was so tired of all the decision making. The next few weeks I will treat myself to do gardening. We can grow whatever we like as long as it doesn't exceed 3 m in hight, and I can't measure so we will go for whatever we feel like ;)
Soon there will be photo's and if possible a little guided tour in video on the net. Here or elsewhere, whatever works.
Much love

Ieniemienie holiday

Ah, the bush. It was very lovely to spend time at Lombadina community, the bush feel is something special indeed. Joy has had a great time, playing with everybody who felt like being dressed up as a fairy, going out for a few hours with the rangers and visiting beautiful spots like a creek nearby and the hatchery (real Nemo's and turtles!). She has entertained all staff beautifying them with star, moon and sunny stickers and by writing her first words on the whiteboard in the middle of a meeting. Vis and Aap, she worked it out herself. As I had to work Tue-Thu I had less free time, but enjoyed the meetings and spending time with the remote staff.
Friday Joy and I left for Koolaman at Cape Leveque and stayed the night. The safari hut was nice and the beaches stunning. Unfortunately Hunters Creek is off limits these days, but we enjoyed ourselves nevertheless. On our way back home on Saturday we stopped over at Mudnunn to say hi to a friend of Prabs. Also we have visited Willie Creek. The pearl farm and show room were closed, but the creek is so beautiful and luring... till you notice the warning sign for salties and then you are happy not to swim. Joy had a play and I had a rest. When we arrived back in Broome we really felt like we have had a proper break. And we are already making plans for the future: we might head for Bali or elsewhere in Asia and meet up with some Dutch friends during our winter and your summer holidays. We'll see...

Gone fishing

Next week we will be at a staff meeting. Joy can come as partners and children are welcome to enjoy this week with employees of our Land and Sea management unit. So we will travel up to Lombadina Monday next to spend the afternoon in a beautiful bay. The days after will be full of meetings, not exceeding office hours of course. As there are more kids (another 4 year old and two 10 year old girls) we probably take turns in attending and looking after kids. What a job, it is real suffering I can tell you that. Lunches and dinners are provided, accommodation as well. Friday morning kayaking as team building activity. And then we really need to relax and have a sunny leisurous holiday I reckon. So Joy and I will move up to Kooljaman (google if you can handle it) and stay in the Safari Hut for two nights. This is the place where the A4 photo's originate from; the ones many of you have seen for years in my appartment in Amsterdam.
This will be our first official little holiday ever. Doesn't really bring tears to the eyes does it, if you know that our lives are mainly fun and play. But to me it is a first step to relax more and even more so to allow myself/us to enjoy the good things in life without always considering budgets. We will let you know how we enjoyed and we will bring the camera so we can share the beauty a little bit.
We will be in touch, much love

Christmas in Broome: cyclone or sizzling heat

Ah, Christmas. THE thing to get into a spirit when you really wonder how to do it. Considering you spend your days in 36 degrees on average and laying on a beautiful tropical beach just about every other day. Never wearing more then two pieces of clothing, but usually down to one even if the aircon at work is at full blast. No Christmas trees anywhere near, except for the plastic variety packed in boxes, stacked in the supermarket. And snow not predicted by the merry wheather men for another century. Lack of family and friends does not help. So what to do. THE recipe, even in Holland when there is snow in the air, freezing cold winds, bare trees and plenty of X-mas spirit around you but not IN you, THE thing is music. So when Joy started dancing around singing 'Santa Claus is wearing his shorts, Santa Claus is wearing his shorts, to-ni-hight', we put on 'Knuffelkerst' volume 1 & 2 and it was done. We are ready for it. Let's have it. Let's rock. X-mas 2008, here we come!

No movement

Hello all,
No movement so far. We have been told we can stay here, and that would be wonderful. We haven't been informed on the new lease contract yet, so I keep looking just in case. At a lower pace though.
Meanwhile I have quit my job and now work as the units secretary, officially, hold on, Land and Sea Management Unit Project Administration Officer - ha, the easier the job the longer the title! It is good, comfortable and quite fun to play secretary again and luckily my efforts are very appreciated. Busy enough but way less to no stress. Perfect for now. By the looks of it this might be until March/April and then we will have to see if another position arises.
So although there are some insecurities I am pretty relaxed about it now and confident that it will all work out.
We'll keep you posted.
Cheers

Time out

De komende weken ben ik weer op huizenjacht. Ik merk nu al dat ik in 'safe mode' ga en minder op de buitenwereld gefocust ben. Het is vermoeiend: zoeken, afwegen, beslissingen nemen en dan verhuizen, schoonmaken, wennen aan een nieuwe plek. Als jullie de komende weken weinig of niets horen, dan weet je waar het aan ligt. XXX

Een vrije dag uit het leven van

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen. We zijn een uur vooruit ivm zomertijd sinds het afgelopen weekend dus uitslapen gaat makkelijk. En we zijn vrij vandaag, want ik heb woensdag en donderdag een workshop van het werk. Meestal volg ik Joy op een dag als deze, kijk waar zij behoefte aan heeft en weef daar doorheen wat er soms ook gebeuren moet. Joy wilde spelen, spelen en spelen. Doktertje is favoriet tijdverdrijf en we lezen veel de laatste tijd. Het liefst doet ze alles samen en ik doe mee zolang ik zin heb. Als ik even pauze wil voor huishoudelijke taken of zelf lezen bv dan vermaakt Joy zich ook uitstekend. Favoriet is knippen, maakt niet uit wat. Gelukkig weet ze wel waar ze echt niet in moet knippen, en aan confetti geen gebrek in dit huishouden. We knutselen ook steeds meer tegenwoordig en voor collages in de planning komt haar knipzucht goed uit. We hebben al papier in alle soorten kleuren en dikten verzameld, nu gaan we op zoek naar stoffen. Binnenkort maar weer eens een tripje naar de tweedehandswinkel plannen. En alle dieren hebben meegedaan vandaag; we speelden van dierenwinkel tot dierenziekenhuis en Joy heeft ze uiteindelijk allemaal te slapen gelegd. Ondertussen hebben we wat ‘educatieve prietpraat’; welke dieren hebben allemaal hoeven? Welke kunnen zwemmen? Welke dieren zijn lastdieren en welke kun je makkelijk tam maken? Joy weet al veel en van vrijwel alle dieren zowel de Nederlandse als de Engelse naam.
Toen Joy verzadigd was van spelen togen we na een rustige lunch naar de bieb. Behalve boeken lezen ter plekken, kunnen we daar ook films lenen. Dat hebben we recent pas ontdekt en Joy is er errug blij mee. Happy Feet wilde ze inruilen voor Narnia, die helaas niet beschikbaar was. Maar dat is geen probleem, want Joy wil alle films wel zien. We hebben wat anders uitgekozen. Na het lezen puzzelen we meestal nog wat met grote houten vormenpuzzels. En zelf leen ik ook veel boeken op het moment, want ik verslind ze tegenwoordig. Vooral de boeken van Janet Evanovich zijn geweldig, vrouwen lees die boeken en lach – echt de moeite van een biebbezoek waard.
Na de bieb even naar de general store geweest, een winkel in het midden van Chinatown waar een notice board hangt met relatief veel woonruimte aanbod. Helaas vandaag voor ons niets interessants, het aanbod is vooral kamers. We moeten op zoek naar een ander huis, want over 2,5 week loopt dit huurcontract af en ik wil iets voor de langere termijn huren. Ik moet kiezen tussen goedkoop in een appartementje gaan zitten in een minder leuke buurt en geen geldzorgen hebben of een leuk huis met vrij hoge huur en dus ws periodieke geldzorgen. Lastig, want omgeving is belangrijk, zeker als je parttime werkt en aardig wat tijd met je kind thuis doorbrengt. Vrijdag as gaan we wat huizen bekijken.
Weer thuis heb ik vroeg gekookt en heeft Joy nog even gespeeld. Daarna zijn we naar Cable Beach gegaan om lekker lang te kunnen zwemmen en spelen en daar dan ons avondeten te eten. Op die manier hoef ik niet op de tijd te letten en is er minder verleiding om iets snels en makkelijks te koken, voor de zoveelste keer. Aangekomen op het strand zagen we Alison, mijn oudcollega van de kamelen. Haar hebben we lang niet gezien en gesproken dus we liepen naar de kamelen en haar toe om haar weer eens te begroeten. We zien haar vaker als wij naakt frolikend in de zee of op het strand zijn en dan houd ik het vanwege het publiek op de kamelenruggen op even zwaaien, terwijl Joy gillend het strand oversteekt en op haar af rent voor een knuffel. Een heel spektakel dat kan ik je wel vertellen en de toeristen vinden het een extra treat. Nu was er tijd voor een gesprekje en bood zij ons een gratis rit aan, de eerste rit was namelijk niet volgeboekt. Lucky Joy. Ik was al van plan om weer eens een tour bij haar te boeken nu het toeristenseizoen afloopt, dus ach waarom niet. Heerlijk hoor om weer eens dicht bij die dieren te zijn en om bij te kletsen met Alison. Joy is nu in de ‘waarom fase’ en dus heb ik zowat de hele rit van alles mogen vertellen over kamelen. En maar kraken die hersens, want op veel van haar vragen heb ik zo niet een pasklaar antwoord en als ik wel weet wat ze vraagt moet het natuurlijk ook nog even naar 4-jarig begrip vertaald worden. Na de rit hebben we lekker rustig zitten eten en daarna nog een half uur in zee gespeeld. Joy zag een oud vriendinnetje van de creche die al erg waterwijs is en dat geeft haar vertrouwen in zee. De laatste tijd durft ze steeds meer het water in en vind ze het overkomelijk als haar gezicht wat nat wordt. Jammer dat over een paar weken het jellyfish seizoen weer begint en we echt moeten gaan oppassen in het water, net nu zij er plezier in begint te krijgen om in zee te spelen.
Voor zonsondergang zijn we naar huis gegaan. Daar vond ik bij het uitpakken van onze strandtas een wandelende tak. Nog nooit gezien in het wild, ik wist eerlijk gezegd niet eens dat die hier leefden. Leuk hoor. Na samen dit bijzondere diertje te hebben bestudeerd en besloten dat we het vrij zouden laten en niet bewaren voor eigen plezier, heeft Joy gedoucht, tanden gepoetst en ging snel onder zeil. De laatste tijd slaapt ze wat onrustiger, droomt ze veel en zo stond ze net (terwijl ik dit schrijf) plotseling midden in het bed rechtop verdwaasd te zijn. Hoewel ze mij op die momenten aankijkt, is het duidelijk dat ze elders is. Gelukkig is er zelden paniek, dus ze slaapt alweer lekker verder.
Ik ga zo lekker lezen en heb wat kleine hh-taken alweer achter de rug. Even geen telefoon vanavond, omdat ik gisteren met drie mensen uit NL uitgebreid heb bijgepraat en dat is dan wel weer even genoeg. Gisteren ervoer ik wel de eerste echte ‘pull’; de wens om even in NL te zijn. Om een geliefde bij te staan. Tja.
Nu chirpen de krekels en klikken de gekko’s. De frangipani boom voor ruikt heerlijk. Het is aangenaam warm, bijna koel. Het leven in Broome...

Verveling bestaat niet

Met ons gaat het goed. We staan wel weer aan de vooravond van grote veranderingen. De lease van ons huis loopt af en de eigenaar wil maar voor 3 maanden verlengen. We gaan dus verhuizen. Ik ga de komende weken hard op zoek naar een plek waar we 12 maanden kunnen blijven, of langer, en hopelijk voor minder geld.
Verder heb ik ontslag genomen en ga ik de secretaresse vervangen tot zij terugkomt van ziekteverlof. Dat zal ws nog een paar maanden duren. En hopelijk komt er in die tijd een leuke baan voorbij. De Minyirr Park Project Coordinator baan leek zo fantastisch maar bleek stressvol, heel politiek en aangetast door decennia interne problemen die nooit zijn aangepakt. Na wekenlang heel erg op en neer gestuiterd te hebben emotioneel, en dat in mijzelf te zoeken natuurlijk (de emigratie, de tropen, de maan (grote getijdewisselingen hier), leven met zee rondom etc etc) blijkt het toch gewoon de dynamic in de baan te zijn. De vorige coordinator voelt zich nu gelukkiger en rustiger dan de afgelopen jaren in haar nieuwe baan en die daarvoor is burnout geraakt. Blij dat ik weg ben dus al komt daar wat onzekerheid voor de nabije toekomst voor terug.
Nieuw voor mij is het voorbereiden op het cycloonseizoen. Dat is helemaal langs mij heengegaan 12 jaar geleden en nu leer ik wat ik allemaal in huis moet hebben, wanneer we moeten evacueren enz. Wat ik zeg, vervelen bestaat niet.
Hoewel allemaal best ook eng heb ik overwegend vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. We vinden wel weer een fijne plek en dat werk komt ook wel. En jullie? Laten jullie weer eens wat van je horen? Behalve vallende blaadjes gebeurd er vast ook wat in de Lage Landen... wij horen het graag. X

Supermodel

I was not able to resist an offer for a 5 dollar photo made by a professional photographer. Joy was into it. Frizzy hear and all, as we just came back from the beach. She happily played supermodel for ten minutes. Like she had never done anything else in her life. Different postures, angles, changes of hats, no matter to Joy; she smiled and was her pretty and amiable self.
Today we could come and collect the photo. Of course we could purchase more than the one or all of them. At the price of 525 dollars. I knew, as I had read the small print after the photo shoot so prepared Joy that we would be looking at very nice photos of her and then leave. And some were absolutely stunning. Maybe it is good that we do not live in a big city where she could be headhunted for kids model. But boy is the world missing out 
(If I come across a proper scanner I will upload the black&white photo that we could afford.)

Joy bijna jarig!

Joy wordt al 4 jaar, nog 3 nachtjes slapen! Ze heeft er zin in; Joy vraagt al bijna een jaar om een fiets met trappers dus die staat in de schuur verstopt op haar te wachten. Rose natuurlijk. En ze wil een feest. Dat wordt voor het eerst geen speurtocht, helaas, volgend jaar misschien. En of alle lieve mensen uit Nederland niet even met het vliegtuig willen komen? Beetje lastig heb ik uitgelegd. Nu komen er 4 kiddo's op visite voor ieder jaar een. En daarna grote mensen vrienden en vriendinnen. En ijstaarten met kleurtjes en in leuke vormen. Veel ballonnen als het aan Joy ligt. Woensdag gaan we samen ergens taart eten en kan ze leren fietsen. Donderdag viert ze het op de creche en zaterdag (Krieshens verjaardag :)) vieren we het hier thuis. As we speak danst Joy, spiernaakt en zichzelf rose geschminkt met stift, tralalaaend door het huis op Doe Maar. We blijven wel Nederlands natuurlijk. En doen de komende weken even of we feestbeesten zijn.

Beat it

Working in Australia can confront you with things you might not have ever known before. For some people it is common to take things on that you are not responsible for. And because you are a woman, or white or otherwise not recognised as a worhty person, you just have to take the blame. There are some philosophical ways in interpreting this kind of behaviour or treatment, maybe even enlightend ones. But I can’t and won't do it. Having always had sensitivity to hierarchy I have decided to draw the line. I respect and expect to be respected. That’s it. Wonder how that is going down. Might be job hunting soon...
(I have resigned from my current position Oct 16)

Heavenly heaven

Following up on very good advice of a dear friend, today I went to a spa for some relaxation and nurturing of the body. Bali Hai welcomed me with a cool glass of water, a wet cloth to fresh up and fresh flowers. I had booked for a full body massage and facial. The latter turning out just being more massage but now in and around the face with lots of nice smelling creams. But only after an hour of sheer splendid spoiling by soft and very skilled hands. I did not want it to end or to die on the spot. Omigod, it was sheer bliss. Add to this experience a very aesthetic environment and you understand why I was in paradise in paradise. Everything was perfect, gentle, pure and beautiful. This must be heaven and I intent to visit more often.

Calling Ralph with the big white telephone

The thing with living in the tropics is that it is sometimes hard to figure out what is going on with you. If you get a hot flash is can be fever, menopause, more welcome hormones, heat or a less easily discovered source such as the result of an unnoticed bite by one of the million poisonous creatures living in Australia or love at first sight. Suppose depending on the instigator of the hot flash you learn sooner or later what it is. After less than half an hour of hot flashes I had to go call Ralph with the big white telephone and I got engaged in a very long conversation. I couldn’t get enough of him and kept calling him all evening and all night long. I couldn’t stand up straight, walk or create motion in any other way without him. I can tell you this: this is not a nice kind of dependency. It creates moments of delusion; you suddenly think this would be easier when you live in the country where you were born. There it would be different. BS of course, because nowhere do you call anybody for help. And here it literally knocks on your door. Mind you, being a virtual stranger to your neighbour who shows concern anyhow, not even minding your engagement with Ralph – not a very popular guy with anybody. But it happens. And then you find out you have friends. And people that you trust your child with, very rare, also in the country where you were born. And those lovely people take darling Joy for little outings, just enough to entertain and not too much to worry her. And enough for me to get rid of Ralph and to be able to live a temporarily horizontal life. And darling Joy is only good, she listens and helps and is patient and understanding. God I am a lucky woman. And already over Ralph.

PS Calling Ralph is Ozzie 'slang' for vomiting, info supplied because of general confusion :)

Pirate Captain Creekbed

In Australia we do school holiday entertainment. This is a worthy investment, especially for commercial thinking shopping centres. A bit like celebrating Valentine’s Day; who knows what that is about expect for that you know you have to spend lots of money on unnecessary items. We went and had a look at Pirate Captain Creekbed. This pirate must have just woken up in Australia about ten seconds before the start of the show. I suspect him from falling asleep with a barrel of rum the night before in Ireland. He seemed not to know what was coming or where he had to go. What to do with those kids looking up at him expectantly? Maybe throw some golden coins at them, or tell them to chase the Treasure chest. Hold on, don’t forget to put that somewhere in sight and then tell them where to look for it too. Patch a black eye on them to make it a bit harder. Or maybe it is best to have them cheering each other whilst one kid walks around blindfolded. At this stage I suspect the kids found the barrel of rum, because they were dead quiet, stunned. They now had turns to throw balls in a basket. But the balls were thrown anywhere but in the basket. And the kids next to the baskets just put them all in when they flew by in bad aim. They seemed in La-la-land instead of on big ship sailing the ocean. The pirate did all the cheering. He wandered about, waving arms and nodding his Captains head, meanwhile uttering Irish encouragements or desperations. He made up for it in the end. The pirate got all the kids a balloon, sword or doggy. They all stood in line for that and smiled happily when going home.

Pondering politics in pristine paradise

Every now and again, maybe twice a year ;) I have a day off work whilst Joy is in day care. Today was such a day. I took my chance and had a lovely time on Cable Beach. Being there provides food for the soul, the heart, the eyes, the skin and more. Pure bliss, like old times. This is the ultimate experience that I have longed for for over ten years, while I was living in Amsterdam and chasing a visa. And now it is here, very near, every day. I am at home and I am a very lucky girl.
Somehow spending time on this bit of earth makes me entirely happy. And being happy enables me to closely look at the world around me and how I deal with it. I found myself a job which turns out to be very political. And I arrived in an important time regarding Broome’s, actually the Kimberleys, future. There is the conflict of interest between the different Indigenous tribes about their land and heritage; they affect Minyirr Park and Broome. There are conflicts between the Traditional owners and residents and amongst residents all together concerning the environment and leisure (f.e. vehicles on or off Cable Beach). There are major conflicts between and amongst Traditional owners, residents, the State and government and some major global organisations. They concern global issues. A major gas source is found in this area and gas is running out in the world. Many parties with an economic interest are after a gas hub on the Dampier peninsula. Other locals and environmentally conscious parties don’t want it as it will destroy this beautiful land. But apparently the economic advantage weighs heavily. So as an employee and as a resident I am surrounded by conflicts and politics. I deal with all parties and it is so easy to feel thorn, fearful or simply disgusted. I am used to have my opinion ready; I can be pretty judgemental you know. And in the midst of these issues, that affect me heavily personally, I suddenly find a way out of it. Besides of being aware of all the emotions, opinions and interests of the people involved there is nothing I can do. I hear, see and understand that all these people are strongly driven by what they believe is right. There are many realities. I do have the impression that personal interest is what drives every human being. Although many arguments are used and therewith many ‘covers’ are in play; if someone wants to achieve a higher life standard, that is what he/she will strive for believing that they act on behalf of the interest of their community. If someone prefers a simple and basic life in a healthy environment, that is what they will strive for on behalf of others. I am aware of all these issues and more. And although I have a personal opinion on the above I found myself free of trying to persuade others of it. Knowing that nobody can convince me either of a different view point, as that will clash with my inner being. So, at the late age of 38 I realise there is no point in judging other peoples opinion or behaviour. Judging cost energy and leads to negativity. It does not resolve a thing. This will all resolve itself, one way or the other. I make sure that I live what suits me and be happy. And trust that this world will remain right, one way or the other. Gosh, what an enlightened feeling. What a great relieve to feel in the heart what I have always known in the brain. Thank you Minyirr (the Indigenous name for this area, including Cable Beach, is birth place), for again cradling my personal growth.

In my backyard

We have had a big shock. Two colleagues out of my team were involved in a serious incident, having all of us in major distress for days about the survival of the girl. She made it, which is a huge relief. Now she needs to recover. And he has a long way to go before he can pick up the pieces of his life. Both their lives will never be the same again. The turns life can take can be shattering, shocking. And you like to think that it does not happen in your backyard, but sometimes it does. Remains to count your blessings with pain in your heart and soul for the ones involved directly.

Bericht van Joy

Hallo,

Ik wil jullie vertellen wat ik allemaal op de crèche doe. Ik heb geverfd en met dinosaurussen en bomen gespeeld (geen echte!) en ik heb gespeeld met dieren, met planten en ik heb gespeeld met poppen. Ik speel graag met huisjes. We dansen vaak, dat vind ik heel leuk. Soms gebruiken we daarbij doekjes die zwieren dan mooi in de lucht. Ik leer ook dingen zoals letters. Er zijn boeken, heel veel boeken. Robin vindt het leuk om ‘poo poo, bum bum and wee wee’ te zeggen. Ik kan al goed Engels praten, dat is ‘poep poep, billen billen, plas plas’. Grappig he? Ik kan ook liedjes zingen. Als mama weet hoe het moet, nemen we die op en sturen dat naar jullie op.

De liedjes gaan zo:
There was a bee-ee-ee
Sat on the wall-ee-all-ee-all
He gave a buzzy-wuzzy-wuzz
And that was all-ee-all-ee-all

Row row row your boat
Gently down the stream
If you see a crocodile
Don’t forget to scream – whaaaa!

Row row row your boat
Gently down the stream
Merrily merrily merrily
Life is but a dream

Three little monkeys jumping on the bed
One fell off and bumped his head
Mum called the doctor and the doctor said
No more monkeys jumping on the bed

Two little monkeys...

En ik mis je zo graag papa, ik ga wel aan Sander vragen om jou aan mij op te sturen.
Mijn vrienden op de crèche zijn Robin en Ella en Sheena en Mia. De juffen heten Nat, Alieka vind ik superlief en daar hou ik heel veel van maar die is weggegaan, Tiff en Veronique.

Ik heb heeeeeel graag vrije dagen omdat ik dat leuk vind. Het is mijn eerste vraag als ik wakker wordt: ‘Mammie, is het een vrije dag?’ Dan ik spelen, in mijn pyjama als het koud is.

Soms gaan we naar de markt, daar halen we wel eens ijsjes in bekertjes en in koekjes die je kan eten.

Ik vertel niets over Dena nu, maar hij is wel mijn liefste vriendje in Broome. Op een andere dag stuur ik weer een brief met daarin alles wat ik leuk vind. Nu weet ik niet meer zo goed wat ik heb gedaan iedere dag. En dat is alles!

Kusjes en knuffels en liefs van Joy xo

Settled in

It has been a while. I suppose you could say we are settled in now. Last week we moved from ‘Old Broome’ to the Cable Beach area, a suburb near work and child care. We now have established a home, for the time being.

The past few months have been unsettling due to our living situation. We rented a room in a big, beautiful but unbearable house. Unbearable because the owner hadn’t told us upfront that we would be sharing with whomever wanted to be in the house too when necessary or convenient. This seemed impossible to explain to Joy, whom welcomes everybody that enters ‘our house’ as an intimate friend. That’s how it was at home; visitors were always close. And here they came and went, sometimes without notice. And unpleasant were the amount of mozzies (and lack of fly-wire) that are nowhere to be seen elsewhere in Broome this time of the year. Anyway, we lived there for nearly three months and moved on to a temporary lease (until mid November this year). This house is small, suitable and a safe haven. It suits Joy and myself perfect; open plan living, two bedrooms, bath and a small garden. We have hung up the hammock between the palm trees, a triangle climbing ladder in a big shady tree and a cubby tent on the patio. This is the first place that we rent unfurnished so we now purchased the basics in our new household. Also all our stuff we send up from Holland is unpacked. While I regretted packing some stuff the day after we sent them off in March, I turned out happy with just about everything we unpacked. Very few things I regret for not having and those are replaceable. That’s all material though.

Emotionally our move turns out a bit of a roller coaster ride for me sometimes. Mostly I am very happy, it is home and that feeling comes with being settled, at ease, not feeling that there is elsewhere to be rather. Finally being in the town (read: at the beach) I love most on this planet, living here, being able to raise Joy here – it is bliss. And there are so many aspects that we haven’t yet got to savour because we had to move on and haven’t put our roots in the ground yet. Promises of many more enjoyable moments, new habits and experiences lure me through the days wanting more. We have a routine that keeps us grounded and happy, enables us to cope with all that is different and all that is left behind. It is okay now. Also I am looking forward to be even more relaxed, so we can be a bit more flexible, spontaneous and adventurous. Often I am aware of a wish to be able to share this live with our most precious loved ones. Not being able to do that I knew before would be the biggest sacrifice and it is.
There are moments too of feeling lost. Having very few friends yet that are close at hand. Feeling not known. Wondering if uneasiness comes from cultural differences, having gone through major changes, the tides or the yet unforeseen consequences of the big decision made to chase a different life. We are surrounded with ocean on the Broome peninsula and the tidal changes are amongst the highest in the world. I believe it does influence our moods, they swing a lot more than they used to and the high and lows are comparable with the king tides (varying from 1.2m to 8m every fortnight). It seems to affect the people here too, not just me and not just the planets. Furthermore Broome holds a lot of memories and associations with major changes in my past life. Getting sussed out by people with different social rules sometimes feels like being a bug under a microscope. It makes me feel like wanting to run and hide in the high grass, dig a little hole and disappear. That’s the times that I miss dear friends the most, people that you can just BE with. So far I have to say that soon after experiencing those moments, the right people have been able to say just the right thing to me to make it easier again, to confirm my sense that I am right. It was the right decision, it is good to be here and we will stay right, better even.

Some people ask how our days look like. Not very different from the way they were before except for this blissful environment! On workdays we get up, shower, have breakfast and get ready for a day at work and day care. As I work close to Joy’s day care centre and am not forced to have breaks, I work from 8-16 h and then go and pick her up again. Joy is having a ball at Little Pearlers. Most of the time seems to be spent outside playing in the sand pit, the mud pit, on the various climbing courses or having water play. Indoors there is a lot of arts and crafts activities, reading, music and movement, dressing up, role play, the lot. By now Joy understand just about everything in English and easily shifts between both languages. Every day she finds me little presents and hands them over when I pick her up. They seem little tokens with which she stays connected to me by cherishing those little things all day for me until she sees me again. One day we will make something out of all the pebbles, ornaments, shells, parts of toys and all other little things that she gives me as an art piece of affection and connection.

Joy is growing up. She talks a lot, wants to know things, asks and reasons, experiments and just grows in every respect. She becomes tall and agile. She is still her same happy, easygoing, strong minded and funny self. Joy is a joy as always.

My work is coordinating the Minyirr Park office. More information about Minyirr Park and the Kimberley Land Council, the organisation I work for, can be found through links that I will provide at a later stage. It is simply too much to explain in a few sentences. I am very happy with this job, I love the significance of Minyirr and I believe strongly in what the traditional owners of the land do with it. Thus it is relatively easy to support them reaching their goals. Also this job is challenging for me as I consider myself as apolitical and both the land owners and organisation are politically driven. The work environment is rewarding, satisfying and subject to big movements. So one thing: I am never bored.
Time off we spent at home playing, of course shop, see friends and go to one of the beaches mainly. And that is a feature on its own. High tides on Cable Beach are favourite as the ocean is often so clear and nearly painfully beautiful, sometimes with quite big waves to play with. Just being there really is enough, but sometimes we do play, walk, run, swim or chat with others. Or we see the rare dolphin, know that whales are passing by out of sight this season and look at little crabs or shore birds. So far this is enough. Once settled again in this place Joy might go to dancing classes or something to have an activity outside of day care that she likes doing.

I am involved with the Broome Community Housing Group, a group of single persons that build houses in Broome years ago with government money on lots that the gov paid as well and where they live in for little rent. It is officially social housing but because they developed the houses themselves the housing turned out very nice and ecological. Every few years an existing house becomes available if someone moves out of Broome. As there are now quite a few members without a house (there are 9 houses at the moment and 17 members), we will put a new submission in to build a new lot of houses, very intensive but exiting. Membership of the group means commitment to monthly meetings to manage the properties together. Because of the new submission this will involve fortnightly meetings and some activities in the evenings which I am happy to do as it might very well provide us with nice and affordable housing in the future, a rare commodity in Broome.
The Broome community center, called Circle House, asked me to be a member of the management committee. As this is a group of people with again aims that suit my vision and lifestyle I am glad to be part of this too.
Evenings I usually spend on my own, reading, doing yoga (on and off) and keeping a social life through mainly the telephone, not much different from our life in Holland. And now we have internet, yihaa, access to email and weblog/sites. That will improve my digital social life for sure.

Also people wonder what we miss or like. I do not miss the infrastructure in Holland; the amount of roads, highways, houses, offices, industrial areas etc. I am very happy in this environment, so simple and relatively untouched. Proper chocolate I miss, but it might be good to have ditched the habit of having some every day. The Hema, a branch here would be very welcome. And puppet theatre. Going there is something I really enjoyed doing with Joy and there is nothing like it in Broome.
I do miss contact with close friends and relatives, really would like to see them occasionally. Luckily a few call us regularly and that goes both ways. Some don’t and that sometimes hurt. Although I do understand very well that life goes on and that 5 months in your usual routine is probably different than it has been for us. And I did notice that voicemail and answering machines in Holland are out of fashion. Not handy if you want to leave a message that you’ve rang. And our limited access to email the past period did not help either. Hopefully we make up for that by this long update.

Much love, Astrid / Fae

The holiday is over

As we start to get into a normal daily life routine the official 'holiday' (adjustment period) is over now.

I have started working with the Kimberley Land Council being a project officer for Minyirr Park in Broome. My tasks vary from community liaison functions to administrative tasks, bookings, coordinating projects such as things that need to build in the park, to grant fundings and budgets. As I am trying to get my head around all of this and learn what to do, there is so much to learn about the social policies here but even more about culture. I think we Dutch believe that many white men live in Australia today, and that there are a few Aboriginals left and then there are the new migrants too. Well. In Broome and the Kimberley about 30% of the population is Indigenous. And they stem from different groups depending on where they live(d). I can't even start explaining what this means for the community, the people and for relationships, it is complicated. But interesting as well and I am learning. As soon as I think I understand it I will get back to this.
Meanwhile I learn and mostly enjoy Minyirr Park and the people involved very much. Minyirr Park is a significant sacred site being part of the Six Seasons Song lines. If you are interested: google.

Joy is enjoying daycare and making friends. She is confident trying to speak English and tries when she can. Meanwhile her Dutch vocabulary is extending as well, so communication is becoming more and more interesting.

We have found a rythm, which is more or less as follows: Monday, Tuesday and Thursday we go to work and daycare. Those days we enjoy breakfast/playtime, go - come home and have dinner, a play and then Joy is of to bed. She sleeps at 18h till 6-7 h in the morning. I usually read, receive the odd phonecall (some from Holland :)) and started to do yoga again.
The days we are free are numerous. Wednesday and a long weekend. We shop once a week and have lots of play time in and around the house. Almost every day off we will be at one of the beaches to enjoy some playtime at the playgrounds there, a swim if we feel like it and a stroll along the beach. Also every day off we see somebody of our little cirle of friends now. Either Phoebe and Dena (2,5 y) or Kerry (my old time friend), or Robin (3,5) and his family or others. Although we are invited by others I notice that it is enough for the moment; there is no room in my system or time to fit anymore people in. I suppose all the new impressions in our new life take up some space.

What I have to learn is to live in a small town. Though everybody likes to talk about everything it turns into gossip soon and in a small town you are very accountable. Not always easy if you are open and honest and find talking about things, good or challenging, a way to deal with life and to relate.

Our housing situation is still not ideal. Although we care take a big nice house, it is not a home. The place I would love to rent long term is promised to somebody else, but we might trade places and then we could move in by the end of the month. I keep my fingers crossed as I get a bit restless sometimes now not being able to settle down.

Mostly I am very happy being and living in Broome. It feels like home as it always did and it is so good to finally be able to stop longing for it and doubting if it will ever happen - as I did over the past 11 years. It is happening and it is great.

Till soon, love
Astrid / Fae & Joy